== STEREO =========== NUMMER 18 ============== <6 DECEMBER 1999> === Dit nummer werd in elkaar geflanst door Joris Gillet Adres voor op- en aanmerkingen, reacties, suggesties, abonnementen, klachten en dergelijke: stereo@starmail.com Voor meer informatie en oude nummers kijk ook op onze homepagina: http://huizen.nhkanaal.nl/~stereo == INHOUD ========================================================== NIEUWS: Real Jukebox, Plaatboef, Wu-Name, Bull & Gate, Verkiezing E- zine van het Jaar & Concerttips. ALBUMS: Beck, Campag Velocet, Charlatans, Clinton, Lemon, The Micro- phones. COMPILATIES: 99.2 & Give'em The Boot II SINGLES: Astrid, @tomika, Autopulver, Bellatrix, Chicks On Speed, Day One, Lazer Guided/Saloon, The Minders, Mogwai, Seafood, Sigur Rós, Six By Seven Verzamelde Artiesten POLDERPOPJOURNAAL: Persil, Donkey, EW72, Def P & The Beatbusters PLAYLIST: Nieuwe rubriek. De 10 hipste tracks van het moment volgens Stereo. LIVE: Zea Speelt Nosferatu, Poney + Superprestige + John Wayne Shot Me. == NIEUWS ========================================================== Het bedrijf Real Networks, de makers van de door ruim 13 miljoen in- ternetgebruikers gebruikte REAL JUKEBOX, is in opspraak geraakt om- dat het haar klanten blijkt te bespioneren. Het bedrijf verzamelt heimelijk informatie van gebruikers over waar ze naar luisteren, welke cd's ze draaien en welke files ze in hun playlists hebben. Real Networks kan haar gebruikers identificeren aan de hand van id- nummers en zo de informatie ophalen wanneer een gebruiker van het programma online is. De Real Jukebox is een van de meest gebruikte applicaties om muziek van het internet te beluisteren, zoals mp3, liquid audio, wav en realaudio. Real Networks heeft beloofd binnen- kort met een zogenaamde 'privacy patch' te komen.(nme) Platenzakenketen DE PLAATBOEF is begonnen met haar eigen e-mail- nieuwsbrief die je wekelijks op de hoogte houdt van nieuwe releases, partijen tweedehands en speciale aanbiedingen bij de Plaatboef. Je kunt je eenvoudig subscriben via http://www.plaatboef.com Ol' Dirty Bastard, Raekwon The Chief, Genius GZA, Killah Priest. Nu kan iedereen z'n eigen WUNAME krijgen. Met dank aan deze site heet ik nu niet meer Joris Gillet, maar ga ik door het leven als Super- intendent God-Botherer. Hmm... http://tv.cream.org/boredrate/wuname Wil je op de hoogte blijven van de hipste nieuwe bandjes in London zonder daarvoor je huis uit te moeten? Dat kan, dankzij muziekcafé de BULL & GATE, dat elke donder-, vrij- en zaterdag uitzendt via het internet rechstreeks vanaf de Kentish Town Road in Camden. Met je Windows Mediaplayer kun je vanaf 21:30 CET inschakelen. Met iedere derde donderdag van de maand bijvoorbeeld Club Panda, in samenwer- king met het Fierce Panda label. http://www.bullandgate.co.uk Het Nederlandse e-zine Smallzine organiseert voor de derde keer DE VERKIEZING VOOR E-ZINE VAN HET JAAR. Je kunt je keuze maken uit zo'n 250 Nederlandstalige e-zines waaronder, ik geef maar een voorbeeld, Stereo. Opvallend is trouwens dat Stereo, naast een paar e-mail- nieuwsbrieven van bijvoorbeeld Kink FM, TMF en Radio 3voor12, eigen- lijk nog steeds het enige muziek-e-zine van Nederland is. Je kunt stemmen via: http://www.smallzine.nl/verkiezing/ Tot slot ook nog wat concerttips voor de komende tijd: SALARYMAN ('t postrock alter ego van gitaarpoppers de Poster Children, ergens tus- sen Add N To X en Yes): 8.12 Paradiso, Amsterdam 11.12 Vera, Gronin- gen; I AGAINST I (in het kader van hun nieuwste album I'm A Fucked Up Dancer But My Moods Are Swinging): 10.12 Azijnfabriek, Roermond 11.12 Beest, Goes 17.12 Ekko, Utrecht 18.12 Nighttown, Rotterdam 24. 