== STEREO =========== NUMMER 17 =============== <11 OKTOBER 1999> ==

Aan dit nummer werkten mee: Joris Gillet & Mark Vluggen

Adres voor op- en aanmerkingen, reacties, suggesties, abonnementen,
klachten en eventuele eigen bijdragen: stereo@starmail.com

Voor meer informatie en oude nummers kijk ook op onze homepagina: 
http://huizen.nhkanaal.nl/~stereo

== INHOUD ==========================================================

NIEUWS: Radiohead, Too Pure, MP3's en meer

ALBUMS: Arno, Beulah, Daryll-Ann, Scram C Baby, Alec Empire, Hirame-
ka Hi-fi, Marine Research, Solex, Spearmint, Superstar Disco Club,
Tricky, Walkabouts, Willard Grant Conspiracy, Tindersticks

COMPILATIES: Schorriemorrie, Everything Is Nice, 99.1, Showa 64, You
Gotta Get More Alive, Little Darla Has A Treat For You

SINGLES: Elastica, Brassy, Mark 700, Add N To X, Luke Slater, Jim's
Super Stereoworld, Clint Boon Experience, Clinton, Sukpatch, Lolita
Storm, Calc, Manatee, Murry The Hump, Spinach

POLDERPOPJOURNAAL: Cords, Transformed Dreams, Bauer, Ines Boukov,
Red Ear en meer.

LIVE: The Fall + Ozark Henry, Melt Banana

== NIEUWS ==========================================================

Ed O'Brien, gitarist van RADIOHEAD, geeft op de officiële site van
de band, http://www.radiohead.com, een kijkje achter de schermen bij
de opnamen van de nieuwe cd, die gepland staat voor release in Mei
2000. Hij houdt een dagboek bij en onthuld veel over de nieuwe num-
mers. Optimistic bijvoorbeeld, 'reminds a bit of PJ Harvey's blues
stuff' en over Up The Ladder: 'Things are happening: Johnny (Green-
wood, de andere gitarist jg) brings in the 'Missy Elliott' chord??!!
Thom starts singing lyrics from another song, Cozzy (bassist Colin
Greenwood) comes with a catchy riff for the chorus and Phil (Selway,
drummer) is... funking'. Geen tweede OK Computer dus, zo te horen.
(melody maker)

Het Engelse TOO PURE label viert 12 oktober aanstaande haar 100ste
release met een over de hele wereld te volgen live-webcast vanuit de
Londonse Garage, vanaf 21:30 (Nederlandse tijd) treden voor u op
Darren Hayman (van Hefner, acoustische solo-set), Bows en Billy Ma-
honie. Om dit alles mee te kunnen maken vanachter je computer moet
je wel eerst aanmelden op http://toopure.com/100/ waar je in de tus-
sentijd ook een aantal mp3's van de betreffende bands kunt downloa-
den.

Natuurlijk was vorige keer ik vergeten te vermelden hoe je je kunt
abonneren op het Belgische e-zine UZINE. Komtie alsnog: een subject-
loos mailtje naar Majordomo@dma.be met slechts 'subscribe uzine <je
e-mail adres>' in de mail zelf. In het nieuwe, zojuist verschenen
tweede, nummer een interview met Amelia Fletcher van Marine Research

Eén groot nadeel van het hele mp3-gebeuren is natuurlijk dat ieder-
een met een muziekinstrument z'n creatieve probeersels op het web
kan deponeren, met als gevolg dat wij, de muziekliefhebber, door de
bomen het bos niet meer zien. Mp3.com, veruit de grootste site voor
nieuw internetmuziektalent, is wat dat betreft dus de ultieme nacht-
merrie. Er is zoveel aanbod dat het onmogelijk is het kaf van het
koren - de tenenkrommende huiskamerproducties tegenover de volgende
Oasis, zeg maar - te scheiden. Op de zelf gegegeven omschrijvingen
afgaan heeft geen zin, elke band vind zichzelf natuurlijk de Toe-
komst Van De Rock and Roll. Dus moet je afgaan op de hitlijsten van
meest gedownloade liedjes of je neemt een abonnement op THE SWINGING
SHINDIG, het eerste e-mail-zine dat alleen maar mp3's recenseert. Je
moet je wel door een erg blije schrijfstijl en een positieve levens-
instelling - zowat alles krijgt een goeie recensie - heenwerken,
maar je hebt in ieder geval een iets objectievere 'second opinion'.
Je kunt je abonneren door een mailtje naar ShaunaSkye@aol.com te
sturen met SUBSCRIBE SHINDIG in het subject is voldoende, of kijk
eerst op: http://hometown.aol.com/shaunaskye/myhomepage/index.html

