== STEREO =========== NUMMER 11 ============= <1 NOVEMBER 1998> ===

Aan dit nummer werkten mee: Joris Gillet, Mark Vluggen

Adres voor op- en aanmerkingen, reacties, suggesties, abonnementen,
klachten en eventuele eigen bijdragen: stereo@starmail.com

Voor meer informatie en oude nummers kijk ook op onze homepagina: 
http://huizen.nhkanaal.nl/~stereo

== INHOUD ==========================================================

NIEUWS: Nightnurse, Drugstore vs Pinochet, Bjork

ALBUMS: Ash, Fatboy Slim, PJ Harvey, Kill Allen Wrench, LaDonna's,
Placebo, Elliot Smith

SINGLES: Magoo

RADIO & TV

INTERNET: Heineken Crossover Award, MTV European Music Awards

LIVE: Belle & Sebastian, London Calling, Crossing Border Festival

CONCERTEN: Radio Mortale, Digital Hardcore Planet Rock en meer

== NIEUWS ==========================================================

De Britse band NIGHTNURSE is op het moment eigenlijk alleen bekend
als 'de vorige band van de nieuwe gitariste van Ash' maar zal ook de
geschiedenisboekjes in gaan als de eerste Britse band die een single
op MP3-formaat zal releasen. De nieuwste single van de band, het dub-
bel be-a-kante IDF/The Big Sleep is al sinds vorige week, alhoewel in
uiterst gelimiteerde oplage, verkrijgbaar via S16 Records, maar zal
vanaf middernacht (Britse tijd) op Maandag 2 November ook verkrijg-
baar zijn als MP3-bestand via de officiele homepage van de band:
http://www.nightnurse.com

Na Thatcher heeft ook DRUGSTORE zich gemengd in de kwestie-Pinochet.
De band rondon de van oorsprong Chileense zangeres Isabel Montiero
organiseerde afgelopen vrijdagmiddag een protestbijeenkomst voor het
Chileense consulaat in London. De band bracht hun single El Presiden-
te ten gehore en riep op Pinochet uit te leveren aan een land dat hem
aan wil klagen voor zijn misdaden tegen de mensheid. Het nummer El
Presidente gaat over Salvadore Allende, de democratisch gekozen Chi-
leense president die in 1973 werd vermoord na een militaire coup.

Nadat een obsessieve Spaanse fan bij haar moeder heeft ingebroken o-
verweegt de Ijslandse zangeres BJÖRK te stoppen met haar muziek. De
zangeres verklaarde tegenover een Zweedse krant dit voorval erger te
vinden dat de bombrief die ze vorig jaar ontving. 'Dat er personen
waar ik om geef vanwege mij bedreigd worden is verschrikkelijk. Tot
m'n 26ste wilde ik niet dat anderen mijn muziek hoorden, misschien
moet ik maar weer terug naar die situatie'.(nme)  

== ALBUMS ==========================================================

ASH - NU-CLEAR SOUNDS (infectious)

Als ik eens in de zoveel tijd weer eens het Britse metaltijdschrift
Kerrang! inkijk ben ik elke keer weer verrast dat er toch ook zoiets
is als een Britse rockscene, met bands als A, The Wildhearts, Three
Colours Red en Feeder. In deze kringen zal het nieuwe Ash album waar-
schijnlijk met gejuich ontvangen worden, want dit is Britrock van de
bovenste plank. De violen van een eerdere single als Oh Yeah zijn in-
geruild voor bijna-heavy-metalgitaren, vette riffs (Numbskull), een
eerbetoon aan the Jesus & Mary Chain (de single Jesus Says) en zelfs
regelrechte stonerrock (Fortune Teller). Gelukkig kun je het aan zan-
ger/songschrijver Tim Wheeler overlaten om de melodieen zonder uit-
zondering poppy te doen klinken. Zelfs een psychedelisch experiment
als Death Trip 21 kent een catchy refrein. Misschien klinken de lang-
zamere nummers op het eerste gehoor een beetje hetzelfde, maar als
het iets meer draaibeurten vraagt om de schoonheid van een nummer als
I'm Gonna Fall te doorgronden, heb ik dat er graag voor over. De na-
ieve punkpop van hun debuut Trailer komt waarschijnlijk helaas nooit
meer terug, maar waar de band tot voor kort een beetje leek af te 
glijden in de richting van standaard britpop, is dit een verfrissend
stevig en erg leuk album. De band speelt, samen met Idlewild en The
Chicks, 10.11 in de Melkweg te Amsterdam, een dag later in Nighttown
Rotterdam. (jg) 

FATBOY SLIM - YOU'VE COME A LONG WAY, BABY (skint)

