== STEREO =========== NUMMER 16 ============= 2 AUGUSTUS 1999 =======

Deze Stereo werd gemaakt door Joris Gillet

Het adres voor op- en aanmerkingen, reacties, suggesties, klachten en
abonnementen: stereo@starmail.com

Voor meer informatie en oude nummers kijk ook eens op onze homepage:
http://huizen.nhkanaal.nl/~stereo

== INHOUD ===========================================================

NIEUWS: Voorwoord, Elastica, Blur Uzine & Nederlandse Festivalsite

ALBUMS: Beta Band, Cable, Electronic, Hefner, Pavement, Les Rythmes
Digitales, Tiger, Organ Radio 5 & Muy Feo

COMPILATIES: On The Cam, Punkorama 4, The Tell Tale Signs Of Earworm,
Taking A Chance On Chances, Ijmond Visbak Festival, Hits & Missiles

SINGLES: Bis, Solex, Six By Seven, Modest Mouse, Frigid Vinegar, Slut
Smalls, Volume All*Star, Kristin Hersh, Little Darla, Little Mothers,
Empress, Clinic, Auteurs, Snowpatrol, Evolution Control Committee,
Sodastream, Last Laugh Is Guffaw, Experimental Pop Band, Ligament &
Appliance

POLDERPOPJOURNAAL: Gun, Lemming, NRA, Grond Records & Concerttips

LIVE: Frank Black & The Catholics + Reid Paley

== NIEUWS ===========================================================

Eindelijk, na maanden vertraging, kan Stereo #16 dan de deur uit.
Mijn excuses, maar gebrek aan tijd en inspiratie maakten het moeilijk
eerder een nummer af te krijgen. In deze editie zul je dus misschien
ook een paar dingen besproken zien worden die al wat langer liggen,
je zult het er mee moeten doen. Verder zijn er in de tussentijd maar
liefst 2 nieuwe rubrieken ontstaan. Omdat ik de laatste tijd nogal
veel verzamelaars heb gekocht, heb ik ze maar een eigen hoekje en een
eigen 'format' gegeven. Verder zul je in het POLDERPOPJOURNAAL voor-
taan nieuws vinden over allerhande Nederlandse bandjes. Het volgende
nummer staat gepland voor de eerste week van september, maar je weet
maar nooit, er kan van alles tussen komen...

Met illegale MP3'S wil Stereo in principe niets van doen hebben, maar
soms zijn er hogere zaken in het geding dan zoiets simpels als au-
teursrechten. Als het gaat om nieuw ELASTICA werk bijvoorbeeld. Op de
site http://landspeed.webjump.com vind je een aantal van de Britse
radio geplukte nieuwe nummers van de later deze maand te verschijnen
ep. Vooral het Justine Frischmann-Mark E Smith duet in How I Wrote
Elasticaman is een toppertje. Ook op deze site een handvol interview-
fragmenten.

BLUR gaat naar Mars. Een onbemand, Brits ruimtevaartuig genaamd Beag-
le Two zal in het jaar 2003 een reis naar Mars maken en daar een spe-
ci-aal voor de gelegenheid geschreven fanfare ten gehore brengen, ge-
componeerd door Blur dus. Later deze week zal er meer over het pro-
ject bekend worden gemaakt door de Britse minister van wetenschap.
Het vaartuig zal ook een spotprent van kunstenaar (en regisseur van
de video van Countryhouse en partner van Alex James in Fat Les) Da-
mien Hirst meenemen. (bron: NME)

UZINE is de nieuwe verschijningsvorm van het Belgische, Engelstalige
webzine Ultra. Ultra houdt er namelijk mee op te bestaan en daarvoor
in de plaats komt dus het e-mail-zine Uzine. In het eerste nummer on-
der meer en onder andere twee Jim O'Rourke interviews en recensies
van bijvoorbeeld Pavement, Experimental Pop Band, Guitar Wolf & Un-
wound.

Tot slot nog een kleine schaamteloze zelfpromotie. Ik heb recentelijk
namelijk ook eindelijk weer eens de tijd gevonden om DE NEDERLANDSE
FESTIVALSITE oftewel http://come.to/festival te updaten. Op deze site
vind je info over en links naar tientallen Nederlandse en Belgische
festivals zoals Lowlands, Pukkelpop en Dancevalley, maar ook Kempe-
nerpop, Boerenrock en Polderpop, je kunt het zo gek niet verzinnen.

== ALBUMS ===========================================================

BETA BAND - BETA BAND

'I find myself at 90 degrees with the rest of the world', deze tekst-
regel uit Going Round The Bend vat The Beta Band goed samen. The Beta
Band is namelijk geen band zoals andere bands. Niet veel bands openen
hun debuutalbum met een song als The Beta Band Rap, een nummer in 3
delen, waarvan het eerste deel klinkt alsof de band is verdwaald op
de kermis, het tweede deel als twee druppels op Beck lijkt en het
derde een hele slechte Elvis Presley-imitatie is. Er zijn waarschijn-
lijk ook weinig bands die de week na de release van hun debuutalbum
in de NME verkondigen dat het album totaal mislukt is, en dat de het
zelf het slechtste album van het jaren vinden. Zo'n band is The Beta
Band dus wel, en dat vinden we nu juist zo leuk aan ze. Bovendien heb
ben ze het helemaal mis met die laatste opmerking, dit is namelijk
een verdomd leuk album. De muziek is nog steeds een lastig te om-
schrijven, dubby, uitgesponnen mix van een gezamenlijk jammende Beck,
Happy Mondays & Spiritualized, met invloeden uit de house, country en
dergelijke. Tot zover dus weinig verrassingen, of het moesten de rare
vogelgeluiden en steeldrums zijn die de band sinds hun eerdere ep's
(die verzameld werden op het album The 3eps, zie Stereo #10) klaar-
blijkelijk aan haar instrumentarium heeft toegevoegd, of de Bonnie
Tyler invloeden in The Hard One. Niet alle nieuwigheidjes lukken. Het
human beatboxing in Dance O'er The Border klinkt wel erg amateuris-
tisch en Number 15 is gewoon slappe reggae. Maar eigenlijk is het
precies het debuutalbum dat we van de Beta Band konden verwachten.

