== STEREO =========== NUMMER 7 =================== <18 JUNI 1998> =====

Aan dit nummer werkten mee: Joris Gillet, Vincent Vroom, Mark Vluggen,
Enrico Groen, Marc Kapteins, Tessa Halm, Joost Arxhoek

Adres voor op- en aanmerkingen, reacties, suggesties, abonnementen en
eventuele eigen bijdragen: stereo@starmail.com

Voor meer informatie en oude nummers kijk ook op onze homepagina:
http://huizen.nhkanaal.nl/~stereo

== INHOUD ============================================================= 

NIEUWS: Keith Prodigy, Epitaph + Burning Heart

ALBUMS: Dead Man Ray, The Jesus & Mary Chain, Lenny Kravitz, Lionrock,
Mogwai, Motorpsycho, Sonic Youth, Opscene, Moving Shadow 98.1

RADIO & TV

INTERNET: Online Top 30, Qweb, Stage Invaders, Irie Concerts And Festi-
vals in The Netherlands

SINGLES: Embrace, Kenickie, Super Furry Animals, Ultrasound, the Dandy's
en Mover

LIVE: Pinkpop, Catherine Wheel, Posies en Unwound + Solex + Arab Strap 
+ Cornelius

FESTIVALS: Waldrock, Graspop Parkpop, Metropolis, Dour en meer

== NIEUWS =============================================================

Je zou toch denken dat-ie toch niet te klagen heeft over het geld dat hij
bij met PRODIGY verdient, maar het lijkt erop dat frontman KEITH FLINT
een bijbaantje heeft genomen. Na eerder al testrijder te zijn geweest
voor het Ducati Motorrace Team, zal hij deze zomer als wedstrijdrijder
uitkomen voor dit team. Keith zal meerijden in de zogenaamde Clubman's
Race, waar topsnelheden van rond de 160mph gehaald worden. Hoe hij er
overigens in slaagt zijn typische kapsel in een motorhelm te passen,
blijft ons een raadsel.(nme)

Platenmaatschappij EPITAPH heeft een meerderheidsbelang (51%) verworven
in het Zweedse punklabel BURNING HEART. Peter Ahlkvist blijft de baas
bij Burning Heart en blijft verantwoordelijk voor het muzikale beleid,
maar de distributie, het maken van de cd's en andere zakelijke dingen
zullen nu verzorgd worden door de Europese tak van Epitaph, gevestigd
in Amsterdam. Tot voor kort had Burning Heart, bekend van onder andere
Millencolin, Liberator en No Fun At All, nogal wat problemen met het vin-
den van de juiste distributiekanalen voor in de Verenigde Staten. Die
problemen lijken hiermee dus uit de wereld.(jg)

== ALBUMS =============================================================

DEAD MAN RAY - BERCHEM (heaven hotel)

Op muzikaal vlak is er in Belgie al een aantal jaren sprake van een hoog-
conjunctuur. Sommigen schrijven dit aan dEUS toe, maar volgens mij heeft
het meer te maken met het goed Antwerps gebruik van muzikanten om als
ze elkaar tegenkomen, meteen maar een afspraak te maken voor een jamses-
sie. Dit gebruik indachtig zijn ook de bandleden van Dead Man Ray gere-
cruteerd uit andere groepen (o.a. Kiss My Jazz en Nemo). En uiteraard
heeft een bandlid een dEUS-verleden, namelijk gitarist/kunstenaar Rudy
Trouvé. Zanger Daan Stuyven en Rudy Trouvé lijken de belangrijkste band-
leden, en beiden hebben een lo-fi mentaliteit. Berchem is thuis opgeno-
men, met behulp van een four-track recorder. De plaat klinkt dan ook heel
goedkoop, maar dat geeft de plaat ook weer een zekere charme mee. De ba-
sis van elk nummer is een popsong, maar met behulp van een computer wordt
er vervolgens flink op los geknipt en geplakt. Het resultaat is knutsel-
pop die vooral een jaren tachtig sfeer ademt. De invloeden zijn talrijk;
beluistering van Berchem is dan ook welhaast een popkwis. Ik hoor vooral
de invloed van The The en Joy Division, maar vraag het tien andere re-
censenten en je kunt waarschijnlijk nog twintig andere namen aan de lijst
toevoegen. De teksten zijn abstract: 'tourists invasions of tradegy sta-
tions, long distance callers are warning the nations'. Dat soort werk.
Toegankelijker wordt de plaat er daardoor niet op, maar mijn eigen erva-
ring leert dat de meest toegankelijke platen toch vaak die platen zijn
die je een half jaar na aanschaf al weer naar de tweedehands platenboer
brengt. Conclusie: Berchem biedt dus fraaie recyclepop, de jaren tachtig
revisited maar dan met een jaren negentig touch. Enige vraag is wanneer
er een einde komt aan de stroom van platen uit het Belgische kamp. Een
HUMO-interview leert dat het einde nog niet in zicht is; Rudy Trouvé
heeft nog een paar (!!) platen klaar en ook Daan Stuyven gaat nog dit
jaar een plaat uitbrengen. Laat maar komen die platen.(mv)

JESUS AND MARY CHAIN - MUNKI (creation)