Ons aller Fatboy Slim lijkt het 'I'm #1 So Why Try Harder' dat staat
te lezen op het t-shirt van de ietwat onsmakelijke jongeman op de
hoes letterlijk te hebben genomen. Na z'n, toen nog grensverleggende
maar op de lange duur misschien niet altijd kunnen boeiende, debuut
Better Living Through Chemistry en hier en daar wat remix-klusjes
lijkt Fatboy Slim de gouden formule te hebben gevonden: een hiphop-
beat met naar keuze een surfgitaar- of cheesy orgel-sampel en daaro-
verheen een schijnbaar eindeloos te herhalen stemsample ('Right about
now, the funk soul brother' of 'Fatboy Slim is fucking in heaven',
het maakt allemaal niet zoveel uit). En voila, meer dan een handvol
huiskamervloervullers is het resultaat. Oh, en vergeet niet af en toe
wat acidbliepjes naar smaak toe te voegen. En alhoewel er anderen
zijn die er ook wat van kunnen (denk: Wiseguys, Freestylers) blijft
onze Fatboy Slim zoals gezegd de nummer 1 van het genre. En dus pro-
beert hij ook niet veel harder. Het experiment staat niet bepaald
voorop op dit nieuwe album, kunnen we stellen. Opener Right Here,
Right Now klinkt wat zweveriger dan de rest en is dus prima als ou-
verture. Kalifornia (die gaat van 'Kalifornia is druggy druggy drug-
gy') en Love Island (een ode aan het adres van house-eiland Ibiza)
heben misschien iets meer electro in zich, terwijl afsluiter Acid
8000 een beetje lijkt op Josh Wink's Higher State Of Consciousness.
Zelfs Praise You, wat mij betreft het absolute hoogtepunt op het al-
bum, verschilt op het eerste gehoor slechts van de rest doordat hier
een complete zang-melodie-lijn is gesampled in plaats van een losse
kreet. Het resultaat is echter de meest perfecte 'bigbeat'-popsong 
sinds C'Mon Cincinnati van Delakota in de vorige Stereo. En dan heb-
ben we het eigenlijk wel weer gehad qua experimenteerdrift. Maar zo-
als de singles Rockefellar Skank en Gangster Trippin' hebben bewezen
maakt dat helemaal niets uit. Een fantastisch album.(jg)

PJ HARVEY - IS THIS DESIRE? (island)

PJ Harvey lijkt zichzelf op elke nieuwe plaat opnieuw uit te vinden;
zowel qua muziek als qua image. De diva met nepwimpers (ten tijde van
To Bring You My Love) oogde onlangs op Pukkelpop weer heel meisjes-
achtig. Een kwalificatie die niet geldt voor haar muziek en teksten;
op de plaat figureren een groot aantal vrouwelijke personages (Ange-
lene, Joy, Catherine) die in het meest gunstige geval erg ongelukkig
zijn. Is This Desire is dus weer behoorlijk doemerig, bijbels en be-
klemmend. De sfeer van Is This Desire is dus weer Cave-iaans, maar er
zijn wel accentverschuivingen ten opzichte van haar vorige reguliere
plaat. Met name de kruisbestuiving met triphop valt op, ofschoon die
niet altijd goede resultaten tot gevolg heeft. Sommige nummers geven
je als luisteraar een wel erg ongemakkelijk gevoel, met name My Beau-
tiful Leah en Joy. De wat toegankelijkere nummers zijn toch beter,
waarbij geldt dat openingsnummer Angelene, een bijzonder fraaie bal-
lad, niet meer overtroffen wordt. Maar ook The Wind, The Garden en
The River zijn zeer geslaagd. Conclusie, een niet al te eenduidige
plaat, niet overal even luistervriendelijk, niet over de gehele linie
even sterk maar desalniettemin een waardige aanvulling op haar oeuvre.
(mv)

KILL ALLEN WRENCH - MY BITCH IS A JUNKIE (eigen beheer/devil vision)
THE LADONNAS - ROCK YOU ALL NIGHT LONG (scooch pooch)