CABLE - FROM HERE YOU CAN SEE YOURSELF (infectiuous)

En de titel meest onderschatte band van de jaren '90 gaat, wat mij
betreft, naar Cable. Ik dacht dat ik De Nieuwe Nirvana ontdekt had
toen ik ze een jaar of wat geleden, in het kader van een tweedaags
britpopfestival in de Amsterdamse (kleine) Arena, zag: de kracht en
agressie van díe band, maar dan vermengd met een vleugje emo/hard-
core en een scheut dissonante gitaren, met daarbovenop een flinke
toef 'perfecte popsong'. Maar helaas schijn ik een van de weinige te
zijn die er zo over dacht en na een paar jaar aanmodderen in de marge
en een paar fantastische albums heeft de band een paar maanden gele-
den de moed opgegeven. Potdorie. Deze compilatie had eigenlijk een
doorbraak in Europa moeten verzorgen. De reguliere albums van de band
zijn hier officieel nooit uitgebracht en om de achterstand in te ha-
len zijn hier een aantal hoogtepunten van die albums bijeengebracht.
Wat mij betreft licht de nadruk misschien iets te veel op de laatste
twee, When Animals Attack en Sub-Lingual, en hadden er wel wat meer
nummers van hun debuut-mini-album Down-lift The Up-trodden (of anders
van de eerste twee vinylsingeltjes die ik na afloop van bovenstaande
concert heb aangeschaft, zei de muzieksnob) op mogen staan, maar al
met al is dit toch een mooie, helaas dus posthume, best of verzame-
laar geworden. En een goed uitgangspunt voor de mensen die de band
nog niet kennen: luister eens naar nummers als Comprendez?, Seventy
en Oubliette, ga naar aanleiding daarvan opzoek naar de andere albums
en als we dat nou allemaal doen komt het viertal misschien ooit nog
wel eens bij elkaar voor een welverdiende arenatour. 

ELECTRONIC - TWISTED TENDERNESS (parlaphone)

'Supergroep' klinkt me net iets te jaren '70 maar het alternatief
'side-project' impliceert dat de leden dit náást hun eigenlijke acti-
viteiten doen, en daar is in dit geval weinig sprake van want The
Smiths bestaan al eeuwen niet meer en van New Order hebben we eigen-
lijk ook al jaren niets meer gehoord. Electronic is namelijk, nu ja,
'samenwerkingsverband' dan maar, van Bernard Sumner, zanger van New
Order en Johnny Marr, ooit gitarist van The Smiths, en Twisted Ten-
derness is hun 3e album. Twisted Tenderness is ook de titel van het
enige nummer, dat nog iets wegheeft van de (synthi)pop van de eerste
twee albums. Op dit album is Electronic namelijk iets steviger en
meer rock dan voorheen: meer gitaren voornamelijk, maar de drumbeats
in opener Make It Happen hebben zelfs wat Big Beat-igs. Maar de songs
zijn nog steeds typisch Electronic, vooral door de typische, wat be-
perkte, zangstijl van Bernard Sumner, en dus goed. Alhoewel er hier
en daar een mondharmonica opduikt, die het een beetje in de richting
van The The trekt.

HEFNER - THE FIDELITY WARS (too pure)

Het waren nog geen 30 mensen die op die doorsnee donderdagavond vorig
jaar de moeite hadden genomen naar de kleine zaal van de Paradiso te
komen voor het concert van een of ander nieuw Londons bandje. Het
werd een wonderschoon en lekker stil concert, zoals het eigenlijk
hoort bij de muziek van Hefner. Als het aan mij ligt zullen er over
een paar jaar duizenden mensen beweren bij dat concert aanwezig te
zijn, zoals dat gaat bij naderhand legendarische concerten. Want Hef-
ner moet van mij wereldberoemd worden. Hefner is namelijk een pracht-
band en The Fidelity Wars, hun tweede, is een prachtalbum. Bloedmoo-
ie, melancholische indiepop die slechts sporadisch in de tweede ver-
snelling schiet. Met als geheime wapen, naast alleen maar prachtige
songs, de opvallende, wijdloperige stem van Darren Haymen, die vol
gevoel zijn teksten, vooral over in bed rokende dames geloof ik, ten
berde brengt. En dan dus die nummers, stuk voor stuk fantastisch.
Neem een pianoballade Every Little Gesture en Don't Flake Out On Me
het duet met Gina Birch (van de Raincoats), nummers die bij door merg
en been gaan. En voor een drietal Skinny White Indiekids klinken I
Took Her Love For Granted en We Were Meant To Be verdomd soulful,
vooral die baslijntjes. Misschien dat de opbouw van het album iets
anders had gekund. De tranentrekkende ballades staan vooral in de
tweede helft, dus daar verliest de plaat een beetje aan kracht. Maar
zeggen dat Hefner te veel bloedmooie, langzame nummers speelt, is
als zeggen dat Hitchcock te veel thrillers maakte. En bovendiend
sluit het album af met het lichtvoetige, met orgel en zelfs samples
versierde, I Love Only You. Weer een prachnummer, want The Fidelity
Wars is een prachtplaat.

PAVEMENT - TERROR TWILIGHT (matador)