De stofzuiger gitaren, de meer dan loom klinkende vocalen, de beach-boys-
meet-velvet-underground-achtige melodieeen met akkoordenwisselingen die
je al van kilometers hoort aankomen en vooral die eeuwig in de achter-
grond doortimmerende tamboerijn, alles wijst erop dat dit weer een ou-
derwetse Jesus And Mary Chain plaat geworden is. De meer akoestische weg
die met het vorige album Stoned And Dethroned (1994 alweer) leek te zijn
ingeslagen blijkt weer verlaten. Toch is niet alles weer bij het oude.
Met z'n 70 minuten is Munki stukken langer dan JAMC klassiekers als Psy-
chocandy en Honey's Dead en eerlijk gezegd is het niet een teveel aan
briljante ideeen dat de heren wat heeft doen uitlopen. D'r zit wel koren,
maar ook heel veel kaf, zullen we maar zeggen. Perfume is bijvoorbeeld
een niet geheel geslaagd triphopperig iets met een vocale bijdrage van
Hope Sandoval van Mazzy Star, Commercial klinkt als een regelrechte So-
nic Youth-pastiche en vooral in de tweede helft komen we nogal wat num-
mers tegen die het ene oor in en het andere meteen weer uit gaan (boven-
dien heeft Never Understood zowiezo de schijn al tegen door te klinken
als Knockin' On Heaven's Door) en goed, I Hate Rock'n'Roll is misschien
wel het beste nummer dat de broertjes Reid ooit schreven, maar het ver-
scheen drie jaar geleden al op single. Gelukkig zijn er ook nog momen-
ten die wél de moeite waard zijn, zoals opener I Love Rock'n'Roll en de
drie daarop volgende nummers, de single Cracking Up, I Can't Find The
Time For Times (mede dankzij tekstregels als 'I love Beatle John, she
loves Beatle Paul, we don't hate the rest, we can't love them all), en
de door zus Linda gezongen ode aan Moe Tucker, waarbij ze er op wonder-
baarlijke wijze in slaagt nog verveelder te klinken dan haar broers. Het
is dus niet allemaal kommer en kwel maar ik had eerlijk gezegd beter
verwacht.(jg)

LENNY KRAVITZ - 5

Lenny Kravitz is al lang geen onbekende meer. Een sterk debutalbum en
een even sterk vervolg zorgen voor een goede basis. Van het derde album,
Are You Gonna Go My Way, was alleen het titelnummer noemenswaardig. Cir-
cus en de bijbehorende singel Rock & Roll Is Dead gingen zelfs praktisch
geruisloos voorbij. Dit jaar is er dan plotseling het vijfde Kravitz al-
bum, toepasselijk '5' genaamd. Kravitz was voorheen toch bekend door zijn
60's sound. Een sound die werd gevormd door het gebruiken van oude, ana-
loge instrumenten, versterkers en mengpanelen. Op '5' is Kravitz van dat
geloof gestampt en heeft een rigoreuze keuze voor digitaal gemaakt. De
nieuwe Lenny Kravitz klinkt fris. Veel nummers hebben absoluut een Kra-
vitz-feeling, maar toch anders. Er zijn nog veel ballads, maar daarnaast
ook veel verrassingen. 'Take Time' is een traag, lomp triphop nummer dat
door Lenny's vocalen juist die extra dimensie krijgt. Het gebruik van
drumcomputers is nieuw, maar het gaat hem niet slecht af. Ook de elec-
tronic super soul vibrations van het funkachtige Supersoulfighter en
Straight Cold Player liggen lekker in het gehoor. Lenny Kravitz' stap in
het digitale tijdperk is verrassend goed. Een echte comeback, die duide-
lijk maakt dat hij in ieder geval Milleniumbestendig is. Voor de lief-
hebber is er ook nog een extra track beschikbaar via de officiele Lenny
Kravitz site (http://www.lennykravitz.com).(eg)

LIONROCK - CITY DELIRIOUS 

In 1996 debuteerde het toen nog onbekende Lionrock op het Engelse Decon-
struction label. Toch wel bijzonder te noemen. Het label was tot dan toe
vooral bekend van acts als Felix en M-People. Lekker commerciele house.
Lionrock is met de mengeling van techno, triphop en chemical beats dan
toch een vreemde eend in de bijt. Onlangs kwam in navolging van de eers-
te single het nieuwe, tweede album van het drietal uit. Natuurlijk staat
het ska-achtige Rude Boy Rocks op dit nieuwe album en het is ook één van
de hoogtepunten. Helaas valt de rest van het album op een enkel nummer
na erg tegen. City Delirious brengt erg veel techno die de middelmaat
niet ontstijgt. De afsluiter Amazing New Product is zelfs net zo irri-
tant als de gemiddelde What's In Store reclame. Toch blijven er naast
de hit Rude Boy Rocks een 3-tal leuke nummers over. Het titelnummer is
echt in de stijl die Lionrock op Instinct for Detection al hanteerde:
uptempo chemical beats met de sterke vocalen van MC Buzz B. Het nummer
Zip Gun Rumble doet sterk denken aan de Pulp Fiction en James Bond Themes.
Misschien kan het Lionrock-trio in het vervolg meer de oude stijl aan-
houden en een prominentere rol aan MC Buzz B toebedelen. Tot die tijd
zullen we het moeten doen met Instinct for Detection en de ska beats van
Rude Boy Rocks.(eg)

MOGWAI - KICKING A DEAD PIG (eye q)