Als we de binnenhoes-foto's mogen geloven is Allen Wrench een zwaar-
gewicht kickboxer en af en toe no-rules kooivechter die in z'n vrije
tijd een punkrock carriere van de grond probeert te krijgen. Het re-
sultaat van zijn pogingen is een nogal middelmatige verzamelijk oi-
rock nummers, met welgeteld één catchy refrein (Goodbye). Het venijn
moet hier voornamelijk van de teksten komen, songtitels als I Want
To Date A Pornostar, Can't Stop Getting High en Butt Fuck Princess
liegen er niet om. Naar aanleiding van de gisteren op de BBC vertoon-
de documentaire Kurt & Courtney is het misschien nog vermeldenswaar-
dig dat Dr Heathen Scum, een van de gitaristen op dit schijfje, te-
vens bassist is van de Mentors, de band van El Duce, een soort GG
Allin-achtig personage die verklaarde door Courtney Love te zijn be-
naderd om Kurt Cobain te vermoorden. Meer info over het fenomeen Al-
len Wrench en z'n band op: http://www.killallenwrench.com. Hoe dit
soort punkrock'n'roll wél gemaakt dient te worden laten de LaDonna's 
horen met hun nieuwe album Rock You All Night Long. Waarop we een
tiental niet bepaald subtiele punkRAWK!-nummers vinden in de beste
New Bomb Turks-meets-Guns'n'Roses traditie. Dat de nummers allemaal
een beetje op elkaar lijken vergeet je terstond als je naar aanlei-
ding van Johnny Liar Liar of No Direction, Just Go door de huiskamer
aan het pogo-en bent.(jg)

PLACEBO - WITHOUT YOU I'M NOTHING (virgin)

Het Britse (alhoewel de individuele leden afkomstig schijnen te zijn
uit Luxemburg en Zweden, blijft het voor mij een Britse band) Place-
bo heeft het in zich een band van het kaliber The Smiths of Suede te
worden. Een band waar de extremen tussen of je er wel of juist niet
van houdt net iets verder van elkaar liggen dan gemiddeld. Zo'n band
waar het om veel meer gaat dan de muziek alleen. Zeker zanger Brian
Molko doet hierin niet onder voor Morrissey of Brett Anderson. Het
probleem is echter dat, om een dergelijke status te bereiken, een ge-
woon weg goed album lang niet genoeg is. Op de muziek zelf is dus niet
veel aan te merken. Nummers als You Don't Care About Us, Allergic (To
Thoughts Of Mother Earth) en Every You Every Me zijn meer dan puike
glamgrunge, maar om eerlijk te zijn niet veel opmerkelijker dan din-
gen als Come Home en Nancy Boy van hun eerste album. De ballads zijn
zonder uitzondering gevoelig en mooi, maar net niet aangrijpend ge-
noeg om, als ze zodirect op 28 november in de Melkweg staan bossen 
bloemen op het podium te gooien. Op het me zo langzamerhand de keel
uithangende Pure Morning na is er helemaal niets op de muziek aan te
merken, maar om een echte 'love'm or hate'm'-band te worden is het
misschien te veilig. Of verbeeld ik het me maar dat Brian's stemge-
luid een stuk minder als de smurfenversie van de al eerder genoemde
Brett Anderson klinkt als vroeger? Het is een prima album maar niet
het meeslepende meesterwerk dat door de fans de hemel in wordt ge-
prezen en de rest van de wereld mateloos irriteerd, dat een band
als Placebo verdient.(jg)

ELLIOT SMITH - XO (dreamworks)

Er is leven na de doorbraak. Elliot Smith bewijst dat er geen tijd-
lozer genre is dan dat van de singer/songwriter. XO staat net als
zijn voorganger Either/Or vol met melodieuze prachtliedjes, en van
liedjes die kort duren zijn er nooit genoeg. Na zijn optreden op de
Oscar-uitreiking lijkt Elliot Smith wantrouwiger dan ooit te voren en
dat blijkt een erg goede voedingsbodem te zijn voor deze plaat. Hoog-
tepunten noemen is zinloos. In een rechtvaardige wereld zou Elliot
Smith nummer-1 hits aan elkaar rijgen. Ik stel voor dat u zelf een
slotzin maakt waarin de woorden het, van, jaar en plaat een prominen-
te rol innemen.(mv)

== SINGLES =========================================================

MAGOO - SWISS BORDER ESCAPE (chemikal underground)

Dit voorproefje van het nieuwe Magoo album, Vote The Pacifist Ticket
Today, valt eerlijk gezegd een iets tegen. Klonk dit Norfolkse gezel-
schap eerder nog als een symfo-rock versie van Sonic Youth op 78-toe-
ren, in vergelijking is de a-kant hier nogal onopvallend. Het eerste
nummer op de b-kant, Switched Around, vind ik eerlijk gezegd leuker.
Het laatste nummer op het schijfje, I Forgot All The Things I Ever
Knew, is iets zweverigs dat niet echt kan boeien.(jg)

== RADIO & TV ======================================================

Laten we voor de verandering eens op tv beginnen. Op TMF binnenkort
in WET & WILD (maandag, 23:00) op 2 november de Pulkas op bezoek en
een week later One Minute Silence. Op dezelfde zender in THE PITCH
(zondag, 22:00) op 1.11 een verslag van de presentatie van het de-
buutalbum van de Postmen, Documents. En tenslotte in ALTER8 (vrijdag,
20:30) op 13.11 een Oasis-special.