In eerste instantie een lichte teleurstelling. Over de jaren heeft
Pavement op haar albums steeds een verfijnder geluid laten horen, van
The Fall-achtige indierock in de begindagen, tot de country-achtige
popsongs op hun vorige, Brighten The Corners. Die lijn doortrekkend,
en de producer van dit nieuwe album Nigel Godrich, ook verantwoorde-
lijk voor OK Computer, daarbij optellend, verwachtte ik eigenlijk de
Perfecte Pavementplaat, de Pavementplaat waar alles wat Pavement doet
en gedaan heeft op z'n plaats valt, de Pavementplaat waar Pavement
zou klinken zoals Pavement altijd al had gedacht dat Pavement zou
moeten klinken, de Pavementplaat die alle andere Pavementplaten over-
bodig maakt. Maar die plaat is het niet geworden. Het is eigenlijk
precies eenzelfde soort Pavementplaat als de vorige. Een goeie plaat,
met prima nummers, maar dus niet De Ultieme Pavementplaat. Maar in
tweede instantie realiseerde ik me dan ook dat we dat ook eigenlijk
helemaal niet willen. Pavement is juist zo'n briljante band, omdat
het nooit perfect is, omdat er altijd wel ergens een steekje los zit.
Maar goed, Terror Twilight dus. Zoals gezegd een plaat in de buurt
van Brighten The Corners, met rustig kabbelende indiepop met een
licht countrytintje, met niet zozeer onverwachte hoeken en valkuilen
maar desalniettemin verrassende, zij het iets 'rondere' vormen, waar
Stephen Malkmus' stem op z'n dooie gemak tussendoor slalomt. Met een
aantal prachtige nummers, zoals Spit On A Stranger, The Hexx en Major
Leagues, maar helaas geen échte uitschieters als Stereo of Cut Your
Hair. De teksten zijn weer onbegrijpelijk en Folk Jam is een vrolijke
hillbillie-parodie. Enige minpuntje wordt jammer genoeg veroorzaakt
door de Godrich-Radiohead-connectie, want de bijdrage van Radiohead-
gitarist Johnny Greenwood bewijst eigenlijk alleen maar de combinatie
Pavement/mondharmonica gekromde tenen oplevert. Geen uitzonderlijke
plaat dus, meer doorsnee, maar bij Pavement is dat eigenlijk precies
wat we willen.

LES RYTHMES DIGITALES - DARKDANCER (wall of sound)

De jaren '80 zijn weer helemaal terug. Het stond zelfs in de Nieuwe
Revu van deze week, dus dan ís het waar. In de Verenigde Staten
schijnen poedelrockbands als Cinderella en Winger weer opgegraven
worden, maar iets minder angstaanjagend wordt er in de dancemuziek
van de laatste jaren lustig teruggegrepen naar de old-skool hiphop
van die tijd. Denk maar aan DJ Punk-Roc en een band als de Freesty-
lers, die de Soul Sonic Force te gast hadden op hun debuutalbum. Dat
is overduidelijk de 'coole' kant van de jaren '80. Jacques Lu Cont,
oftewel Les Rythmes Digitales (hij is dus níet Frans, maar komt ge-
woon uit Reading, Engeland) daarentegen is gefascineerd door wat we
achteraf de 'foute' kant van de jaren '80 muziek zijn gaan noemen. De
synthipop van Human League, Harold Faltermeyer et al. Mocht je alleen
de singles kennen (Music make You Lose Control, Jacques Your Body en
Hey You What's That Sound), wees gewaarschuwd. Deze nummers passen
nog het meest in de breakbeathoek waar je LRD naar aanleiding van z'n
label Wall Of Sound zou zoeken. De rest van de nummers in klinklare
synthi-disco, rechtstreeks geïmporteerd uit de eerste jaren van de
jaren 80. Inclusief de gastvocalen trouwens, want zowel Nick Kershaw
als one-hit wonder Shannon, maken hier hun, geheel onironische, op-
wachting. In Loladamusica vorige week kon je bovendien zien dat LRD's
drumcomputer ooit van Wham is geweest, en hoe trota hij daar op is.
Maar dit album is niet alleen maar een hilarisch-schuine streep-nos-
talgische retrotrip, boven alles is het een fantastisch popalbum.
Nummers als Hypnotise, Take A Little Time en Sometimes, daar zou een
hedendaagse band als, ik noem maar wat, Bis een moord voor doen. Dan
vergeven we hem zelfs de ietwat slappe breakdance-oefening About Funk
en het feit dat hij een remix van het Whirlpool Production's From:
Disco To: Disco erop heeft gezet. Potentieel album van het jaar.

TIGER - ROSARIA (tugboat)

Da's lullig: het album is klaar, de eerste single al verschenen, de
promo-exemplaren (in Engeland) zijn de deur uit en er is zelfs al een
voorproefje verschenen in de vorm van een nummer op een van die gra-
tis cd'tjes die wel eens bij de NME zitten, maar op het laatste mo-
ment besluit hun toenmalige platenmaatschappij Island toch om dit al-
bum níet te releasen en de band in z'n geheel maar de laan uit te
sturen. En dus verschijnt nu, ongeveer een jaar later, dit tweede al-
bum van Tiger album alsnog bij het kleine Tugboat label. En daar ben
ik erg blij om, want het is een erg leuk album. De Engelse band Tiger
is een band met een zeer eigen geluid: veel knorrende en zoemende
synthesizers, een beetje in de trant van Stereolab, maar met een
voorliefde voor het schrijven van hoekige popsongs á la The Fall, met
een lekker zeurende zanger die af en toe wordt bijgestaan door een
zangeres waardoor van die dialoog-achtige, 'call & response' duetsi-
tuaties ontstaan, een beetje a la Prolapse. Op dit tweede album
klinkt het resultaat van dit alles ongeveer als een kruising tussen
Gary Numan en het al eerder genoemde The Fall, terwijl in de één of
twee rustigere, meer psychedelische momenten het warempel een beetje
op Kula Shaker begint te lijken. In principe had hun vorige platen-
maatschappij het helemaal bij het rechte eind, dit wordt nooit een
millionseller, maar een prima plaat is het wel.