Het fenomeen 'remix' is al lang niet meer een vreemd verschijnsel in de
wereld der gitaarmuziek. Recentelijk had Cornershop een dikke hit dank-
zij Norman 'Fatboy Slim' Cook en releasede zelfs Bush een album vol re-
mixen. Mogwai liet via hun, ietwat tegenvallende, ep Mogwai Fear Satan
Remixes al weten niet vies te zijn van het fenomeen. Op dit album, dat
verscheen bij het Eye Q label, voorheen Harthouse en in die hoedanigheid
bijvoorbeeld het label van Sven Väth, laten ze nog eens 8 anderen (de
Mogwai en Surgeon remixen van de eerder genoemde ep doubleren hier) aan
de slag met een van hun songs. Of meerdere, zoals Arab Strap, dat een
aantal 'Mogwai-hits' verwerkt tot een aangename Jive Bunny & The Master-
mixers-achtige medley onder de toepasselijke titel Gwai On 45. In tegen-
stelling tot veel andere remix-projecten blinkt dit album niet bepaald
uit in dansbaarheid. De Third Eye Foundation Tet Offensive remix van A
Cheery Wave From Stranded Youngsters klinkt alsof ze eerst de track ach-
terstevoren hebben gezet om er daarna wat lichte gitaarfeedback aan toe
te voegen, terwijl Alec Empire in zijn versie van Like Herod met weinig
gevoel voor ritme wat stukjes uit het origineel aan elkaar geeft geplakt
en er hier en daar wat van zijn typische, overstuurde breakbeats onder
heeft gezet (in beide gevallen is het resultaat trouwens prachtig...).
Slechts de wat jungle-achtige Wierd Winter remix van Klute van het num-
mer Summer en de meer triphopperige remixen van Hood en Kid Loco van res-
pectievelijk Like Herod en Tracy zouden het, zij het met enige moeite,
redden op de dansvloer. Niet alles is de moeite waard overigens. DJ Q's
versie van R U Still In To It is nogal saai. Ondanks een leuke Daft Punk-
achtige beat gebeurt er verder niet zoveel. Maar over het algemeen zijn
de nieuwe versies zeker de moeite waard. We hoeven ons trouwens geen zor-
gen te maken het binnenkort zonder onze maandelijkse Mogwai recensie te
hoeven doen: een nieuwe ep, met 'gewone', nieuwe nummers, staat gepland
voor eind Juni.(jg)

MOTORPSYCHO - TRUST US (stickman/sonic rendezvous)

Noorwegen. Niet een land dat je onmiddellijk associeert met goede rock-
muziek. Toch huisvest Trondheim een van de meest opmerkelijke bands in
het huidige muziekaanbod; Motorpsycho. Een band met een produktiviteit
die alleen nog door Guided by Voices overtroffen wordt. Waar bij Guided
by Voices de kwaliteit echter regelmatig lijdt onder de kwantiteit, daar
weet Motorpsycho telkens weer goede platen af te leveren. Hun nieuwe cd
Trust Us is een dubbelaar, met een totale speelduur van 80 minuten. Mo-
torpsycho produceert rock van het ouderwetse (Stooges, Led Zeppelin)
smerige, vette soort, zij het dat hun instrumentarium naast gitaar, bas
en drum ook uit o.a. een zaag, harmonium, mellotron, glockenspiel en een
rendiergewei bestaat. Je zou Motorpsycho kunnen typeren als een stoner-
rock band en liefhebbers van bands als Fu Manchu, Monster Magnet en Kyuss
zullen dan ook zeer zeker veel plezier aan Trust Us beleven. Maar Motor-
psycho is meer dan dat. De band kan namelijk ook een mooie popsong maken,
of een bak spastische tyfusherrie (Sonic Youth oude stijl) afleveren. Op
Trust Us profileren ze zich echter bovenal als een schaamteloze drugsband.
Space is the place, staat op de inlay vermeld en bij popmuzikanten weet
je dan hoe laat het is. 'I'll smoke anything that I wanna smoke', klinkt
het al meteen in het openingsnummer Psychonaut. De meeste tracks worden
breed uitgesponnen; zes minuten lijkt wel het minimum (live doen ze daar
trouwens nog een schepje bovenop en klokt geen enkel nummer onder de tien
minuten in).  Maar door de nummers zo lang te rekken, lukt het de band
wel om de plaat het gewenste 'trip-effect' mee te geven. Trust Us is dan
ook een hallucinogeen muzikaal inferno, wellicht de beste plaat van Mo-
torpsycho. Enige minpunt is de prijs, bijna zestig gulden bij mijn (door-
gaans niet dure) platenboer. (mv)

SONIC YOUTH - A THOUSAND LEAVES (geffen)

Een eerste indruk is dat Sonic Youth op de romantische toer gegaan is op
deze nieuwe - 15e, als ik goed geteld heb - CD, gelet op de titel en het
mooie artwork. Dit is echter slechts ten dele waar: er staan enkele pra-
chtige lang uitgesponnen songs op, in de stijl van The Diamond Sea, het
meesterwerk van hun vorige CD Washing Machine. Maar toch bevat A Thou-
sand Leaves ook genoeg vertrouwde Sonic Youth-elementen zoals de noise-
erupties in bijvoorbeeld het aanvankelijk zo poppy lijkende Sunday. Of
de nodige melige humor in het door Kim Gordon gezongen French Tickler.
Maar is dit genoeg om te overtuigen, of is Sonic Youth - zoals Edwin
Brienen onlangs op Radio 3 verkondigde - echt te gedateerd voor deze
tijd? Het antwoord is toch echt: absoluut niet! Als je geen Sonic Youth-
fan was zul je dit met deze nieuwe plaat ook niet worden, maar voor de
liefhebber is het toch echt weer verplichte kost. Je zou zelfs kunnen
stellen dat Sonic Youth, na een paar ietwat teleurstellende albums op
Geffen, weer helemaal op de goede weg is, wat we ook eerder dit jaar al
hebben kunnen horen aan de 3 EP's die op hun eigen label (SYR) waren ver-
schenen. Sonic Youth dient nog altijd serieus genomen te worden en heeft
nog een lange weg te gaan voordat ze een parodie op zichzelf worden.(ja)