Op NEDERLAND 3 is woensdagavondlaat ingeruimd voor muziekprogramma's.
In 2METER op 4 en 25 November aandacht voor het Crossing Border fes-
tival en daartussen op 11.11 in LOLADAMUSICA een documentaire over de
thuiskomst van al die Cubaanse artiesten die het afgelopen jaar over
de hele wereld succes hebben gehad, zoals de Buena Vista Social Club.

Dan over naar Radio 3. In LEIDSEKADE LIVE (zaterdag, 20:00) op 7.11
opnamen die zes dagen eerder gemaakt worden in de kleine zaal van de
Paradiso van Bloem, Postmen, Soulwaz en Orange-i. En verder live-op-
namen van Heather Nova en Massive Attack (14.11) en van de bands-fi-
nale van De Grote Prijs van Nederland (21.11). Op maandag 2 November
gaat op 3FM het nieuwe, dagelijks tussen 20 en 22 te horen, program-
ma van ISABELLE (ex-tmf) van start. En wel met een live-concert van
REM vanuit Hamburg. Op Radio 5 in de donderdagse muziekspecials van
de AVONDEN (23:00) de komende weken speciale aandacht voor The Hand-
some Family (5.11), Low (12.11), Movietone en Low (dl.2) (19.11) en
Köhn (26.11)

KINK FM zend op vrijdag 20 November vanaf 18:00 het uitverkochte con-
cert uit dat de Manic Street Preachers maandag 9 November in de Para-
diso geven. Verder hoopt de zender tegen het eind van het jaar ook
een geheel eigen versie van de Top100 allertijden uit te zenden on-
der de noemer KINKY 101. Daartoe kun je je eigen 11 (inclusief een
nummer 0 natuurlijk) favoriete singles van de afgelopen 130 jaar nu
al inzenden naar radio@kinkfm.com. Bovendien beloven ze ons binnen-
kort een fonkelnieuw punkprogramma, een programma dat geheel gevuld
zal worden met bigbeats (ism Djax), een nieuwe cd-lijst en een pro-
gramma met de beste live-concerten uit heden en verleden.
 
Over de grens, op WDR/EINSLIVE in het programma KULT UND KAOS (elke
werkdag na 12-en) binnenkort live-opnamen van Spiritualized (3.11),
Mansun (5.11), Blur op Glastonbury 98 (10.11), Faithless (12.11),
Morcheeba op New Pop 98 Baden Baden (17.11), Pulp op Glastonbury 98
(26.11) en Embrace op Glastonbury 98 (3.12)

== INTERNET ========================================================

Twee weken geleden is in de Paradiso de HEINEKEN CROSSOVER AWARD van
start gegaan, een stimuleringsprijs voor opkoment talent dat zich be-
zig houdt met vernieuwende mixen van soul, funk, jazz, sampling and
sequencing, pop en reggae. Een jury heeft 9 bands genomineerd (B&B
Sounsystem, Basco, Head First, Streamer, Nicotine, Postmen, U-Gene
& Oh-Jay, Xceptional en Capricorn). Na deze eerste voorronde zullen
er nog 7 volgen op verschillende plaatsen in het land, waar telkens
vier van de negen bands zullen optreden, afgewisseld door dj's. Op
27 december vindt in de Melkweg de uitreiking plaats. Op de website
vind je bijvoorbeeld meer info over de voorrondes en bio's en korte
RealAudio-fragmenten van de finalisten. Bovendien kun je je stem uit-
brengen. Of dat laatste zoveel zin is nog maar de vraag, vorig jaar
werd al voordat alle stemmen waren uitgebracht bekend gemaakt dat
Junkie XL had gewonnen. Je kunt in ieder geval een reis naar New York
winnen... http://www.heineken-crossover-award.nl

Het zal de tijd van het jaar wel zijn, want er valt nog meer te stem-
men. 12 November aanstaande vindt in Milaan de uitreiking plaats van
de MTV EUROPEAN MUSIC AWARDS, gepresenteerd door Jenny McCarthy, met
optredens van Robbie Williams, Aqua en All Saints, en op de site van
MTV kun je momenteel je stem uitbrengen op jouw favorieten. Tenmins-
te, als je allerhande flash-plug-ins hebt geinstalleerd. Je vindt de
MTV-site in ieder geval op: http://www.mtve.com