VERSCHILLENDE ARTIESTEN - ORGAN RADIO 5 - SUZIE SAYS: CHEW ON THIS
MUY FEO - ALL PLEASURE IS RELIEF (beide org)

Org is een Londons indielabel-cum-concertpromoter. Ooit begonnen als
extreme metal/hardcore fanzine halverwege de jaren '80 nu uitgegroeid
tot een van de eigenzinnigste labels die ik ken. Met een fijne neus
voor nieuw talent overigens, bands als Dream City Film Club, Ultra-
sound (toen ze nog Pop-A-Cat-A-Petal heetten), Cay en, ahum, In Aura
zagen hun eerste platen gereleased worden door Org. Het geluid van
Org is veelzijdig maar kent een overduidelijke neiging naar 'quirky',
een beetje vreemd maar wel lekker. De bekendste (een relatief begrip
in dit verband) bands op Org op het moment zijn bijvoorbeeld de Car-
diacs en Suzanne Rhatigan, respectievelijk te omschrijven als poppunk
en singer/songwriter-muziek, maar eigenlijk ben je dan nog niet eens
halverwege. Een goede manier om op de hoogte te blijven van de wereld
van Org is de serie Organ Radio. Deel 5 levert muziek van een aantal
van de bovengenoemde bands (Cardiacs, Rhatigan, Cay, DCFC), maar ook
veel nieuwere namen als de Brian Jonestown Massacre (de nieuwe Dandy
Warhols), Mogul (spacepop), Sea Nymphs (heerlijk dromerig) en veel
heavy stuff zoals Little Giant Drug (een Napalm Death sideproject,
maar klinkt een stuk meer mainstream), Rachel Stamp (Reef-goes-glam)
en Muy Feo ('pointy angst-core pop'). Meer van Muy Feo's neo-emocore
vinden we op hun ep All Pleasure Relief, maar dat is nog (lang) niet
alles want bij Org hebben ze zo nu en dan de neiging om wat extra
tracks op hun eptjes te zetten en dus krijg je er hier voor noppes
Organ Radio 7 bij (deel 6 is trouwens een verzamelaar vol Britse neo
metal als One Minute Silence en Pulkas, voor de liefhebbers): 13 ex-
tra tracks, van weer Rhatigan, Sea Nymphs en Mogul, maar ook de punk-
rock van Jolt (een vervolg op de Senseless Things) en de schots en
scheve instrumentale rock (zien jullie hoe ik de term Postrock ont-
wijk??) van bands als Mariachi en Rothko. Het aardige van Org is bo-
vendien dat, waar veel van de in Stereo besproken Britse dingen uit-
gesproken Brits klinken en dus zowiezo al minder zullen aanslaan hier
in Nederland, de muziek van dit label iets 'algemener' klinkt. Niet
algemeen als in 'middle of the road', maar algemeen als in 'interna-
tionaler'. Een band als My Vitriol bijvoorbeeld heeft het in zich om
uit te groeien tot de nieuwe Foo Fighters (en dat gebeurt ook, let op
mijn worden, deze band wordt gróót). Enige probleem is dat de relea-
ses van Org in Nederland nauwelijks te verkrijgen zijn, maar recente-
lijk zijn ze overgestapt naar een nieuwe distribiteur, met een meer
internationalere instelling. In de tussentijd kun je natuurlijk ook
een bezoekje brengen aan http://www.organart.demon.co.uk 

== COMPILATIES ======================================================

ON THE CAM (toych & go/quarterstick)

CONCEPT: De indie-labels Touch&Go en Quarterstick, beide uit Chicago,
laten voor nog geen tientje zien wat ze in huis hebben aan de hand
van 14 tracks, de meeste van recente releases.
RESULTAAT: Veelzijdig; van het funky instrumentaaltje van Delta 7
via de indierock van bands als Seam en Blonde Redhead naar de Trumans
Water-achtige freejazznoise van Storm&Stress.
HOOGTEPUNT: Distilled van Blonde Redhead
DIEPTEPUNT: P.W. Long's Reelfoot - Fly Traip Lair, dat is gewoon Clas
sic Rock, maar dan zeer krakkemikkig gespeeld.

PUNKORAMA 4 - STRAIGHT OUTTA THE PIT (epitaph)

CONCEPT: '25 songs dirt cheap with an unreleased song by Pennywise',
voor nog geen tientje een ruime greep uit tracks van recente Epitaph-
releases. Inclusief cd-rom-gedeelte met bio- en discografieën van de
betreffende bands.
RESULTAAT: Een heleboel punk dus, wat had je anders gedacht? Maar het
lijkt wel allemaal verdomd veel op elkaar, met als voor de hand lig-
gende uitzonderingen natuurlijk Tom Waits en Man Or Astroman.
HOOGTEPUNT: Don't Panic van Gas Huffer
DIEPTEPUNT: punk + blazers = op zich een goed idee, maar bij de Voo-
doo Glow Skulls heeft het wat mij betreft nooit gewerkt.

THE TELL TALE SIGNS OF EARWORM (earworm)

CONCEPT: Dubbel-cd voor de prijs van één. 'disc one compiles tracks
previously released singles released across a number of out of print
singles. disco two is a collection of tracks which, had time and
money permitted, would all have made it onto 7" vinyl.'
RESULTAAT: De next generation in rammel- en zweefpop: veel Stereolab
en My Bloody Valentine wannabe's, wat postrockerige dingen, veel e-
lectronica, langzaamaanzwellende gitaartapijten, en hier en daar een
hartenbrekend mooie popsong. Kortom, bands als Novak, Isan, Fridge en
The Minders maar ook onbekendere, en soms hilarische, namen als Kimo-
nophonic, Orange Alabaster Mushroom en The Wee Turtles.
HOOGTEPUNT: Veel leuke dingen hier, maar laten we voor het gemak zeg-
gen: Gnac's Armchair Thriller van disc1 en Evening Feel van de Screen
Prints van disc2, dat laatste nummer klinkt alsof Belle & Sebastian
Shine On van The House Of Love coveren.
DIEPTEPUNT: Geen eigenlijk. Sommige nummers, zoals The Volcano Show
van Tank, gaan misschien wat te lang door.