V/A - OPSCENE PROMO CD #1
V/A - OPSCENE PROMO CD #2

Een nieuw initiatief van een van de beste muziektijdschriften in Neder-
land: bands mogen, om zo aan beklendheid te winnen, voor een gering be-
drag ruimte kopen op een cd-tje die gratis bij het blad geleverd wordt.
Een goed initiatief, kunnen we wel stellen, want de meeste lezers zul-
len de CD toch minstens wel één keer opzetten. Helaas moet er geconsta-
teerd worden dat het vaak ook wel bij die ene keer zal blijven, aange-
zien de kwaliteit nog al eens te wensen over laat. Op de eerste CD (bij
Opscene april/mei) staat vooral veel punkrock en the Tabascos en de Wen-
kers zijn namen die daar positief tussen uitspringen, de rest valt zo
tussen de categoriën eeuwige-oefen-ruimten en aardig-veelbelovend. Pre-
cies hetzelfde geldt voor de tweede CD (Opscene juni/juli), een naam
die daarop uitschiet is Detsky Sad, die met 'Folky' een prima popsong in
de stijl van Hüsker Dü en the Remplacements afleveren. Maar misschien
was dat niet helemaal een eerlijke strijd, want Detsky Sad heeft ook al
een CD (op Perfect Sound Forever-Records) uitgebracht.(ja)

V/A - MOVING SHADOW 98.1

'Only 99p' staat er op de voorkant, maar zelfs het iets meer dan het dub-
bele dat ik er in Nederlandse guldens voor heb betaald is deze cd meer
dan waard. Je vind hier, gedurende 41 minuten, een twaalftal tracks van
binnenkort te verschijnen releases op het Moving Shadow-label. Britse
top-jungle dus, van artiesten als E-Z Rollers, DJ Addiction en Technical
Itch. Een en ander is vakkundig aan elkaar gemixed door Rob Playford en
dat heeft hij zo goed gedaan dat de onderlinge nummers nauwelijks van
elkaar te onderscheiden zijn en dat is dan ook eigenlijk het enige punt-
je van kritiek op deze, voor de rest heerlijke, cd. Ik kijk nu al uit
naar Moving Shadow 98.2.(jg)

== RADIO & TV =========================================================

Binnenkort op KINK FM live-opnamen van de Belgische band My Velma (24.6,
18:00) en verder zenden ze ook live uit vanaf Waldrock (27.6) en Low-
lands (eind augustus). Op de Duitse zender WDR1/EINS LIVE hebben ze op
22.6 in Kultkomplex (21:00) een studioconcert van Heather Nova en verder
in het programma Kult Und Kaos (elke dinsdag en donderdag, 00:00) de ko-
mende weken ruim aandacht voor live-opnamen van het Loreley-festival.
Meer liveopnamen in het programma LIEVER LIVE op Studio Brussel (zater-
dag, 23:00) met op 20.6 The Rolling Stones en 27.6 The Verve. En in MR
LEE'S MYSTERIOUS WASHING MACHINE (zondag, 19:00, radio3) op 28 Juni NOFX
live op Pinkpop.

En dan op de televisie: in de TWEE METER SESSIES (vrijdag, rond achten,
ndl3) op 19.6 Chip Taylor en Finley Quaye en op 3 Juli Wyclef Jean. Tot
slot binnenkort op TMF: in WET & WILD (maandag, 00:00) Max Cavalera van
Soulfly (22.6) en Slayer (20.7). En natuurlijk ook ruim aandacht voor
opnames van Dynamo (29.6, 6.7 + 13.7).(jg)

== INTERNET ===========================================================

In de traditie van De Afrekening en De Verukkelijke 15 is de ONLINE TOP
30 een wekelijkse hitparade die je zelf kunt samenstellen, zij het op
een iets bescheidener schaal zodat je in ieder geval nog het gevoel hebt
dat je stem werkelijk meetelt. Een en ander vind plaats via e-mail dus
je hoeft er de deur niet voor uit. De nummer 1 op dit moment is Massive
Attack's Teardrop, over hoe daar verandering te brengen lees je alle op:
http://home.wxs.nl/~alakerv/

De jonge Britse punkband SYMPOSIUM (vorig jaar nog te zien op Metropolis)
wordt tijdens hun concerten nog al eens gestoord door op het podium klim-
mende fans en zijn bovendien leifhebbers van het klassieke computerspel
Space Invaders. Het resultaat, het spel Stage Invaders, kun je, mits in
bezit van shockwave, spelen vanaf de officiele Symposium website en die
vind je op: http://www.sympomania.com

Q is niet bepaald Engeland's meest hippe muziektijdschrift maar hun web-
site is toch zeker een bezoekje waard. Met oa: dagelijks upgedate muziek-
nieuws, veel recensies (uit de meest actuele papieren editie en in het
archief vind je bovendien zo'n 16.000 recensies uit de afgelopen 10 jaar),
een nogal willekeurige selectie interviews en specials onderde noemer Q
Showcase en meer, op: http://www.qonline.co.uk

Op de pagina IRIE CONCERTS AND FESTIVALS: REGGAE IN THE NETHERLANDS niet
alleen het in de titel beloofde uitgebreide overzicht van reggeaconcer-
ten en -festivals in Nederland, maar tevens vele links en andere infor-
matie voor de reggaefan. Op: http://cardit.et.tudelft.nl/~linden/irie

== SINGLES ============================================================

EMBRACE - COME BACK TO WHAT YOU KNOW (Hut records)