12 Patronaat, Haarlem 7.1 String, Zwijndrecht 16.1 Effenaar, Eindho- ven 21.1 Donkey Shot, Heemskerk 28.1 013, Tilburg 29.1 Gigant, Apel- doorn; HOLLLY GOLIGHTLY (uit de stal van Billy Childish, want norma- liter een van Thee Headcoatees, en dus rammelende punkpoprock'n'roll ): 15.12 Ekko, Utrecht 16.12 Paradiso, Amsterdam (+Nomads) 17.12 Ve- ra, Groningen 18.12 Rotown, Rotterdam; en dan wilde ik ook nog een paar bandjes voor het EUROSONIC FESTIVAL, 6 januari in Groningen, aan de vooravond van Noorderslag, tippen: SILT (een IJslandse krui- sing tussen Weezer en de Pixies, or so I'm told anyway), CHEWY (het bewijs dat er naast kaas, klokken en banken ook alleraardigste in- diepunkrock in Zwiterland wordt gemaakt), FLEMMING (voorheen Lem- ming, het Amsterdamse antwoord op The Verve, Embrace en Radiohead). STELLA (als revenge op het tegenvallende concert eerder dit jaar in de Paradiso, het album is namelijk een prima collectie tegendraadse pop), LOOSEGOATS (Amerikaanser dan Amerikaans klinkende gitaarrock uit Zwedem) en natuurlijk HEFNER (The Fidelity Wars is niet voor niets een van mijn albums van het jaar) == ALBUMS ========================================================== BECK - MIDNITE VULTURES (geffen) Als geen ander weet Beck het fin de siècle gevoel in muziek te vat- ten door zijn al dan niet ironische postmodernisme en een disorien- terende hoeveelheid eclecticiteit. Bovendien maakt hij verdomd aar- dige muziek, die ook in het volgende millennium nog steeds erg leuk zal zijn. Het sleutelwoord in Midnite Vultures is 'rete-funky'. Van door blazers gelardeerde feeststompers á la Sly & The Family Stone zoals Sexx Laws en Mixed Business en vooral veel Prince-achtige din- gen: de electrofunk in Get Real Paid en zwoele (of geile, wat je wil) ballads als Debra en Peaches & Cream. Maar ook de door verant- woorde muziekliefhebbers zo verafschuwde moderne r&b en hiphop van mensen als Puff Daddy, Master P en Missy Elliott blijkt een inspira- tiebron. Het nummer Hollywood Freaks is helemaal klaar voor oogver- blindende Hype Williams-video. En dit alles wordt geserveerd in een typische Beck-kakafonie vol dubbele bodems, onverwachte breaks, ban- jo's (Sexx Laws), samples, humor en slidegitaar (Beautiful Way, bij- voorbeeld). Met als gevolg dat Midnite Vultures weliswaar eigenzin- nig en verrassend is maar in eerste instantie een nogal overrompe- lende indruk maakt. CAMPAG VELOCET - BCBG (pias) In de onverbeterlijke menselijke queeste alles, en vooral muziek, in hokjes te willen stoppen, wordt het Londonse Campag Velocet tot de zogenaamde Skunkrock gerekend, samen met bands als de Regular Fries en Bedlam-a-go-go. Overigens is Skunkrock niet meer dan een eind ja- ren 90 term voor iets wat we begin jaren 90 Baggy noemde. Rock waar- in de house-revolutie z'n sporen heeft nagelaten, niet door er sim- pelweg een beat onder te stoppen of er wat samples tegenaan te gooi- en. Toen waren het de Happy Mondays en Flowered Up, nu, en met extra gitaren, dus Campag Velocet. BCBG (als in Bon Chic Bon Genre, mij is verteld dat dat een Frans SM-tijdschrift is, de titel heeft in ieder geval niets te maken met het legendarische New Yorkse punkhol CBGB's als je dat mocht denken) klinkt als het product van de MC5 of de Stooges die, eventueel in gezelschap van de Velvet Underground, net terugkomen van een weekendje 'raven' op illegale feesten ergens op het Engelse platteland. Psychedelische en groovende muziek, die toch punk is (let bijvoorbeeld maar eens op de uit God Save The Queen afkomstige gitaarriff in Drencrom Velocet Synthemesc). Een belang- rijke rol binnen het geheel is weggelegd voor Pete Voss, een zanger wiens toonloze, snerende uithalen niet onderdoen voor grootheden als Johnny Rotten en Mark E. Smith. BCBG is een indicatie hoe rockmuziek in het volgende millennium zal klinken. CHARLATANS - US & US ONLY (universal) In de supersnelle (en daardoor wat mij betreft juist interessante) Britse muziekwereld komt het niet vaak voor dat een band 10 jaar na haar eerste successen nog bestaat, laat staan gedurende deze periode relevante muziek is blijven maken. Van de bands die eind jaren '80, begin jaren '90 opkwamen in de zogenaamde Madchester-golf, denk aan de Soup Dragons, Inspiral Carpets, Stone Roses, The Farm, hebben ei- genlijk alleen Blur en de Charlatans de tand des tijds doorstaan. De Charlatans zijn als het ware de anti-Blur. Want waar Blur zich, door met elke wind mee te waaien, bleef vernieuwen (na Madchester kwam Britpop na Britpop moeilijke Amerikaanse gitaarrock) en succes na succes incasseerde, zijn de Charlatans eigenlijk altijd hetzelfde blijven klinken en verder steevast op de verkeerde momenten door het noodlot getroffen; achtereenvolgens een bandlid met psychische pro- blemen, een bandlid in de