== ALBUMS ==========================================================

ARNO - À POIL COMMERCIAL (Delabel)

In de serie merkwaardige manoeuvres van platenmaatschappijen, deel 
1: twee versies van het nieuwe album van Arno. À poil commercial
richt zich op de franstalige markt (hier gerecenseerd) en Le Euro-
pean Cowboy op het angelsaksische publiek. Waarbij de Franse plaat
ook engelstalige nummers bevat, de Engelse plaat ook franstalige en
de Franse versie een track meer bevat. En tja, als we dan bezig
zijn; van the Gun Club verscheen de al eerder verschenen compilatie
Early Warning opnieuw, tegen een veel hogere prijs, maar wel met een
lederen hoesje. En als je raadt op welke plaats het nieuwe album van
Tricky in de Scherpe Rand van Platenland-lijst binnenkomt, kun je
kaartjes voor concerten van dEUS winnen. Marketing, het blijft een
ongrijpbaar fenomeen, beste lezers. Het was al weer van 1995 geleden
dat het laatste Arno solo-album verscheen, namelijk À La Francaise.
De charlatan uit Oostende bracht wel nog een plaat uit als Charles
And the White Trash European Blues Connection, maar nu is er dan
eindelijk nieuw solowerk. De plaat telt een aantal chansons À La
Francaise, bijvoorbeeld Tatouages Du Passé, Ronde Et Belle en de
single Dans Mon Lit, waarbij producer Craig Armstrong (zie ook diens
werk met Massive Attack en Madonna) het niet kon nalaten om de
strijkers flink te laten aanzwellen. Deze nummers vormen samen met
de lekker dwarse bluesy songs als European Cowboy en Fantastique de
hoogtepunten van de plaat, die verder ook een aantal missers bevat.
Arno heeft natuurlijk het volste recht om de TC-Matic klassieker Oh
La La La! een nieuw jasje aan te meten, maar moet dat dan een klez-
mer-jasje zijn?  Desalniettemin is À poil commercial een prima aan-
vulling op het toch al imposante Arno-oeuvre. U had al onderweg naar
de platenzaak moeten zijn.(mv)

BEULAH - WHEN YOUR HEARTSTRINGS BREAK

Amerika lijkt ons, muzikaal gezien, de laatste jaren vooral te wil-
len overspoelen met de zoveel mogelijk fantasieloze, derderangs mtv-
grungerockgroepjes (Lit, Creed etc) en kwaad kijkende bandjes die
Rage Against The Machine proberen na te doen (Korn, Limp Bizkit en-
zo), maar als je even verder kijkt is er, gelukkig maar, meer. Voor-
al in de wat ik voor het gemak maar de Psychedelische Hoek noem
broeit het de laatste jaren en het wordt hoog tijd dat daar eens wat
meer aandacht aan wordt besteedt. Eerst hadden we al, dankzij de
spijkerbroeken, de Lily's en meer recentelijk waren er de successen
voor Mercury Rev en Flaming Lips, maar daarachter staat nog een hele
horde spannende gitaargroepjes te trappelen. De meeste van deze,
denk aan Apples In Stereo, Olivia Tremor Control, The Minders, Neu-
tral Milk Hotel, hebben zich verenigd in het rondom Athens, Georgia
gebaseerde Elephant 6 collectief/platenmaatschappij. Voornaamste
toelatingseis van dit collectief lijkt te zijn dat je het hele oe-
uvre van Beach Boys en Beatles van voor naar achter moet kennen. Zo
wordt ook het Beulah uit San Fransisco wel tot een van de Elephant 6
bands gerekend, When Your Heart strings Break is hun tweede album.
Qua geluid bevindt de band zich tussen de Lily's en Olivia Tremor
Control. Het is misschien iets 'wolliger' dan de eerste, maar een
stuk coherenter dan de tweede. Een prima plaats uitgangspunt, zeker
als je zulke mooie nummers kunt schrijven als Beulah. Warmer, If We
Can Land A Man On The Moon Surely I Can Win Your Heart, Score From
Augusta, Ballad Of The Lonely Argonaut, stuk voor stuk, net als alle
andere tracks overigens, warme, tijdloze popsongs die haast achte-
loos door de band uit de mouw geschud lijken en vervolgens volge-
stopt met hele en halve strijkoorkestjes, fluiten, trompetten, kla-
rinetten en allerhande an-dere blazers en veel orgeltjes en piano's.
Heerlijk.(jg)

DARYLL-ANN - HAPPY TRAUM (excelsior)
SCRAM C BABY - THE HAPPY MAKER (excelsior)