Embrace is de band van het moment in Engeland. Vanaf hun eerste single
waren de vergelijkingen met Oasis al niet uit de lucht. Ook Embrace heeft
namelijk twee broers in de band. Maar de vergelijking wordt natuurlijk
vooral gemaakt omdat het geluid van Embrace dat van Oasis benadert, even-
als dat van the Verve. Embrace is dan ook precies op het goede tijdstip
naar voren gekomen. Een band die het beste van Oasis en the Verve kan
verenigen is de natte droom van elke platenmaatschappij, zeker van die
in Engeland. Het moet gezegd worden, deze single is inderdaad erg goed,
één van de beste singles die dit jaar zijn uitgebracht zelfs. Op de b-
kanten begeeft Embrace zich op het gevaarlijke terrein van de akousti-
sche ballads. Ook daarin gaat de vergelijking met Oasis op. Op hun b-
kanten is het immers vaak Noel Gallagher die de nummers zingt, slechts
gesteund door zijn akoustiche gitaar. Het verschil is alleen dat als je
Noel Gallagher een gitaar geeft er meestal wel wat bijzonders uitkomt.
Dat kan van Embrace zeker niet gezegd worden. Alleen The Perfect Way
stijgt overtuigend uit boven de gevarenzone waarin gevoelens slechts
voor effectbejag gevoelens lijken.(vv)

KENICKIE - I WILL FIX YOU (EMI records)

Kenickie zou wel eens de geschiedenis in kunnen gaan als de band die het
allemaal had, maar het toch nooit maakte. Ze zijn jong, knap, intelligent
en weten als geen ander hoe je perfecte popliedjes schrijft. Zowel Court-
ney Love als Shirley Manson van Garbage als ondergetekende geven hoog op
van de band. Dan brengen ze voor het eerst in een jaar een nieuwe single
uit, en dan komt die slechts op nummer 36 binnen in de Engelse charts.
Dan is er toch ergens wat mis gegaan. Aan het nummer kan het in ieder
geval niet liggen. I Will Fix You ligt in het verlengde van de nummers
op de, overigens fantastische, debuutplaat At The Club. Het is geen ab-
solute topper zoals een Come Out Tonight of Punka, maar het is een teken
van leven dat hoopvol doet uitzien naar hun tweede CD, die in het najaar
zal verschijnen. Laten we hopen dat het lek dan boven water is.(vv)

SUPER FURRY ANIMALS - ICE HOCKEY HAIR (creation records)
ULTRASOUND - STAY YOUNG (nude records)

De rare snuiters uit Wales zijn terug met een nieuwe E.P. Na twee albums
klinkt hun muziek nog steeds fris, zonder vermoeidheidsverschijnselen dus.
Ice Hockey Hair is weer zo'n nummer dat eigenlijk minstens drie nummers
door elkaar heen zijn. Eindelijk begint men in Engeland de band een bee-
tje te begrijpen, want deze E.P. was hun grootste hit tot nu toe. Ander
prijsnummer, naast de titeltrack, is Smokin. Daarin weten de Superfurries
Johan Cruyff te namechecken. Dan kan het al niet meer mis gaan natuur-
lijk. Zeker niet als ze het dan ook nog eens weten te rijmen op 'meaning
of life'. Zouden Nederlandse bands ook eens moeten proberen. Zelfs het
CD hoesje is deze keer bijzonder. Ultrasound is een nieuwe hype van de
andere kant van het kanaal. De band zit qua geluid dicht bij Suede, met
wie ze ook op één label zitten, aangevuld met wat Radiohead. Hun nieuwe
singel Stay Young klokt over de zes minuten en mag dus episch genoemd
worden. Het is een aardig nummer, maar alle ophef die er in Engeland over
wordt gemaakt is lichtelijk overdreven. Dat doen wij van Stereo liever
over de Superfurry Animals.(vv)

DANDY'S - ENGLISH COUNTRY GARDEN (artificial records)
MOVER - CLASSIC NO.9 (superior quality recordings)

Twee maal in de categorie originaliteit nul komma nul, maar toch. Mover
kan je na één keer luisteren afdoen als schaamteloos retro. Zo retro als
dit hebben we het echt al tijden niet meer gehoord. Maar als je bereid
bent je daar overheen te zetten, en dat gebeurt eigenlijk automatisch
na meerdere luisterbeurten, dan blijft er een lekker nummer over. Laat
je meeslepen door de aanstekelijke vrolijkheid en de zomer voelt alweer
een stapje dichterbij. De Dandy's maken standaard Britpop. Dit is zo on-
geveer hun vierde aardige single op rij. Dan ben je al een aardig eind
op weg naar een goed album. Alleen het probleem met dit soort bands is
dat ze vaak niet over die paar aardige nummers heen komen en dus meestal
slappe albums afleveren. De Dandy's krijgen bovendien punten aftrek om-
dat ze bij een plaat met een titel als English Country Garden niet een
mooie foto van een engelse tuin op de hoes zetten, maar een foto van
zichzelf: Vijf Engelse bleekneusjes.(vv)

== LIVE =============================================================== 

HET PINKPOPRAPPORT

ZATERDAG:

ITCHI BITCHI, die met een prima set bewijzen de terechte winnaar te zijn
geweest van het Limburgse Nu of Nooit (een soort Grote Prijs van Limburg).
Rapportcijfer: 7
SUPERSUB, die laten horen dat goede britpop ook in Nederland gemaakt kan
worden. Rapportcijfer: 7
GIRLS AGAINST BOYS. De band slaagt er niet in om de spanning die je bij
beluistering van hun platen wel degelijk voelt, ook live op te roepen.
Rapportcijfer: 6
PRIMUS, die met hun set vooral de fans van hun (beste) platen Frizzle
Fry en Sailing The Seas Of Cheese bedienen. Opmerkelijk is voorman Les
Claypool die met zijn eendenloopje telkens gejuich aan het publiek weet
te ontlokken. Heeft daarnaast het foutste kapsel dat ik in tijden gezien
heb. Rapportcijfer: 8

ZONDAG:

CAESAR; verstaat de kunst van het liedjesschrijven. De hype is terecht.
Rapportcijfer: 7
BENTLEY RHYTHM ACE; krijgt het publiek met name met opener Bentley's
Gonna Sort You Out aan het dansen. Het songmateriaal is niet over de ge-
hele linie even sterk en de presentatie blijft in een gimmick steken.
Rapportcijfer: 6
THE POSIES. Spelen een bloemlezing uit met name Frosting On The Beater
en Amazing Disgrace. Eventjes leuk, maar al gauw saai. Rapportcijfer: 6
MOBY; geeft het publiek wat het wil; enerverende versies van Go, Fee-
ling So Real en James Bond Theme. Rapportcijfer: 7
DANDY WARHOLS. Klinken veel geinspireerder dan op London Calling. Hal-
verwege slaat de verveling en lijzigheid echter toe. Rapportcijfer: 6
TRICKY, die voor hét pinkpopoptreden van 1998 zorgt. Hypnotiserend en
spannend. De live band speelt geweldig en Tricky beent ondertussen zie-
dend van woede over het podium, onderwijl allerhande boksbewegingen ma-
kend en zijn hoofd heen en weer bewegend als ware hij een Parkinson-pa-
tient. Past geen ander woord voor dan indrukwekkend. Rapportcijfer: 9
SKIK. Tot mijn grote verbazing speelt Skik de Roskilde-tent helemaal
plat. En met plat bedoel ik tot op de allerlaatste rij, meters buiten
de tent. Was de publieksreactie bij bijna alle optredens nogal loom en
gezapig, bij Skik barst een waar volksfeest los compleet met polonaise.
Vegetariers zingen uit volle borst een loflied op metworst. Ongekend.
Schrijver dezes ontgaat de amusementswaarde van Skik volledig want hij
hoort vooral Peter Koelewijn-achtig plat volksvermaak. Maar 20.000 kam-
peerders can't be wrong. Een 6 dus maar.
REPRAZENT, deze drum `n' bass act was al de uitschieter op menig festi-
val. Op Pinkpop lijken ze de kleine 3FM-tent ietwat te overschreeuwen.
Met name MC Dynamite is wel heel nadrukkelijk aanwezig. Daar tegenover
staan klassiekers als Brown Paper Bag, Heroes, Share the Fall en Watch-
ing Windows. Rapportcijfer: 7

MAANDAG:

THE DEFTONES, tweede act op het hoofdpodium en dus wel erg vroeg gepro-
grammeerd. The Deftones winnen met speels gemak de Allerbelabberdst ge-
luid-award. Het gitaargeluid is schel, de dynamiek van de zang komt to-
taal niet tot zijn recht en het optreden van the Deftones verwordt tot
een grote geluidsbrij. De enige metalband op het programma valt dus nog-
al tegen. Waar was Soulfly in godshemelsnaam? Rapportcijfer: 4
OCEAN COLOUR SCENE, saaiere muziek zal er zelden op een festivalweide
vertolkt zijn. Rapportcijfer: 3
ANOUK; belegen bluesrock van het ergste soort, vertolkt door een wel erg
arrogante frontvrouw. Rapportcijfer: 3
GRANDADDY, optreden begint goed, het publiek vindt het goed, de band
merkt dat en gaat beter spelen, het publiek merkt dat en reageert en-
thousiast, de band gaat daardoor nog beter spelen en het optreden wordt
fantastisch. Rapportcijfer: 8
NOFX, hun puberale humor is flauw maar bijzonder aanstekelijk. De band
doet een poging om acht nummers binnen vier minuten te spelen, 'bedenkt'
ter plekke het nummer We Love The Dutch So Much (een nummer dat later
terugkeert als We Don't Play Ska Songs Anymore) en wisselt heerlijke
punkrocksongs af met ongein als Champs Elysees. Rapportcijfer: 8
SPIRITUALIZED, big in England. Maar daar trekken de pinkpopbezoekers
zich niks van aan. In een meer dan halflege tent speelt Spiritualized
verslavende psychedelicapop met Come together en I think I'm In Love als 
uitschieters. Rapportcijfer: 7
TORI AMOS. De organisatie maakte duidelijk een verkeerde keuze door To-
ri Amos niet op het hoofdpodium te programmeren. Rapportcijfer: 7
JUNKIE XL. Vooraf een enorme euforie verwacht. Maar de ontlading blijft
uit. Junkie XL blinkt met name uit in zeer irritant macho-gedrag. Tom
Holkenborg komt wel vijfentwintig keer achter zijn mengpaneel vandaan om
zich te laten toejuichen. Zelden een band gezien die zichzelf zo fantas-
tisch vindt als Junkie XL. Toegegeven hun chemical beats in combinatie
met de step-aerobics van Rudeboy zijn aanstekelijk maar muzikaal gezien
had dat andere bandje met Rudeboy meer te bieden. Rapportcijfer: 5
SIXTEEN HORSEPOWER, stellen nooit teleur. De countryrock van deze band
is niet aan alle pinkpopgangers besteed maar de gelovigen weten dat bands
als Sixteen Horsepower uniek zijn geworden binnen het huidige muziekaan-
bod. Rapportcijfer: 8
De SMASHING PUMPKINS winnen met vijf vingers in de neusgaten de allerbe-
labberdste pinkpopoptreden-award. Het optreden is rotslecht, de houding
van de muzikanten zo mogelijk nog arroganter dan die van the Verve. De
band speelt bijna alleen maar nummers van de nieuwe cd `Adore' en het
gehoorde stemt niet erg vrolijk voor de kwaliteit van dat plaatje. Als
men dan met Tonight Tonight en Bullet with Butterfly Wings toch nog twee
publieksfavorieten inzet, worden deze tracks zo verkracht door gillend
speenvarken Corgan dat alleen een opgestoken middelvinger nog gepast is.
Als the Smashing Pumpkins geen zin hebben in live-optredens moeten ze
ervoor kiezen om dan maar niet meer live op te treden. Het geeft echter
geen pas om die vele fans die veel geld voor een kaartje hebben moeten
betalen, naar huis te sturen met zo'n superwaardeloos optreden. Rapport-
cijfer: 2
TINDERSTICKS, wier romantische muziek ook in een festivaltent weet te
boeien. Rapportcijfer: 8
THE VERVE. De keuze voor the Verve als slotact, naar verluidt de duur-
ste band op Pinkpop ooit, heb ik nooit begrepen. Hoe een band op basis
van drie singles hoofdact kan zijn op Torhout/Werchter en Pinkpop ont-
gaat mij volledig. Een headliner-positie is weggelegd voor bands die al
een groot aantal goede albums op hun naam hebben staan en kunnen putten
uit een rijk hitarchief. Ik ving het gerucht op dat de band weigerde te
komen indien ze niet als headliner geprogrammeerd zouden worden. Laten
ze dan thuisblijven! Het succes van Bitter Sweet Symphony is de band
duidelijk naar de kop gestegen. Je hebt eerst Jezus Christus en daarna
the Verve, ofschoon de band er zelf een andere mening over de precieze
volgorde op nahoudt. Toegegeven, Bitter Sweet Symphony is een mooie af-
sluiter maar the Verve als hoofdact blijft een zwaktebod. Cijfer: 4