TAKING A CHANCE ON CHANCES.. (slampt/troubleman)

CONCEPT: Er wordt een heel manifest bijgeleverd, maar waar het op
neer lijkt te komen is dat twee labels van beide kanten van de grote
plas (GB en VS dus) ieder 10 bandjes hebben geleverd, 'bands doing
something different and trying to break out the old punk rock rou-
tine'. En over de plaat zelf: 'this record has to be done, it is a
wake up call to the masses'.
RESULTAAT: Een hoop naieve, lekker rammelende indiepunkpop. Daar kun
je heel hoogdravend over doen, maar iets meer kan ik er echt niet van
maken. Bekendere namen die we hier tegenkomen zijn die van Bette Da-
vis & The Balconettes (uit de stal van Billy Childish), Assembly Line
People Program (hadden een plaat op Graham 'gitarist in Blur' Coxon's
label) en Atom & His Package. Het merendeel is erg leuk hoor, maar
niet bepaald een reden tot revolutie.
HOOGTEPUNT: het lieve Miss Wedge Wood van Tunic
DIEPTEPUNT: Witchnot; Nina Hagen maar dan nóg irritanter

IJMOND VISBAK FESTIVAL CD#1 - THE TOURISTS, JUNIUS, MINERAL, SODA P

CONCEPT: 3 (live-)nummers elk van 4 Ijmondse bandjes, die allemaal
hun repetitiehok hebben in de Ijmuidense vishallen.
RESULTAAT: Lokale bandjes die klinken zoals alle andere lokale, Ne-
derlandse bandjes. In principe aardige, maar eigenlijk slappe en
voorspelbare gitaarrock, met nummers die minuten te lang doorgaan.
Slechts Junius en Soda P proberen nieuwe wegen in te slaan. De eer-
ste is met hun iets inventievere gitaarpop potentievol, de tweede
probeert invloeden uit de postrock (herhalende, ritmische stukken) in
haar muziek te verstoppen, het wordt echter een beetje een rommeltje.
HOOGTEPUNT: Junius, maar ik twijfel nog een beetje tussen het origi-
nele Once en het gewoon erg goede, zich ergens tussen Dinosaur Jr en
Teenage Fanclub bevindende Hélène.
DIEPTEPUNT: Onder het motto 'support your local scene' beroep ik me
hierbij op het cliché 'als je niets positiefs te zeggen hebt, zeg dan
niets'. Meer over deze vier, en een aantal andere Ijmondse bands,
vind je op http://blindnotes.diggy.nl 

HITS & MISSILES - A COLLECTION OF NEW SONGS FROM GUIDED MISSILE
FAVOURITES (guided missile)

CONCEPT: 'A Collection of New Songs from Guided Missile Favourites'
staat er op de voorkant. 21 nummers (en 1 intro van jaren '70 komiek
Johnni Carsho), op een paar na 'previously unreleased', voor de prijs
van een cd-single.
RESULTAAT: Aangezien het hier gaat om het Engelse Guided Missile la-
bel klinkt een groot deel van de bands als The Fall, bijvoorbeeld Mo-
rocco, Donkey & Lugworm, maar hier en daar gaat het ook meer richting
wat ik voor het gemak maar postrock noem, zoals El Hombre Trojeadero,
lo-fi country-punk bij de Country Teasers, een bis-achtig geluid bij
eeh, bis dus en Yummy Fur en Lungleg en het laatste nummer, van iets
of iemand dat zich Multiplex Cineman noemt, lijkt wel een voorzichige
poging to jungle. Ondanks dat het vrijwel allemaal nog niet eerder
uitgebrachte nummers zijn, is de gemiddelde kwaliteit hoog.
HOOGTEPUNT: Lungleg's  Theme Park
DIEPTEPUNT: Donkey's The Idea vs The Budget, want eigenlijk één hele
lange gitaarsolo, gelukkig staat er ook nog een ander, wél leuk, num-
mer van deze Zaans/Britse band op.

== SINGLES ==========================================================

BIS - DETOUR (12", grand royal)

Op deze derde single van hun album Social Dancing laat het Schotse
poptrio zich van een iets rustiger, triphop-achtige kant zien. Dit is
de Amerikaanse 12inch volgens de meneer van de platenzaak, en die kan
het weten. Je krijgt in ieder geval naast de originele versie en één
nieuw nummer, Like Robots dat overigens ook al op de Eurodisco cd-
single stond, een drietal remixen. Kid Loco & Ian Carmichael zetten
er eigenlijk een andere beat onder voor hun, respectievelijk. A Jone-
sy en Dusk Mix, terwijl Skyjuice het een en ander wél overhoop haalt
om er een leuk junglenummer van te maken.

SOLEX - RANDY COSTANZA (7", matador)

Dat belooft wat voor het in september te verschijnen nieuwe Solex-al-
bum Pick Up. Het is nog steeds schots en scheef aanelkaar geplakte
samplepop met hoekige zanglijnen, maar dit nummer is net iets licht-
voetiger en catchier dan het meerendeel op het vorig jaar verschenen
debuutalbum. Oh, en Randy Costanza is trouwens een comic stripteke-
naar uit Pittsburgh.

SIX BY SEVEN - TWO AND A HALF DAYS IN LOVE WITH YOU (cds, mantra)

Een tussendoortje in afwachting van de opvolger van hun debuutalbum,
en van míjn favorieten van 1998, The Things We Make. Deze drie songs
laten een nogal dromerige Six By Seven zien. De nummers zijn lang-
zaam, slepend en psyschedelisch, maar door her en der wat strijkers
en een orgeltje is het geluid wat voller dan voorheen. Mooi. En dan
krijg je er ook nog een video bij van een van de nummers, qua cd-rom-
gedeelte.

MODEST MOUSE - HEART COOKS BRAIN/SHIT LUCK (7", matador)

Amerikaanse indierock, beetje in de trant van Sonic Youth en Blonde
Redhead enzo, dat helaas nergens echt van de grond komt. In Heart
Cooks Brain heeft men wel wat geinige scratches toegevoegd, maar is
men helaas een refrein of anders een bepaalde spanning in de opbouw
vergeten. Shit Luck is een soort schreeuwerige Led Zeppelin-pastiche.

FRIGID VINEGAR - DOGMONAUT 2000 (cds, shifty disco)

Niet de eerste en hoogtswaarschijnlijk ook niet het laatste plaatje
over het millennium. Maar waarschijnlijk wel de enige met een rap o-
ver Star Wars, een sample van Tom Jones' It's Not Unusual, een op hol
geslagen drumcomputer en een refrein dat gaat van 'if you're from an-
other planet, put your hands in the air, say yeah!'. Melige poprap
uit Engeland, als Red Dwarf meets Collapsed Lung. Dit is trouwens de
originele single zoals hij verscheen bij de singleclub van het Oxfor-
dse Shifty Disco label, maar het nummer is sindsdien opgepikt door
het Gut label (oa van Space) en zal binnenkort opnieuw uitgebracht
worden.