gevangenis, een bandlid dood met z'n auto tegen een boom en recentelijk nog bleek de accountant ervan door met de centjes. Maar waar Blur anno 1999, zoals de Engelsen het zo mooi zeggen, up their own arses aan het verdwijnen lijken met het ondoor- grondelijke 13, daar maken de Charlatans hun beste plaat. Us & Us Only is als het ware de ultieme Charlatans plaat en je kunt het aan de Charlatans overlaten om in dat geval gewoon als de Charlatans te klinken. Groovy, beetje slepende typisch Britse pop gedompeld in een band van warme orgel-en-mellotron klanken. Grootste verschil met de rest van het oeuvre zijn de plotseling opduikende Bob Dylan invloe- den. Maar ja, op iets dat is opgebouwd uit een akoestische gitaar, een orgel, een dun, zeurend (in positieve zin) stemgeluid als dat van Tim Burgess en een mondharmonica (zoals in het fenomenale Impos- sible), kun je al snel het etiket Dylan-esque plakken. Bovendien, en dat is wel eens anders geweest bij albums van de Charlatans, in mijn ogen tot nu toe toch meer een singlesband, zijn de songs allemaal meer dan okay. Neem alleen al de meeslepende opener Forever. Zelfs de verplichte experimentele track, het trip-hopperige Good Witch/Bad Witch 3, kan er mee door. Dat de Charlies nooit de origineelste band ter wereld zijn geweest of zullen worden, blijkt hier maar weer eens uit The Blonde Waltz, dat als anderhalve druppel lijkt op Waltz#2 van Elliott Smith. Maar dat willen we ze best vergeven, want het is een prachtig nummer en er vlak naast vin-den we songs als A House Is Not A Home en My Beautiful Friend. Net zoals het ze te vergeven is dat het door die bluesy orgellicks soms wel heel erg Black Crowes wordt, zoals in The Blind Stagger. CLINTON - DISCO AND THE HALFWAY TO DISCONTENT Het is me niet helemaal duidelijk waarom de heren Ben Ayers en Tjin- der Singh deze plaat onder de naam Clinton hebben uitgebracht. Het klinkt namelijk als het logische vervolg op When I Was Born For The 7th Time, het in 1997 verschenen doorbraakalbum van hun eigenlijke band Cornershop. Naar verluidt gebruiken ze de naam Clinton voor hun meer electronisch getinte dingen, maar daar is op Disco And The Halfway To Discontent eigenlijk weinig van te merken. Goed, op het album vinden we in de laidbacke, beetje funky, typische Cornershop/ Clinton samplepop wat opvallende disco-invloeden (People Power To The Disco Hour en de single Buttoned Down Disco). Afsluiter Welcome To Tokyo, Otis Clay is bijna bigbeat met z'n hiphopbeat en gefilter de samples en daarmee het aanstekelijkste nummer op de plaat. En slechts in een paar nummers wordt 'gezongen' door een weer hoogst ongeïnteresseerd klinkende Tjinder (overigens geen familie van de Mercury Prize winnende Talvin). Maar in grote lijnen is het eigen- lijk meer van hetzelfde en om eerlijk te zijn is het bij lange na niet zo goed als When I Was Born For The 7th Time. Het is een al- leraardigst album maar de verassing is er natuurlijk wel vanaf en de nummers zijn gewoonweg minder, het kabbelt een beetje voort. Mis- schien is dat hem juist, door met dit Clinton-album op de proppen te komen omzeilt Cornershop als het ware het eeuwenoude opvolger-van- het-door-braak-album probleem. Disco And The Halfway To Discontent is een zoethoudertje, in een beproefde stijl maar iets minder; een afleidingsmanoeuvre ten gunste van een grensverleggend, alles ver- pletterend nieuw Cornershop album. Tenminste, dat hoop ik dan maar. LEMON - WALLPAPER (eigen beheer) Of ik voor de zekerheid wil vermelden dat, ondanks dat de band over een miniem budget beschikte voor de opname van dit album, ze toch een stel strijkers in de studio hebben weten te krijgen om op twee nummers mee te spelen? Bij deze. Lemon is een bandje uit Amsterdam/ Diemen dat het spelen in regionale popprijzen zat was en zelf maar een album heeft uitgebracht. Om eerlijk te zijn, zijn het juist die extra's als de strijkers en met de name de hier en daar opduikende scratches en electronische bliepjes die de Brits getinte gitaarpop boven het gemiddelde uittillen. De songs zelf zijn nogal onopval- lend, vaak iets te lang en daardoor misschien wat saai. Dat laatste geldt vooral voor de langzamere songs. In de stevigere, meer rock-y songs is het juist