En tot slot een 10 voor God, want uw recensent kan zich de laatste Pink-
pop met zo'n mooi weer als de 1998-editie al niet meer herinneren

Niet (of nauwelijks) gezien en dus niet beoordeeld: Ozric Tentacles,
Zion Train, Van Dik Hout, Eagle-Eye Cherry, Imani Coppola, Flick, Arti-
ficial Joy Club, Faithless en Garbage. Maar uw recensent verwachtte dan
ook niet dat deze bands (Ozric Tentacles en Garbage uitgezonderd) in
staat zouden zijn om een voldoende bij elkaar te spelen.

Eindoordeel: Pinkpop mag wel weer eens wat meer risico's in de program-
mering nemen. De Roskilde-tent en de 3FM-tent zorgden er dit jaar voor
dat het programma interessant bleef en heel af en toe zelfs een verras-
sing bood. De programmering op het hoofdpodium was echter `op safe' en
het resultaat was saai, tam en bloedeloos en dat zijn nou niet bepaald
de eerste woorden die ik associeer met een popfestival. En volgend jaar
a.u.b. nog eens een keer een echte hoofdact.(mv)

CATHERINE WHEEL + DRUGSTORE, Melkweg, Amsterdam

Drugstore is al verschillende keren in Nederland te zien geweest. Soms
is de band bijna betoverend, terwijl ze bij andere gelegenheden eerder
de slaaplust weet op te wekken. Dit optreden in de melkweg past eerder
bij de eerste kwalificatie dan de tweede. Mede geholpen door de korte
duur van het concert, zo'n klein halfuur, was er geen tijd om je te ver-
velen. De meeste nummers bestaan slechts uit de prominent aanwezige stem
van zangeres Isobel Monteiro en daarachter wat subtiel gitaarspel. Dan
hangt dus veel af van de presentatie en die was deze keer dik in orde.
Hoofdprogramma de Catherine Wheel speelde al eens eerder in de paradiso.
Dat was in het voorprogramma van de sinds (door?) zijn dood zogenaamd
geniale Jeff Buckley. De band gaf in recente interviews al aan terug te
willen gaan naar het meer Engelse geluid uit hun beginperiode, en onder-
streepte dit door tijdens het concert hun "Amerikaanse" album Happy Days
bijna geheel te negeren. Alleen het bloedstollend mooie Heal werd te-
recht niet overgeslagen. Verder lag de nadruk op hun nieuwe album Adam
and Eve. Dat heb ik nog niet gehoord, maar de nummers die ze tijdens het
concert ten gehore brachten beloven veel. Eindelijk doet de band weer
waar zij goed in is, namelijk het schrijven van lang uitgesponnen nummers.
Het concert kwam wel wat traag op gang en dat typeert de band. De Cathe-
rine Wheel is niet een band die meteen haar schoonheid prijsgeeft. Door-
zetters worden echter beloond. Het manco van de band is alleen dat ze
waarschijnlijk nooit die ene single zullen schrijven die maakt dat ze
doorbreken naar een groot publiek. Dus zullen ze wel altijd tot de cult-
status veroordeeld blijven.(vv)