FREDDY FRESH & THE BEAT ARCHAEO'LOGIST/SILVERKICK - SPLIT (7", slut
smalls)

Een van de recentste edities van de singleclub van het Engelse house-
fanzine Jockey Slut. Mr Roachclip van Freddy Fresh is een aardig knip
plak en scratch, instrumentale-hiphop-met-dialoog dingetje. Voyle van
Silverkick is een aardig, kabbelend jazzy-piano-met-zomers-beatje ge-
beuren. 'Aardig' dus in beide gevallen en dat is eigenlijk net iets
te weinig voor 16 gulden.

VOLUME ALL*STAR - SERGEANT BUMBLEDILLOPIG (7", bad jazz)

Een van m'n favoriete Amerikaanse bandjes van het moment. Lekkere, op
samples leunende pop met dameszang op een rustig hiphoperig tempo.
Een beetje a la onze eigen Solex, maar met iets meer funk. Hier vin-
den we twee nummers die niet staan op hun meest recente, tweede al-
bum. Ik wilde eigenlijk zeggen dat vooral de b-kant de moeite waard
is, maar ik zette net de a-kant weer op en die is eigenlijk toch ook
erg lekker. Fantastische single dus.

KRISTIN HERSH - ECHO (7", 4ad)

Voor wie dacht dat Kristin Hersh na het uiteengaan van de Throwing
Muses voorgoed veranderd was in een burgerlijke singer/songwritester
met akoestiese gitaar, guess again. Haar vorige plaat was weliswaar
een collectie traditionele appalachiaanse (sp?) kinderliedjes, maar
op haar nieuwste Sky Motel lijkt ze weer te zijn teruggekeerd naar
het altijd eigenzinnige rockgeluid van haar oude band. Dit klinkt na-
melijk eigenlijk best een beetje boel als de Throwing Muses, maar dat
geeft helemaal niets, want dat was een leuke band en dit in een ver-
schrikkelijk leuk nummer. Op de b-kant vinden we trouwens covers van
Nirvana's Penny Royal Tea en The Beatles' Everybody's Got Something
To Hide Except Me And My Monkey.

LITTLE DARLA HAS A TASTE FOR YOU V.1 (7", darla)

Het kleine zusje van de regelmatig bij hetzelfde label verschijnende
verzamel-cd's Little Darla Has A Treat For You, met 4 keer ongelove-
lijk naar de jaren '60 ruikende Amerikaanse gitaarpop, het is eigen-
lijk net een ultiem kwartiertje Radio 10 Gold. Mijn favorieten zijn
de nummers van That Bastard Soul (een ex-Grifter) en de Photon Band
(een afsplitsing van de Lily's), maar de andere twee deuntjes (van My
Morning Jacket en Holiday Flyer, voor de volledigheid) mogen er ook
best zijn.

LITTLE MOTHERS - MOODY (7", island)

Soms loop je wel eens de platenzaak uit met een plaatje van een band
waarover je wel eens hebt gelezen, maar je kunt je eigenlijk niet
meer herinneren of dat iets positiefs was, maar dat je toch dacht van
kom laten we dat vandaag eens meenemen. Dat gebeurde mij jammer ge-
noeg met deze Little Mothers. Jammer genoeg, want dit is een vrij
fantasieloos, beetje roots-y britpopniemendalletje, een beetje a la
Gomez maar dan gladder. Enige opmerkelijke aan het hele nummer is dat
het intro op twee druppels water lijkt op dat van All Saints' I Know
Where It's At.

EMPRESS - HOMEWARD SOUNDS (7", 555)

Soms loop je wel eens de platenzaak uit met een plaatje van een band
waarover je wel eens hebt gelezen etc etc. En gelukkig loopt dat ook
vaak goed af. Empress bijvoorbeeld doet erg zweverig en zwaarmoedig
met een verlegen murmelend zangeresje. Een beetje als een depressie-
ve, lo-fi uitvoering van de Cocteau Twins ofzo. De drums, waar aanwe-
zig, hakken er misschien iets te stevig in, maar voor de rest zijn
dit 6 mooie nummers. Ik realiseerde me naderhand overigens pas dat
Empress natuurlijk een van de nieuwe projecten is van Stewart en Ni-
cola, die vroeger in het schattige indie-groepje Boyracer zaten.

CLINIC - THE SECOND LINE (7", domino)

Clinic was eigenlijk een van mijn tips voor de top voor dit jaar,
maar volgens mij kan ik die titel in hun geval voor volgend jaar ge-
woon prolongeren, want het schiet nog niet erg op. Het gaat overi-
gens wel langzamerhand de goeie kant op. Dit is de eerste single die
niet meer op hun eigen Aladin's Cave Of Gold label, maar bij Domino
verschijnt en over een paar weken staan ze in de Paradiso in het ka-
der van London Calling (18 augustus, met verder Third Eye Foundation,
Hefner, Billy Mahonie en Bows. Aanradertje.). Deze nieuwste single,
hun vierde trouwens, is weer een eigenzinnig werkstukje. Het heeft
wel wat weg van de Beta Band, inclusief laidback gitaarlick en drum-
computer, maar met LL Cool J-citaat (It's a, it's a phenomenon, of
iets wat daar op lijkt in ie-der geval). Wereldberoemd in 2000 als
het aan mij ligt, dus.

AUTEURS - THE RUBETTES (7", hut)

Luke Haines is terug, en hij heeft klaarblijkelijk nogal een jaren
'70 obsessie. In dit nummer, eerste single van het nieuwste Auteurs
album How I Learned To Love The Bootboys, citeert hij lustig (ie jat
het complete refrein) uit de glampopklassieker Sugar Baby Love (van,
inderdaad, The Rubettes) en voegt er verder wat Wire-achtige gitaar-
tjes en, qua seizoen misschien wat misplaatste, kersbellen aan toe.
Fantastische single.