meestal net iets té funkrock. Het aardigst zijn de songs waar de gulden middenweg is gevonden: niet saai en funky op een manier dat de Stone Roses funky waren. Bijvoorbeeld het, vooral vanwege dat orgel, Charlatans-achtige Practice What You Preach en Showers (strijkers!!) dat zo op een b-kantje van Supersub had kunnen staan. De cd is vooralsnog alleen bij de band zelf te bestellen. Als je een mailtje stuurt naar lemon.amsterdam@wolmail.nl krijg je mail- tje terug met daarin wat mp3-geluidsfragmenten van de cd en info over wat te doen als op grond daarvan besluit de cd aan te willen schaffen. MICROPHONES - DON'T WAKE ME UP (k) Het recenseren van een plaat is, zeker bij nieuwe/obscure/onbekende bandjes, soms net een spelletje Hints. Je schudt even aan je oorlel: klinkt als... en dan volgt er een rits bands, die de lezer hopelijk wél kent, waar de plaat in kwestie al dan niet op zou lijken. Don't Wake Me Up van de Microphones klinkt als de herfst. Inderdaad, als het jaargetijde. Natuurlijk is het gewoon muziek - rammelende, lo-fi probeerseltjes, meer losse fragmenten dan complete songs - maar, door de achtergrondgeluiden en de sfeer van de muziek, klinken de nummers om beurten ook als zuidwesterstormen, dreigende donkere wol- kenhemels danwel striemende novemberbuien. Instrumentale nummers die zouden kunnen dienen als de perfecte soundtrack voor zondagmiddagen waarbij je om 2 uur s'middags al de lampen moet aandoen omdat het zo donker is worden afgewisseld met punky nummers die lijken te zijn opgenomen in het midden van een onweersbui. Deprimerend, door het ontbreken van affe liedjes misschien wat rommelig, maar erg mooi. == COMPILATIES ===================================================== 99.2 (moving shadow) CONCEPT: Spotgoedkope dubbel-cd van het altijd prima Moving Shadow label. Eén cd met een mix van recente releases op Moving Shadow en Audio Couture door Timecode. De ander bevat een mix van Aquasky van alleen maar Omni Trio tracks plus een cd-rom gedeelte met info over het label en reclame voor computerspelletjes en Trasher-magazine. RESULTAAT: 68 + 21 minuten jungle van hoog niveau. Met schier einde- loos doorratelend drums, elastieke bassen en daaroverheen een beetje zweverige, jazzy geluiden enzo. WEL LEUK: Kost maar een tientje. NIET LEUK: Ik had eerlijk gezegd 99.1 nog niet 'uit'. GIVE'EM THE BOOT II (hellcat) CONCEPT: Hellcat, het label gerund door de jongens van Rancid, pre- senteert zich met 20 tracks, waarvan een aantal previously unrelea- sed, voor nog geen tientje. RESULTAAT: Een aardige mix van stevige punk met afwisselend Ierse- (Dropkick Murphy's), rockabilly- (Tiger Army) en natuurlijk vooral veel Clash-(Rancid, US Bombs, INDK) invloeden en vrolijkmakende ska /rocksteady-achtige dingen (Pietasters, Slackers). WEL LEUK: De verrassende raggamuffin-meets-de-punkgitaren-van-Ran- cid tracks van Buju Banton, Mad Lion (als Nocturnal) en Buccaneer. NIET LEUK: Er is verder vrij weinig te ontdekken dat mij wild en- thousiast door de kamer door pogoën. Het is vooral onopvallend ge- middeld. == SINGLES ========================================================= ASTRID - REDGROUND (7", fantastic plastic) Nee, niet de voormalige zangeres van Goya Dress die ons tijdens een vorige aflevering van het London Calling festival verveelde met haar vervelende MOR-pop. Maar een kwartet uit het hoge noordwesten van Schotland. Isle Of Lewis, een van de Uiter-Hybriden, om precies te zijn. Mooie traditionele gitaarpop in de traditie van Beatles, Byrds en Teenage Fanclub en vergeten Britse parels als Eugenius en The La's. Het is niet vooruitstrevend, allesbehalve vernieuwend en be- paald niet van deze tijd, maar wel verschrikkelijk mooi. Zelfs op de b-kant klinkt Astrid al stukken beter dan een band als Cast. En om die andere Astrid te vergeten staat déze Astrid op de komende editie van het London Calling festival: 10 + 11 december in de Paradiso, Amsterdam met verder onder andere Appliance, Clint Boon Experience, Campag Velocet en Witness. @TOMIKA - WISER? (cds, mother stoat) Ondanks de hippe cyberspelling van hun bandnaam maakt het uit het Engelse Farnborough afkomstige kwartet relatief traditionele jaren 90 gitaarpop. Beetje grunge, beetje punk. Beetje