En voor diegene wiens stembehoeften dan nog niet bevredigd zijn is er
altijd nog de SMALLZINE VERKIEZING E-ZINE VAN HET JAAR 1998. Je kunt
een keuze maken uit meer dan 100 e-zines, waaronder, ik noem maar wat,
Stereo: http://www.smallzine.nl/specials/verkiezing98/verkiezing.html

== LIVE ============================================================

BELLE & SEBASTIAN, PARADISO, 29 SEPTEMBER

Een precieze definitie kan ik eerlijk gezegd niet geven, maar als je
lang zou aandringen zou ik zeggen: 'Belle & Sebastian. Dat is nou ty-
pisch Twee.' Het klinkt allemaal verschrikkelijk schattig, de plusmi-
nus 7 bandleden zien eruit alsof ze geen greintje rock'n'roll in hun
genen hebben, d'r staat ergens zelfs een verdwaalde muziekstandaard 
op het podium en af en toe spelen ze zo zacht dat ze nauwelijks boven
de ruis van de p.a. uitkomen. Het meest-Rock'n'roll moment is een co-
ver van France Gall's Poupee De Cire Poupee De Son, need I say more?? 
Nee, die blokfluit in het eennalaatste nummer verrast niemand. Begrijp
me niet verkeerd, ze schrijven fantastische nummers (beetje folky, erg
veel melodie, je ouders vinden het ook leuk) het probleem dat vanavond 
heel erg opvalt is dat ze het vervolgens volproppen met allerlei strij-
kers, piano's, orgels en blaasinstrumenten en dat is op zich schitter-
end maar omdat ze dit in élk nummer doen, gaat het effect na een hand-
vol nummers verloren en kan het me na een tijdje eigenlijk niet meer zo
boeien.(jg)

LONDON CALLING, PARADISO, 2+3 OKTOBER

Britpop is dood. In Groot-Britannie tenminste. De rest van de wereld
loopt altijd een paar jaar achter en dus is er ruimte voor bands als
KENT. Uit Zweden, dus. Ze klinken misschien niet erg origineel (als-
of Radiohead en Mansun grunge-pop maken met vleugjes Depeche Mode),
maar zolang dat nummers als If You Were Here en Things She Said ople-
vert hoor je mij niet klagen. Ook in Nederland beginnen we het lang-
zaam onder de knie te krijgen. Supersub en Tuesday Child (alhoewel
alweer ter ziele) kenden we al, nu zijn er ook SWAY en LEMMING. Die
laatste is net als op hun ep Search (zie Stereo #9) veelbelovend 
maar niet overal van constante kwaliteit. Bovendien hebben ze veels-
teveel synths. Beste nummers: In Search Of What en Get Lucky. Sway
komt gewoon uit Utrecht en staat de komende maand in de finale van
De Grote Prijs maar klinken als de Charlatans/Inspiral Carpets. De 
zanger probeert qua houding net iets te veel op Liam Gallagher te
lijken, zodat hij er om eerlijk te zijn gewoon lachwekkend bijloopt,
maar ze hebben toch minstens een paar fantastische nummers.
	Wat er dit weekend dan wél uit Engeland komt is een nogal een
zootje ongeregeld. D'r is heel wat bagger: IMOGEN HEAP bijvoorbeeld,
is de Britse Meredith Brooks maar dan met zo'n verschrikkelijke Tori
Amos/Kate Bush-stem. Ze heeft één leuk nummer, het eerste, maar daar-
na volgen er nog 40 hele lange minuten. ASTRID is ook niet gemakkelijk
te verteren. Vroeger zangeres van het My Life Story-achtige Goya Dress,
is ze nu op de erg saaie m.o.r-pop solo-tour met als belangrijkste
pluspunt dat haar begeleidingsband bestaat uit ex-Strangelove leden.
Kun je nagaan. Dieptepunt in 5 jaar London Calling (en dat is inclu-
sief Huge Baby én de Big Geraniums) is echter THE KING. Hier hebben
we namelijk een middelmatig cover-bandje dat op het 'geniale' idee 
is gekomen om de zanger in een Elvis-accent te laten zingen. Nou, 
da's dus lachen... Goed, ik moet toegeven dat ik ook even glimlach
als ze Love Will Tear Us Apart inzetten, maar volgende keer wil ik
weer gewoon een aantal Londonse bleekneuzen die fantasieloze Beatles
en/of Smiths rip-offs ten gehore brengen.
	Daaraan ontbrak het deze keer nogal, wat mij betreft. SOPHIA
namelijk is meer alt.country. En in z'n genre, niet écht het mijne,
maar op z'n tijd en met mate kan ik het best waarderen, zeker de 
moeite waard. Zeker een nummer als So Slow is prachtig. Twee leden
tonen ons daags erna hun ware aard als ze door het afzeggen van Ball-
room (die een week later trouwens uitelkaar zijn gegaan) een paar a-
koestische liedjes ten gehore brengen als SWERVEDRIVER. Een leuke
verrassing maar jammer genoeg worden akoetische sets, zelfs als je
nummers als Son Of Mustang Ford speelt, per definitie saai. PARADISE
MOTEL (uit Australie, om het allemaal nog ingewikkelder te maken)
maakt spannende, en inderdaad dromerige gitaarpop en heeft een lief
glimlachende zangeres maar is helaas vergeten de bijpassende meesle-
pende songs te schrijven. En ADDICT is niet onaardige, Bush-achtige 
gitaarrock.
	Maar zoals altijd op London Calling zijn er altijd wel een
paar bands die al deze ontberingen waard zijn. HEFNER bijvoorbeeld,
maar die hadden we recentelijk al gezien (zie Stereo #10) en heeft
vanavond te lijden onder een erg rumoerige grote zaal ('Stuart from
Belle & Sebastian said that everybody was really quiet in Amsterdam,
yeah right...'). En RIALTO, die recentelijk zelfs een Radio 3 mega-
hit scoorde met hun single Monday Morning 5:19. De band speelt als
afsluiter op de tweede dag, met als gevolg dat alle die-hard Brit-
pop fans moegestreden zijn en langzaam de minderheid vormen in ver-
gelijking met de mensen die eigenlijk voor de aansluitende Jungle-
avond komen en dus absoluut niet geïnteresseerd zijn in de fijne, 
heerlijk bombastische glampop met vleugen Pulp, David Bowie en Pet
Shop Boys. Het applaus tussen de nummers komt soms nauwelijks boven
de klagende junglers uit. En dat is heel jammer.
	Onbetwist hoogtepunt is desalniettemin SPEARMINT, die hun
toch al meer dan doorsnee gitaar-pop opfleuren met northern soul-, 
funk- en disco-samples en Silversun en Carter USM-achtige songschrij-
verkwaliteiten. Met oog voor detail bovendien: veel mooie achtergrond-
koortjes en een gezamenlijke buiging te afsluiting. Een geweldige
band dus, maar één ontdekking per London Calling (zelfs al spelen
ze beide dagen) is wel een erg lage score.(jg)