SNOWPATROL - STARFIGHTERPILOT REMIXES (cds, jeepster)

Snowpatrol is mijn soort bandje. Normaliter maken ze gezellige indie-
pop, maar ze kijken muzikaal zo nu en dan verder dan hun neus lang
is. Zo zijn ze bevriend met uiteenlopende bands als Belle & Sebastian
en Cut La Roc (van het Skint-label) en die hebben ze voor deze nieuwe
single om een remix gevraagd. Het resultaat van de werkzaamheden van
Belle & Sebastian Richard Colburn is een lekker swingend, beetje Piz-
zicato 5-achtig geheel, terwijl Cut La Roc er iets aangemaan house-
rigst van heeft van gemaakt. Dan komt de derde remix van Fall-produ-
cer Steve Hitchcock, een beetje als mosterd na de maaltijd, want die
is niet echt bijzonder.

EVOLUTION CONTROL COMMITTEE - WHIPPED CREAM MIXES (7", pickled egg)

Herb Albert meets Public Enemy, letterlijk. Het Evolution Control Co-
mittee heeft gewoon een stuk Rebel Without A Pause over een Herb Al-
bert deun geplakt. Zo eenvoudig is het dus om een fantastische single
te maken. Ritmisch klopt het wonderwel (bijna) overal en de combina-
tie van de militante raps van Chukc D en de swingende trompetklanken
van Herb werken tegelijkertijd op de lach- als heupspieren. Elke keer
als ik hem opzet sta ik wéér met een enorme glimlach door de kamer te
swingen. En voor wie dacht dat zo'n grap één keer leuk is: op de an-
dere kant doen ze precies hetzelfde met By The Time I Get To Arizona
en een ander Herb Albert werkje, en het is minstens zo leuk. Single
van het jaar?? Zonder twijfel, ware het niet dat na een kleine zoek-
tocht op het web naar meer info over deze ECC blijkt dat dit een en-
gelse rerelease is van een Amerikaans singletje dat al in 1996 ver-
scheen en bovendien dat dit allesbehalve als grap is bedoeld. ECC is
een serieus sample-collectief in de trant van Negativland (sampelen
om te sampelen) en was ook betrokken bij het Deconstructing Beck ge-
beuren van vorig jaar. Niet dat dat deze plaat ook maar een greintje
minder leuk maakt, maar op een of andere manier had ik het liever ge-
had dat het wél het resultaat was van een dronken grap in de studio.

SODASTREAM - TURNSTYLE (7", pickled egg)

Het Leicesterse Pickled Egg lijkt zich de laatste tijd te specialise-
ren in het verzorgen van Europese rereleases van interessant niet-Eu-
ropese singltjes. Dit bijvoorbeeld is de Australische Belle & Sebas-
tian. Maar dan anders. Iets ruiger. Maar Eigenlijk is het gewoon een
erg mooi rammelend indiepopliedje, met een melodie alsof er een en-
geltje in je oor piest. Het is de favoriete actuele single van John
Peel en wie ben ik om het met de meester oneens te zijn.

LAST LAUGH IS GUFFAW (7", transformed dreams)

In de vorige editie van Stereo ook al ter sprake gekomen deze single;
een initiatief van het Amsterdamse zine Guffaw en het indie-label
Transformed Dreams. 4 van s'Neerlands beste indie-bandjes op één
schijfje. Vooral Zea valt op een positieve manier op vanwege het lek-
ker jengelende orgeltje en ook Birdskin en Zoppo mogen er, zoals we
van deze bands gewend zijn, wezen. Seedling echter stelt me een beet-
je teleur, volgens mij hebben ze véél leukere nummers dan het wat on-
geïnspireerde Chemikal Marker dat hier te vinden is. Meer info:
guffaw: http://members.tripod.com/guffawmusic & transformed dreams:
http://www.drowning.demon.nl

EXPERIMENTAL POP BAND - PUNK ROCK CLASSIC (7", city slang)

Experimenteel zou ik niet zo snel noemen, meer intelligent of sophi-
sticated. Punkrock is het in ieder geval niet, of, ondanks dat men
uit Bristol komt, triphop, maar pop dus. Pop in de trant van Pizzi-
cato 5, maar dan zonder de easytune. En op de achterkant zit een
sticker: oops, a side is b side, b side is a side, dat vind ik nou
schattig. 8 september trouwens in de Paradiso, samen met Bardo Pond.

LIGAMENT - ME SUPREME (7", kitty kitty)

Schier ondoordringbare indierock uit de diepste Londonse krochten.
Een wereld waar het niet uit maakt dat je gitaar een beetje vals
klinkt, als je versterker maar voluit staat. Dit bevind zich muzikaal
ergens tussen Sonic Youth en Jon Spencer (de drummer zat ooit in Pent
house) en daar is het goed toeven.

APPLIANCE - FOOD MUSIC (7", mute)

Ik vroeg me al af waarom deze onderop de stapel was beland, maar nu
weet ik het weer. Deze gitaarpop-met-moog-synthesizers ligt behoor-
lijk zwaar op de maag en wil dankzij een hoogst ongeïnspireerde zan-
ger en een totaal gebrek aan opbouw en spanning nergens boeien. De b-
kant is marginaal beter want iets lichtvoetiger, maar desondanks is
het allemaal een beetje zonde van m'n tijd. Vandaar dus.

== POLDERPOP-JOURNAAL ===============================================

Ik weet dat het een hele tijd geleden was, maar in de vorige Stereo
noemde ik al het Utrechtse zine GUN. Het eerste nummer is onderhand
al verschenen, met onder andere een met Daryll-Ann, en er is ook een
website: http://jump.to/gun met nieuws, artikelen uit de papieren e-
ditie en een eigen discussie-board.

Ik heb goed nieuws en slechts nieuws over LEMMING. Het goede nieuws
is dat de band na een lange periode van klaarblijkelijke inaktiviteit
eindelijk weer eens live is te bewonderen, en wel op woensdag 4 au-
gustus in de grote zaal van de hoofdstedelijke Paradiso. Het slechte
nieuws is aan de ene kant natuurlijk dat er nog steeds geen teken is
van een debuutalbum, maar ook dat de band haar naam zal moeten veran-
deren. Door de reunie van een bandje dat twintig jaar geleden Lemming
heette, zal 'the band formally known as Lemming' een nieuwe naam moe-
ten zoeken. Deze zal op het concert op 4 augustus bekend gemaakt wor-
den.