Britpop, beetje Foo Fighters. Maar vooral een beetje slap. De drie nummers hier laten zeker potentie horen, maar worden vrij onopvallend gebracht en lij- den produktietechnisch gezien aan een nogal dun geluid. Voor meer info over de band http://listen.to/@tomika AUTOPULVER - REMEDY/SURGERY (cds, ars) De vorige single van dit Noorse gezelschap was een cover van een nummer van de Pet Shop Boys en het lijkt wel alsof er wat synthesi- zerinvloeden zijn blijven hangen. Het fleurt dit toch al aansteke- lijke gitaarpop-nummer zeker op, alhoewel het op bepaalde punten misschien net iets te veel wordt. Als de zinsnede 'there goes the bell' wordt gevolgd door belgetingel uit het keyboard bijvoorbeeld. Al met al toch een aardig voorproefje van het volgend jaar te ver- schijnen tweede album van deze band. BELLATRIX - JEDIWANNEBE (7", fierce panda) IJslands damesgroepje springt op Star Wars bandwagon. Aanstekelijk punky popnummer, beetje á la Bis, met bijbehorende sci-fi-geluiden uit de synthesizers. Klein beetje een geval van meer vorm dan in- houd, maar in ieder geval minstens honderd keer leuker dan dat Star- warsnummer van Weird Al Jankovic op de melodie van American Pie. CHICKS ON SPEED - GLAMOUR GIRL (10", efa) Hip, hipper, hipst. Deze uit München afkomstige Chicks zijn al een tijdje de talk of the town in hippe kringen wereldwijd. Het trio, bestaande uit één Duitse, één Australische en één New Yorkse, heeft bijvoorbeeld links naar zowel de Duitse techno-scene (Christopher Just, DJ Hell), het Rephlex-label als de Beastie Boys (er verschenen ook al dingen op het Grand Royal-label). Er is dan ook sprake van een zekere mate van verrassing mijnerzijds als de a-kant suikerzoete synthi-discopop blijkt te bevatten. Het soort waar zowel de Pet Shop Boys als St Etienne en Cher (1999-versie) jaloers op zouden kunnen zijn. Ongelovelijk 'cheesy' inclusief een allesbehalve toonvaste zangeres. Het heeft wel iets, maar wát, daar ben ik nog niet hele- maal achter. De b-kant is een stuk extremer met één track die be- staat uit een gabberbeat op 33rpm en een vocoderstem die steeds 'Chicks On Speed' blijft roepen en één Atari Teenage Riot Light electropunk nummer. Curieus. DAY ONE - ORDINARY MAN (album sampler, melankolic) Door de muziek heen hoor je de platenmaatschappij denken: 'we hebben iets nodig dat een beetje klinkt als Beck, want dat is hip, met een vleugje Tricky, maar niet al te vooruitstrevend want het moet wel verkopen'. Deze 5 tracks van het album Ordinary Man klinken als ge- volg bloedeloos, bedacht en totaal overbodig. Nummers als Waiting For A Break en Trying To Hard glijden geruisloos voorbij. Het titel- nummer is een dertien-in-een-dozijn depressieve pianoballad. Slechts de single I'm Doing Fine onttrekt zich lichtelijk aan de algehele gemiddeldheid van Day One. Dit is in ieder geval één band die we het komend jaar niet meer in de gaten hoeven te houden. LAZER GUIDED/SALOON - SPLITSINGLE (7", aas) Mooie bordeaux-rode splitsingle op het Artists Against Succes label met op beide kanten een fijne portie beetje Stereolab-achtige indie- pop. Een beetje dreinend en met zo'n orgeltje, je kent het wel. La- zer Guided is de luidruchtigste van de twee en heeft een zanger die af en toe heerlijk tenenkrommend valst zingt. Saloon klinkt iets meer folky. THE MINDERS - RIGHT AS RAIN/UP AND AWAY (7", earworm) Elephant6-pop (voor uitleg zie de vorige Stereo...). En dus erg Bea- tlesque. 2 mooie, fijn rammelende liedjes met lekker warme orgels, lieve xylofoonriedels en op het eerste gehoor misschien simplistis- che melodieën die in tweede instantie toch meer om het lijf blijken te hebben. Leuk. MOGWAI - EP Een productief groepje deze schotten. Deze nieuwe ep is, in verge- lijking met hun eerder dit jaar verschenen album Come On Die Young, eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Het uit slepende gitaarklanken bestaande lieve liedje Stanley Kubrick bijvoorbeeld en het met pia- no's en strijkers toebedeelde Christmas Song. In afsluiter Rage: Man wordt weer ouderwets met het zacht-LUID-zacht-effect gewerkt. Grote tegenvaller is het nummer Burn Girl Prom Queen. Het begint met een veelebelovend gitaarmotiefje dat vervolgens bijval krijgt van de fanfareklanken