CROSSING BORDER FESTIVAL, DEN HAAG, 16+17 OKTOBER

Groeien of verdwijnen; andere mogelijkheden lijken festivalorganisa-
toren niet meer te hebben tegenwoordig. Geen gestage groei voor dit
festival, maar exponentieel. Binnen 2 jaar lijkt het festival zelfs
het Congresgebouw in Den Haag al ontgroeid. Met name op de tweede a-
vond was de drukte enorm. En dat terwijl het Crossing Border festival
in Gent afgelast moest worden bij gebrek aan belangstelling. 
	Crossing Border had dit jaar met een enorm aantal afzeggin-
gen te kampen en het waren helaas niet de minste namen: Tricky, K's
Choice, Arab Strap, the Unbelievable Truth, Barry Adamson, the Sil-
ver Jews en vele anderen. Daarnaast circuleerden in de pers en adver-
tenties de namen van Eddie Vedder, Frank Black en Gomez, namen die
uiteindelijk nooit op het programma figureerden. Het is onduidelijk
in hoeverre dit de organisatie te verwijten valt maar erg fraai is
het allemaal niet.
	Toch viel er nog genoeg te halen, ofschoon het mij bij dit
soort festivals vaak aan de gemoedsrust ontbreekt om optredens in z'n
geheel te bekijken uit angst elders een hoogtepunt te missen. 
	Nieuw is het feit dat je dit jaar niet voor het programma 
hoeft te betalen (vorig jaar nog vijftig cent, hetgeen me toen noop-
te om ter plekke 'Van Crossing Border krijgt niemand het program' te
dichtten). Daarentegen wordt er wel het plusconcert geintroduceerd;
een ronduit belachelijk idee waarbij je een opslag van 25 gulden
dient te betalen bovenop de toch al niet misselijke toegangsprijs, om
concerten van Juliette Greco of Paolo Conte bij te wonen. Niet mijn
kopje thee en inmiddels heb ik begrepen dat organisator Louis Behre
dit experiment niet zal continueren. Onder het motto 'Elk jaar mini-
maal 1 belachelijk idee' stel ik voor om volgend jaar iedereen een
knipkaart te geven, die recht geeft op het bijwonen van een optreden
per zaal per avond.
	In vergelijking met vorig jaar valt verder op dat nu ook de
enorme Statenhal in gebruik is genomen. Dat deze op zaterdagavond
wordt gebruikt voor een avond met bejaarde Cubanen blijft merkwaar-
dig. Dan is de keuze voor dance-acts op vrijdagavond logischer. RED
SNAPPER speelt een heerlijke, zwoele versie van hun hitje The Sleep-
less. Het volgende nummer dient echter vooral als muzikale omlijsting
voor de step-aerobics van de zanger en dan haakt uw recensent snel af.
	En neemt een kijkje bij OMARA PORTUONDO, die zonder Buena
Vista Social Club niet kan overtuigen. Net als ik me realiseer dat
mijn lichaam dit heen en weer gesprint tussen podia geen twee avonden
gaat volhouden, stoot ik op een eerste hoogtepunt; JAN MULDER en REM-
CO CAMPERT lezen voor uit de CaMu Volkskrant columns en met name Jan
Mulder doet dit op hilarische wijze.
	Daarna THE WILLARD GRANT CONSPIRACY; ik was al onder de in-
druk van hun cd Flying Low maar hun live-performance overtreft mijn
hooggespannen verwachtingen. Het publiek neemt plaats in een kringe-
tje en luistert naar de verhalende nummers over het leven in small-
town America. De muzikale omlijsting is traditioneel (gitaarnozems
volgens de Groene Amsterdammer) maar het is een genot om naar de dik-
ke bandleden te kijken en het optreden is in al zijn eenvoud bijzon-
der ontroerend. 
	Als je the Willard Grant Conspiracy hebt gezien valt je on-
middellijk op wat er mis is met AN PIERLE; haar act waarbij ze van op
een skippybal gezeten hysterisch krijsend piano speelt is veel te be-
dacht,bovendien liggen haar voorbeelden er veel te dik bovenop (Tori
Amos, Kate Bush). 
	De temperatuur bereikt een hoogtepunt bij LAMBCHOP, het 14-
koppig neo-kuntrie collectief rond Kurt Wagner. Mooie, verstilde co-
untry met af en toe wat soul-invloeden. Daarna rolt Vic Chesnutt het
podium op met Lambchop als begeleidingsband. Na wat grappen en grol-