THE POSIES, Patronaat, Haarlem

Zone 5300 was de naam van het feest dat gehouden werd in het Patronaat
te Haarlem, ter gelegenheid van de stripdagen aldaar. Dat the Posies uit
Seattle hier zouden optreden was niet echt heel bekend gemaakt, dus echt
veel Posies fans waren er niet te vinden toen Ken Stringfellow en Jon
Auer om half 12 wat afwachtend begonnen met spelen. Van te voren had er
al een variëteit aan andere acts opgetreden, waarvan ik alleen de groep
BIG PAULUS (drie eng uitziende, verlopen hippies die jaren '70 hits nog-
al eentonig verpunkten) heb mogen aanschouwen. Het publiek was om de-
zelfde reden dus ook nogal gemengd, vandaar dat ook THE POSIES even op
gang moesten komen na het eerste matige applausje, maar langzamerhand
kwam de sfeer er ook beter in, er was steeds meer tijd voor grapjes van
de nogal extraverte Ken Stringfellow ('This song is actually so old, it's
written before Holland was even invented.'), die als een gek heen en weer
sprong en ook nogal last had van een overmatige speeksel-aanmaak, gezien
zijn constante spugen. Aangezien dit de laatste show van hun Europese
tournee was gingen ze er nog eens goed tegen aan, waarbij vooral opviel
dat ze weinig materiaal van hun nieuwe album Succes speelden, maar voor-
al de oude bekenden als Dream All Day, Please Return It en Grant Hart,
die dan ook goed ontvangen werden. Na zo'n anderhalf uur hielden ze het
voor gezien, maar de toegift was erg bijzonder; ook the Posies hadden
gezien dat de gemiddelde leeftijd deze avond schrikbarend hoog lag en
besloten het publiek maar eens extra te verwennen ('We're gonna stick
you back in the seventies, where you belong') door lang uitgesponnen
cheesy hardrock-covers te gaan spelen van onder andere Cheap Trick. Het
publiek reageerde wild-enthousiast en the Posies leken zich steeds beter
te vermaken, vooral zanger/gitarist Ken ging compleet uit zijn dak en
waande zich een echte hardrocker, door zowel zijn shirt uit te doen als
zijn achterste aan iedereen te tonen, te crowdsurfen en op zijn rug tus-
sen de boxen zijn gitaar te liggen verkrachten. Het zag er allemaal ge-
weldig uit, zeer vermakelijk, en nog leuke muziek ook. Toen na bijna 2
uur spelen de gordijnen toch echt sloten, en de DJ vage sixties-hits be-
gon te draaien kon Ken het niet laten om achter de gordijnen vandaan te
komen en daar als een volleerde stripper half ontkleed allerlei woeste,
sexy dansen te gaan opvoeren. Kortom: een geweldige avond, een van de
leukste concerten die ik ooit heb gezien en ook leuk om the Posies, op
misschien wel hun laatste toernee ooit, eens van een hele andere kant
te zien.(ja)

UNWOUND + SOLEX + ARAB STRAP + CORNELIUS, Paradiso, Amsterdam

Veel publiek is er nog niet in de bovenzaal als UNWOUND om 9 uur (!) de
spits af moet bijten. Hun soms hypnotiserende gitaar noise komt dan ook
niet zo over. Dat heb ik ze wel eens beter zien doen. SOLEX speelt dit
keer met een extra bassist annex gitarist. In het begin hebben ze daar
duidelijk wat moeite mee en klinken ze heel erg donker. De laatste 5 num-
mers klinkt Solex ineens zoals op Vs The Hitmeister, vrolijke, lichtvoe-
tige deuntjes maar dan met extra gitaar wat het veel interessanter maakt.
ARAB STRAP klinkt als een minder bombastische Tindersticks. Voor de dui-
delijkheid, da’s een compliment. Hoe kan zulke simpele muziek, soms niet
meer dan een beatje uit een keyboard met wat piano klanken met daarover-
heen de met drank en sex overgoten, gemompelde teksten van zanger Aidan
Moffat, zo mooi zijn. Over CORNELIUS kunnen we kort zijn: een fantastis-
che totaal gestoorde mix van 40 jaar popmuziek! Elk nummer is totaal ver-
schillend van het vorige, soms klinkt het als My Bloody Valentine, dan
weer als als de Beach Boys, dan weer als Atari Teenage Riot, dan wordt
Love Me Tender op theremin gespeeld enz enz. Rare jongens die Japanners.
(mk)

== FESTIVALS ==========================================================

Voor hen die alweer een beetje zijn bijgekomen van Dynamo (al het alco-
hol weer uit het bloed, het gehoor weer helemaal terug, dat soort dingen)
is er zaterdag de 27ste juni in het Friese Bergum een nieuwe editie van
WALDROCK met daar toppers als Marylin Manson, Paradise Lost, Soulfly en
Dream Theater.

En de liefhbbers kunnen een dag later meteen door naar de jaarlijkse
GRASPOP METAL MEETING in het Belgische Dessel om daar hun head te bangen
op de klanken van Black Sabbath, Primus, Paradise Lost, Obituary en meer
van zulks

Het programma van het diezelfde dag te houden en zoals elk jaar weer gra-
tis toegankelijke PARKPOP festival ziet er dit jaar iets minder belegen
uit dan de afgelopen edities. Naast headliners Paul Weller en Echo & The
Bunnymen kun je kijken naar Nederlandse bands als de Suburbs en Skik,
terwijl het bovendien een fantastische gelegenheid is om stiekem naar
Robbie Williams te gaan kijken, terwijl je zegt dat je voor de Hellacop-
ters gaat...

Een week later gaan we weer naar het Zuiderpark maar nu in Rotterdam om,
weer gratis trouwens, op METROPOLIS te kijken naar mensen als de Asian
Dub Foundation, Liberator, Sean Lennon en ex-Suede gitarist Bernard But-
ler.

Vervolgens willen we het DOUR FESTIVAL ook niet overmeld laten. De es-
sentiele gegevens hier zijn: 9 tot en met 12 Juli in Dour, Belgie en een
willekeurige greep in de imponerende reeks optredende artiesten (the Je-
sus & Mary Chain, Tortoise, Rammstein, the Aloof en de Evil Superstars
naast veel meer) doet ons al watertanden.

Tot slot werpen we nog een blik in onze glazen bol en zien we de meest
recente namen voor het eind Augustus te houden Lowlands festival (Ran-
cid, PJ Harvey en Therapy?) en blijkt dat ook te mensen van het gelijk-
tijdige Pukkelpop uit de winterslaap zijn ontwaakt en zij beloven ons
onder meer: Portishead, PJ Harvey, The Afghan Whigs, Deftones, Monster
Magnet, Goldie, Green Day, Foo Fighters, Girls Against Boys, The Dandy
Warhols, Mogwai, Fu Manchu en DJ Fatboy Slim.

Meer informatie over en links naar al deze (en meer) festivals vind je
op de Nederlandse Festivalsite - http://come.to/festival

=======================================================================
Copyright 1998: de in Stereo geplaatste artikelen blijven natuurlijk
eigendom van de schrijvers in kwestie...         stereo@starmail.com