van de Cowdenbeath Brass Band, maar daarna gebeurt er eigenlijk helemaal niets meer en worden de dikke 8 minuten volge- maakt met steeds dezelfde 4 akkoorden. SEAFOOD - THIS IS NOT AN EXIT (7", fierce panda) Ik had het er nog over met de meneer van de platenzaak toen ik deze single kocht: van de Britse band Seafood verschijnt al een jaar of twee de ene goeie single na de andere, maar qua doorbraak is het nog nooit van de grond gekomen. Het kan soms erg oneerlijk verdeeld zijn in de wereld. Ook dit is weer een fijn staaltje indierock in de ver- trouwde punky Sonic Youth-gitaarpop-stijl. Lekker nummer met een Pi- xies opbouw (alleen bas+drum+zang in het couplet, gitaarerupties in het refrein). Op de b-kant vinden we nogal een vreemd countrynummer, met drumcomputer en veel slidegitare. Leuke single. SIGUR RÓS - SVEFN-G-ENGLAR (12', fat cat) Een ep die goed was voor een kleine hype in de NME een maandje te- rug. Naar verluidt rete-populair in IJsland, waar hun tweede album al maanden bovenaan de hitlijst staat. Wij overige Europeanen moe- ten het in eerste instantie doen met deze ep op het Engelse 'avant- garde'-label Fat Cat. De muziek van het gezelschap ligt in de lijn van Godspeed You Black Emperor, Spiritualized en, bijvoorbeeld van- wege die onmogelijk hoge stem van de zanger, de Cocteau Twins. Ver- stilde, zweverige muziek van een haast onbeschrijvelijke schoonheid. SIX BY SEVEN - TEN PLACES TO DIE/ENGLAND & A BROKEN RADIO (cds, man- tra) 2e ep dit jaar al van een van de interessantste Britse gitaarbands van het moment. Psychedelische, wijdloperige bijna progrock-achtige gitaarpop waarin onderhuidse spanning van Mogwaiaanse proporties wordt gekoppeld aan popsongs met kop en staart. 2 mooie nieuwe num- mers hier, één al bekend nummer in een radio-sessie-versie plus nog een heerlijk bombastische rockuitvoering van Helden, oftewel Heroes van David Bowie in het Duits. VERZAMELDE ARTIESTEN - POOL POSITION (12", bungalow) Het Duitse Bungalow label doet normaliter in Europese en Japanse clubpop en easy-tune-achtige dingen maar kent in de zogenaamde Bun- galow Pool ook een sideline in meer op de dansvloer gerichte klan- ken. Op deze 12", een soort van sampler/voorproefje van het overige aanbod, klinkt dat wel erg house-y. Dauerfisch noemt z'n eigen remix van het nummer Ride My Bike waarschijnlijk niet voor niets de Machi- ne Gun Ibiza mix. Het heeft eigenlijk wel wat weg van de Basement Jaxx, met zo'n discobeat, lekkere basloopjes, spaanse gitaartjes en catchy refrein-met-zangeres. Basement Jaxx is ook een referentiepunt bij het nummer van Stereo De Luxe op de b-kant, alhoewel Duran Duran dat tegelijkertijd ook is. Vreemd. Op seit zwo vinden we verder trouwens nog een aardige remix van Le Hammond Inferno van Experimen- tal Pop Band's Punk Rock Classic. == POLDERPOPJOURNAAL =============================================== Het gaat goed met de Amsterdamse band formerly known as SONETIC VET. Alhoewel bij leven niet bepaald succesvol - ze hebben volgens mij één album gereleased, maar echt 'doorgebroken zijn ze nooit - lijken de voormalige leden van de band het vooral lekker te doen in het buitenland. Zangeres Liesbeth Esselink noemt zichzelf zoals bekend Solex en toert over de hele wereld. Twee andere ex-leden doen momen- teel hun ding als PERSIL en van die band verschijnt er binnenkort een single in het kader van de singleclub van het Oxfordse Shifty Disco label. Alhoewel klein, verscheen bij dit label dit jaar al het fantastische album van Beulah en behaalde drie singles van haar maandelijkse singleclub de titel single van de week in het toonaan- gevende Britse tijdschrift de NME. Agony Aunt van Persil verschijnt later deze maand. De homepage van de band (inclusief allerhande ge- luidsfragmenten): http://www.documentdone.net/persil/index.html Sinds hun in 1997 veschenen album Stroke My Wings Gently is het vrij rustig geweest rondom het Nederlands/Britse gezelschap DONKEY. Ge- lukkig verschijnt er binnenkort een nieuwe single van deze uit zowel Manchester als het Noord-Hollandse Oost-Knollendam afkomstige band. Op het Guided Missile label verschijnt een dezer dagen een split- single met de band Amnesiac Gods, waarin we onder andere Russell en Jason