len over zijn masturberen gaat Chesnutt van start en het klinkt als
een klok. Hij verontschuldigt zich nog voor het feit dat hij louter
werk van zijn nieuwe plaat The Salesman and Bernadette speelt maar 
dat geeft helemaal niet.
	FAITHLESS krijgt vervolgens de grote Statenhal aan haar voe-
ten met hun nogal gladde extatische house. Schrijver dezes verkast
naar JOHNNY DOWD, de countryzanger annex ex-bajesklant waarvan voor-
af wordt gezegd dat hij iedereen doodongelukkig naar huis zal sturen.
En inderdaad, mocht de uitdrukking vals zingen nog niet bestaan dan
zou ze naar aanleiding van dit concert uitgevonden worden. Al die
journalisten die de ook al niet te pruimen cd Wrong Side of Memphis
eerder dit jaar naar de hoogste regionen van de moordlijst katapul-
teerden moeten na afloop verplicht hun perskaart inleveren.
	Zaterdag. Meer volk. Echter maar weinig mensen bij BENJAMIN
ZEPHANIAH, zij het dat diegenen die per ongeluk binnenlopen, blijven
zitten. En dat is zeer terecht want de kruisbestuiving tussen poezie
en reggae a la Linton Kwesi Johnson werkt. De eerste gedichten zijn
nog vrij komisch maar al gauw kaart Benjamin Zephaniah ernstigere on-
derwerpen aan (o.a.de moord op een asielzoekster in Belgie door de
rijkswacht). De afsluiter is dan weer luchtig, een briljante parodie
op Don't Worry be Happy. 
	Voor KRISTIN HERSH vormen zich enorme wachtrijen voor de in-
gang van de zaal. Ze kan die drukte niet echt waarmaken want haar a-
koestische songs zijn onderling inwisselbaar en vaak gewoon niet goed
genoeg. 
	De piepjonge ANNA WOLTZ leest, met een afschuwelijk accent,
voor uit haar Volkskrant-columns over het dagelijks leven op een mid-
delbare school. Het aanwezige publiek is echter aan het wachten op de
Haarlemse BLOEM DE LIGNY, die een veelbelovende bloemlezing uit haar
binnenkort te verschijnen (inmiddels al verschenen) cd Zink geeft.
Ofschoon de gelijkenis van haar stem met die van de IJslandse zange-
res met de B haar wel altijd problemen zal blijven opleveren.
	Een ander hoogtepunt is het optreden van GERARD REVE. Reve
maakt een ontspannen indruk en leest erg komische gedichten over ho-
moseksualiteit en het geloof voor. Waarna SIXTEEN HORSEPOWER nog maar
eens een bezielde best of speelt met werk van Low Estate en Sackcloth
'n' Ashes. Het vele toeren heeft de band strakker gemaakt; zelden zo'
n genadeloos perfect concert gezien. Na afloop reageert de zaal eufo-
risch, waarop Sixteen Horsepower als een van de weinige bands de ge-
legenheid krijgt om een toegift te spelen; Fire Spirit van the Gun
Club. Allesverschroeiende godvergeten rock 'n'roll. 
	Op naar JELLO BIAFRA, wiens optreden als zeer provocerend
wordt aangekondigd. Biafra denkt echter dat een spoken-word perfor-
mance gelijk staat aan humorloos gepreek voor eigen parochie over o.a.
de legalisatie van alle drugs en het naar de maan schieten van de FBI
en de DEA. En passant wordt er nog een Amerikaans kabinet gevormd met
onder andere Ice-T als een van de ministers. Tja.
	Een literair hoogtepunt is het optreden van PATRICK MCCABE.
De schrijver van o.a. The Butcher Boy en Breakfast on Pluto doet de
opzet van het festival eer aan door zich te laten begeleiden door een
zanger en een gitarist die zijn teksten muzikaal omlijsten. Dat in
combinatie met de zangerige Ierse tongval van McCabe maakt zijn op-
treden een spoken word performance in optima forma, een verademing
vergeleken met het gestuntel van sommige jongere auteurs.
	ZITA SWOON worstelt maar weer eens met geluidsproblemen, waar-
door het concert veel te laat begint. De neiging van de Antwerpse
bands om de soundcheck langzaam te laten overgaan in het optreden
blijft irritant en onprofessioneel en ik hou het voor gezien. Twee
dagen Crossing Border; het is genoeg geweest. 
	Maar volgend jaar wel graag weer. Die Belgen weten niet wat
ze missen.(mv)