Het nieuwe album van NRA gaat New Recovery heten en verschijnt op 4
oktober. Zoals misschien bekend zal het album niet meer bij Virgin
verschijnen, maar bij het Konkurrel-label, de LP-versie wordt overi-
gens verzorgd door het Duitse Flight 13. Tegen die tijd zal NRA na-
tuurlijk ook weer her en der op diverse podium live te bewonderen
zijn, maar die data geef ik wel in een volgende Stereo.

Ik mag graag klagen op het gebrek aan een echte indie-scene hier in
Nederland. Er zijn wat mij betreft verdomd weinig fanzines en kleine
labeltjes, vooral buiten de punk cq hardcore-scene. Daarom ben ik ook
erg blij met GROND RECORDS een splinternieuw label uit Den Haag dat
meteen maar stevig inzet met maar liefst 3 vinylsingeltjes van 3 nie-
uwe bandjes, waarvan vooral Soft Posh mijn hart heeft gestolen: de
Nederlandse Mogwai is misschien ietwat overdreven, maar komt wel in
de buurt. Op de website http://www.xs4all.nl/~rubin kun je een hoop
muziek in de vorm van mp3-files downloaden, maar vind je het goeie
muziek doe mij dan een lol en koop gewoon zo'n singeltje.

En tot slot ook nog wat POLDERPOP-CONCERTTIPS... Augustus lijkt de
uitgelezen maand voor Nederlandse labels om middels een avondje band-
jes in de Paradiso te Amsterdam van zich te laten horen. Donderdag 8
Augustus is er in de kleine zaal bijvoorbeeld het SALLY FORTH NO.1
FAMILY FESTIVAL met de trippop van Rollercoaster 23, de zomerse pop a
la Cardigans & Komeda van Kryptonite Garden en de emo-rock van Sub-
atlantic Satrfish. Woensdag 11 augustus is het de beurt aan TRANSFOR-
MED DREAMS met optredens van Nuff Said, Club Diana, Scram C Baby en
de leukste nieuwe band van Nederland, Zoppo... BOOTS is de naam van
de groep rond vpro-dj Jaap Boots. 'Een groep die vol passie door de
bochten van de Nederlandstalige muziek scheurt' zo lees ik op de,
klaarblijkelijk al jaren niet meer ververste, website van de band,
(http://valley.interact.nl/AV/ORG/BOOTS/home.HTML). Desalniettemin
staat BOOTS zaterdag 8 augustus aanstaande in Winston in Amsterdam...
Ook in Winston maar een paar weekjes later, namelijk 24 augustus, is
de 4e editie van het SLEAZE FEST, met deze keer als optredende bands:
de Wes Tones (onvervalste Sixties lo-fi), Hernia, Amsterdamse Punk en
Wallrus (stonerrock a la Kyuss)... Ik zal volgende keer ook eens pro-
beren wat concerttips BUITEN Amsterdam te vinden. Mocht je zelf tips
hebben, het e-mail-adres is stereo@starmail.com 

== LIVE =============================================================

FRANK BLACK & THE CATHOLICS/REID PALEY, PARADISO, AMSTERDAM

Frank Black heeft niet bepaald een gelukkige hand in het uitkiezen
van z'n voorprogramma's. Ik kan me nog herinneren dat we vorige keer,
een paar jaar geleden, vergast werden op de hilbillykuntrie van BR5-
49: leuk voor één nummer, aardig voor twee, strontvervelend voor 5.
Wat betreft heeft-ie met REID PAILEY nieuwe diepten bereikt. Reid,
uit Brooklyn, kan één ding héél goed: een flinke strot opzetten. Vo-
caal klinkt hij ergens in de categorie Tom Waits/doorsnee Oi-zanger.
Voor de rest stelt z'n muziek weinig voor: simpele, voor de hand lig-
gende liedjes die er op een akoestische gitaar doorheen worden ge-
ragd. Qua complexiteit is het allemaal net iets ingewikkelder dan een
gemiddeld kampvuurliedje. Samen met z'n typisch Amerikaanse humor/
voorkomen/imago (een kruising tussen Bruce Springsteen & Fun Lovin'
Criminals) en zoals gezegd die verschrikkelijke stem wordt de score:
één nummer opvallend, twee nummers strontvervelend.

Maar we kwamen natuurlijk voor FRANK BLACK & THE CATHOLICS. Zoals
verwacht lag de nadruk deze ongeveer anderhalf uur op z'n laatste
twee albums. Die staan vol alleraardigste, zij het een beetje door-
snee, Amerikaanse, alternatieve gitaarrock. Om eerlijk te zijn met
maar weinig échte hoogtepunten, zoals Dog Gone. Maar we mogen natuur-
lijk niet vergeten dat onze Frank in z'n Post-Pixies periode al een
indrukwekkend oeuvre heeft opgebouwd, en ook daar krijgen we flink
wat nummers uit voorgeschoteld. Een wat mij betreft nogal verrassende
selectie overigens, geen Los Angeles of The Man Who Was Too Loud of,
ik noem maar wat, Whatever Happened To Pong, maar in plaats daarvan
dingen als Callistan, Don't You Rile Me, Superabound (dat zonder het
orgeltje eigenlijk iets mist), Ten Percenter maar gelukkig ook Head-
ache. Niet helemaal verrassend (da's een van de voordelen van het
world wide web...) maar toch geweldig zijn de twee Pixies nummers
die Frank, ondanks eerdere beloftes die dingen nóóít meer te zullen
spelen, uit z'n mouw schudt: Holiday Song en, ondanks dat het wat
rommelig wordt gespeeld toch goed voor rillingen over m'n rug, Wave
Of Mutilation. Samen met de afsluitende cover van Del Shannon's
Sister Isobel zijn dit de spreekwoordelijke krenten in de pap die het
publiek na de toegift nog minutenlang om meer doet schreeuwen, flui-
ten en klappen. Tevergeefs overigens.

=====================================================================
COPYRIGHT 1999; de in Stereo geplaatste artikelen blijven natuurlijk 
eigendom van de schrijvers in kwestie             stereo@starmail.com