uit Sebadoh tegenkomen. In de nabije toekomst zal er ook een nieuw album van de band op dit label verschijnen. Het Nederlandse webzine EW72 heeft het hart op de juiste plaats als het gaat om het steunen van nieuw Nederlands talent. Getuige het on- derdeel RER RADIO met onder andere een eigen Realaudio-radiostation en aandacht voor bands als King Me, Mardigrah, Mashed Patatoes en Pharmacy http://www.ew72.com/rer DEF P van de Osdorp Posse was al te gast op het album Get Down To The Brass Tracks van feestskaband de BEATBUSTERS. Dit leidde tot een gezamenlijk optreden op Wantijpop in Dordrecht eerder dit jaar, dat zo succesvol was dat men besloten heeft in december samen op toernee door Nederland te gaan. Je kunt het 10 december, Patronaat, Haarlem 11 december, Ekko, Utrecht 17 december, Hedon, Zwolle 18 december, LVC, Leiden == PLAYLIST ======================================================== Een nieuwe rubriek!! De tracks van het moment volgens Stereo. 10 geweldige nummers van voor de rest waardeloze albums, op vage verzamelaars gevonden pareltjes, deuntjes op de radio danwel TMF of MTV, briljante singles uit de uitverkoopbakken, al dan niet legaal gedownloade mp3-tjes en meer van zulks; kortom de 10 songs die zorg- den voor eventuele opvijzeling van het moraal tijdens de tot stand koming van deze Stereo. In niet geheel onwillekeurige volgorde: 1 MEG LEE CHIN - HEAVY SCENE (mp3) Ooit zangeres van de industriële supergroep Pigface nu heruitgevond- en als een soort vrouwelijke Beck maar dan met extra stevige gitaren en biggere beats. Dit is een geweldige track van haar debuutalbum Piece And Love, een hit bij Het Lek van de VPRO en gratis te down- loaden van http://www.emusic.com/music/free.html 2 CUBAN BOYS - COGNOSCENTI VS INTELLIGENTSIA (radio) Potentiële kerstnummer één in Engeland. Verschrikkelijk irritant en tegelijkertijd fantastisch noveltyplaatje. Krakkemikkige huiskamer eurodisco met de sample die je ook vindt op van www.hamsterdance.com John Peel: 'Probably one of the most irritating records of all time and a big favourite in our house'; Stereo: 'de KLF voor het volgende millennium'. 3 DIPSOMANIACS - THE WATER CHOIR'S DROWNING (mp3) De Noorse variant op Olivia Tremor Control. Heerlijk wollige, psy- chedelische, Beatlesque indiepop. Een track van hun album Braid Of Knees en gratis te downloaden van de site van de band en die vind je: http://www.angelfire.com/ak/DIPSOMANIACS/index2.html 4 ANIMA SOUND SYSTEM - MARIGUANA CHA CHA (radio) Was nummer één in Hongarije, nu ook opgepikt door de Duitse radio. Verrassend aanstelijke mix van easy tune, reggae, folk en jungle. In het Hongaars, dus totaal onverstaanbaar, op het over alle landsgren- zen herkenbare 'marihuana, cha-cha-cha' na natuurlijk. De Pizzicato 5 van het Oostblok? 5 ALABAMA 3 - WOKE UP THIS MORNING (DRILLAZ IN THE MIST MIX) (un- conditionally guaranteed volume 11) Het origineel van deze gospeldub track is al een paar jaar oud maar afgelopen jaar nog gebruikt als herkenningstune van dé televisie- serie van het jaar (de Sopranos). Recentelijk heruitgegeven op 12" met onder andere deze Headrillaz remix. 6 PROZZAK - IT SUCKS TO BE YOU (cmj new music monthly/TMF) Is al een paar maanden een hit bij ondergetekende thuis maar nu ook geregeld op TMF te zien. Twee Canadeze tekenfilmfiguurtjes in een extreem catchy synthi-pop-deun inclusief van die nep-Spaanse Ricky Martin-gitaartjes. Niet verantwoord of intellectueel, wel leuk. 7 SECRET GOLDFISH - YOU'RE FUNNY ABOUT THAT (mp3) Schattig, beetje swingend indiepop-deuntje. Uit, en dat kun je ho- ren, Schotland. Van het album Mink Riots op het Creeping Bent label. Of hier te downloaden op http://www.madasafish.com/features/mp3.htm 8 JIMMY'S CHICKEN SHACK - DO RIGHT (cmj new music monthly) Grote alt.rock-hit in de VS. Met als grote verschil met al die an- dere Amerikaanse alt.rock meuk van het moment dat dit wél leuk is. Springerige, instant meezingbare crossover tussen Green Day-punk, Fountains Of Wayne-pop en Brian Setzer-swing. Of iets dergelijks. 