== CONCERTEN =======================================================

RADIO MORTALE is een radioprogramma (elke dinsdag t/m vrijdag tussen
19 en 20u) over lokale bands op de Amsterdamse kabel. Omdat voor niks
alleen de zon opgaat wordt er donderdag 5 November in Winston een be-
nefiet-avond georganiseerd met optredens van Girl Wonder ('alterna-
tieve gitaarpop met een extra dimensie'), Zoppo ('lo-fi liedjes die
je niet meer loslaten') en Organisation ('op Kraftwerk geinspireer-
de dance sensatie met leden van Suspicious Noise en Zaphod').

Natuurlijk was DIGITAL HARDCORE de hype van vórig jaar en zijn we nu
met z'n allen aan de speedgarage, een flinke dosis overstuurde beats,
geschreeuw en herrie gaat er ook nu nog wel in. En dus komt het goed
uit, dat er binnenkort een 'package' van dit Duitse label door ons
land trekt, met EC8OR, SHIZUO en BOMB 20. 19.11 Ekko, Utrecht 20.11
013, Tilburg 21.11 Iduna Drachten 5.12 Democracy, Gent 24.12 Patro-
naat, Haarlem

Alsof we weer terug zijn in het begin van de jaren 80 en iets als G-
Funk nooit bestaan heeft, staan er 5 December in het Beursgebouw in
Eindhoven in het kader van BACK TO PLANET ROCK old-skool hiphop-le-
gendes als Grandmaster Flash en de Rocksteady Crew op het programma,
omlijst door allerhande sterren vanuit de andere peilers van de hip-
hop, zoals scratchers, breakdance crews en grafitti-artiesten. Meer
info op http://www.planetrock.nl

Ook leuk om te zien: GROOVY GHOULIES (geinige punkpop op het Lookout-
label): 1.11 013, Tilburg 2.11 Winston, Amsterdam 5.11 Box, Hoogeveen
6.11 De Vlerk, Rotterdam 7.11 Vera, Groningen 8.11 Mukkes, Leeuwarden
NINJA-TUNE NACHT (live-optredens van oa Coldcut en Hextatic) 13.11
Paradiso, Amsterdam GLUECIFER (de Noorse Hellacopters, voorprogramma
is Hellride) 18.11 013, Tilburg 19.11 Vera, Groningen 20.11 De Vlerk,
Rotterdam CON-TRAX (veelzijdig muziekspektakel met: Motorpsycho, de
Freestylers, Wiseguys, Solex, Dirty Three, Human Beings en meer) 27.
11 013, Tilburg (jg)

====================================================================
Copyright 1998: de in Stereo geplaatste artikelen blijven natuurlijk
eigendom van de schrijvers in kwestie...         stereo@starmail.com