9 HARDKNOX - COZ I CAN (mp3) Hardknox bestaat uit Steve P en Lindy Layton. Die laatste ken je hopelijk nog uit Beats International (en diende als inspiratiebron voor Fatboy Slim's Song For Lindy). Van het duo zelf herinner je waarschijnlijk de single Fire Like Dis, met die scheurende mond harmonica's, van een paar jaar geleden op Skint. Deze opzwepende nu skool breakbeat/big beat/electro track is afkomstig van hun recen telijk verschenen debuutalbum. http://www.mp3.com/hardknox 10 OLD DIRTY BASTARD - GOTCHA MONEY (mtv) 'Hey, Dirty. Baby I gotcha money, dontcha worry. Say yeah. Baby I gotcha money' == LIVE ============================================================ ZEA SPEELT NOSFERATU, ATLANTIS, ALKMAAR Zea is een relatief nieuw, veelbelovend Amsterdams bandje. Normali ter een soort Nederlandse Guided By Voices-meets-Weezer: puntige in diegitaarpop met een keyboard. Nosferatu is een film uit 1922. Het is de eerste verfilming van Bram Stoker's verhaal over Dracula, en volgens sommige nog steeds de beste. In het kader van Zea Speelt Nosferatu verzorgd de band de soundtrack bij deze van oorsprong stomme (als in 'zonder geluid', niet als waardeoordeel) film. Of misschien liever, speelt muziek te- gelijkertijd met de film. Want Ennio Morricone is Zea niet. Voor filmmuziek klinkt de gitaar-bas-drums-plus-electronica indiepop ei- genlijk te traditioneel. Het is nogal aanwezig. Er zijn weliswaar weinig songstructuren te herkennen, maar er wordt bijvoorbeeld wel geregeld gezongen. De instrumentale stukjes kabbelen lekker op z'n post-rockerigst voort met hier en daar wat extra geluidsfragmenten als hinnikende paarden, rollende onweersbuien en scheepstoeters, maar desondanks leidt de muziek nogal af en om de haverklap ben ik dan ook de draad van het verhaal kwijt. Wat overigens niet bepaald geholpen wordt doordat de film erg wazig is, de tekstborden bijvoor- beeld zijn soms amper te lezen. Maar desondanks zorgt juist de com- binatie met de schokkerige zwartwitbeelden ervoor dat de muziek de volle 80 minuten kan blijven boeien. Vooral tegen het einde wordt de muziek meer gebruikt om een sfeer te scheppen en wordt meer 'film- isch' en, als je uit de context zou nemen misschien iets minder boeiend, maar mét de beelden werkt het juist beter. PONEY + SUPERPRESTIGE + JOHN WAYNE SHOT ME, WINSTON, AMSTERDAM Het splinternieuwe Belgische Ines Boukov-label realiseerde zich hoe- veel muziek je eigenlijk kwijt kunt op één zilveren schijfje en hun eerste release is dan ook een cd met daarop maar liefs drie volledi- ge albums en in het kader hiervan touren de drie betrokken bandjes op het moment door Nederland en België. De avond wordt geopend door de gitaarpop van PONEY, een soort lofi-versie van Daryll-Ann. Mooie liedjes, maar het is verschrikkelijk rommelig. Een beetje rammelend is meestal erg charmant, maar dit is werkelijk alle schattigheid voorbij. Je zou het kunnen gooien op het feit dat dit het eerste op- treden is met een nieuwe drummer of dat het op dat moment toch al niet in grote getalen aanwezige publiek weinig interesse vertoont voor de verrichtingen op het podium, maar op de cd in kwestie klinkt het eerlijk gezegd niet veel strakker. Helemaal uit Frankrijk komt vervolgens SUPERPRESTIGE met hun jaren '60 beatpop (of iets derge- lijks). Alleraardigste gitaarpop met een gitarist/zanger die nogal een hippie is; qua lang haar, kleding en bril maar ook qua beetje lijzige toonloze zang en hier en daar wat 'psiegedelies mháán' ge- freak op de gitaar. Topper is desalniettemin de afsluiter van de a- vond, het Nederlandse JOHN WAYNE SHOT ME. Ze spelen onder andere een cover van True Love Will Find You In The End van Daniel Johnston en in die hoek moeten we het ongeveer zoeken. Charmant rammelende lofi- gitaarpop, maar dan met extra electronica en samples en humor en jeugdig enthousiasme. Bij vlagen briljant (het schitterende Washing Machine bijvoorbeeld, op plaat mede gezongen door Julia P voorheen Herscheimer, maar ondanks haar aanwezigheid in het publiek vanavond geen duet. Jammer, maar zo was het ook erg mooi), af en toe niet te volgen, maar de nummers duren zelden langer dan een minuut dus dat maakt eigenlijk niets uit. Verschrikkelijk leuk bandje dus. ==================================================================== Copyright 1999: de in Stereo geplaatste artikelen blijven natuurlijk eigendom van de schrijvers in kwestie... stereo@starmail.com