Het zal wel aan mij liggen. Daryll-Ann staat al weken bovenaan de
moordlijst, terwijl Scram C Baby net de top 10 haalt. Maar als ik de
twee platen naast elkaar leg (ongeveer tegelijkertijd verschenen,
zelfde label, zelfde drummer; dat mag dus wel dacht ik) vind ik The
Happy Maker veel leuker. Toegegeven, Happy Traum staat vol mooie
gitaarmuziek. Mooie jaren '60 gitaarpop met een vleugje country en
psychedelica, fijne meerstemmige zangpartijen, alles klopt. Maar het
is zo verschrikkelijk braaf dat het haast saai wordt. Een paar num-
mers vallen in positieve zin op, zoals het hillbilly-erige Money Or
Love, maar voor de rest kabbelt het allemaal rimpelloos voort. Het
is muziek waarop niets op aan te merken valt, maar het maakt geen
indruk. Het is alsof de band hun eigen mythe als briljante, maar
door de grote Buitenlandse platenmaatschappij onbegrepen, band net
iets te serieus heeft genomen. Het is een leuk album als-ie opstaat
maar zodra het is afgelopen ben je eigenlijk zo weer vergeten. Zeker
als je daarna The Happy Maker opzet. Hier hoor je een geïnspireerde,
een gedreven band, een band die iets wil bewijzen om voorgoed van
het etiket 'bandje uit Excelsior's tweede divisie' af te komen, en
wat mij betreft lukt ze dat met dit album zeker. Het is geen revo-
lutionaire plaat; gewoon 40 minuten bovengemiddelde Excelsior gi-
taarpop, maar het klinkt om te beginnen al een stuk veelzijdiger en
bovendien sprankelt het. Dat zit hem niet alleen in de ijzersterke
songs zoals Pusher Of Eagles, Protect Me From What I Got of het
mooie wiegende Bank, maar ook in de kleine, experimentelere dingen-
tjes zoals Under The Stars waarin het lijkt alsof een fragment uit
een Marianne Faithfull-achtig nummer als uitgangspunt dient voor het
nummer, en ook in Brooke's Mine lijken de drums en andere achter-
grondgeluiden uit de sampler afkomstig, of dan toch in ieder geval
anders klinkend dan anders. Opmerkelijk zijn ook de teksten, zoals
het uiterst meezingbare 'I wanna have a Titanic love affair' in ope-
ner The Company of een zinsnede als 'A camel sits an hour before he
shits' in het al eerder ter tafel gekomen Brooke's Mine. Daryll-Ann
mag dan met Happy Traum de meeste media-aandacht genereren, voor mij
is The Happy Maker van Scram C Baby hét Nederlandse album van het
jaar.(jg)

ALEC EMPIRE - MISS BLACK AMERICA (digital hardcore)

Eerst een anekdote: zomaar een moment de afgelopen week. Er ligt een
lp op m'n platenspeler. Ik til de naald op om de platenspeler in
werking te stellen en laat de naald vervolgens voorzichtig zakken.
Na enkele seconden begint er een hels kabaal. Een overstuurd, soort
van schurend geluid met desalniettemin iets wat op een ritme lijkt.
Ik zet m'n versterker wat zachter en loop terug naar m'n luie stoel
in de veronderstelling dat het de nieuwe Alec Empire-lp was die nog
op de draaitafel lag. Als ik na een minuut of wat toch maar eens
terug naar m'n stereo-installatie loop om deze aan een nadere in-
spectie te onderwerpen, omdat er wel erg weinig variatie in de 'mu-
ziek' is te bemerken, blijkt dat de naald van de plaat is gevallen
en nu tegen de zijkant van de plaat schuurt. Het solo-werk van Alec
Empire is altijd al wat experimenteler geweest dan z'n werk met ATR.
Ook de 9 tracks op Miss Black America - opgenomen tegelijkertijd met
het meest recente ATR-album - variëren van langzame, fluisterende,
Tricky-achtige dingen tot extreme, experimentele ambientnoise. Ver-
vreemende, angstaanjagende klank-landschappen zonder veel structuur.
Het is allesbehalve een mooie of een gemakkelijke plaat, maar vol-
gens mij was dat waarschijnlijk ook niet de bedoeling.(jg)

HIRAMEKA HI-FI - A PROUD TRADITION OF FAILURE (gringo)

Vorige keer hadden we Cable. Deze editie is Hirameka Hi-Fi de op-
het-moment-dat-zou-moeten-gaan-gebeuren-scheiden-ze-ermee-uit-band.
Maar waar dat bij Cable als een volslagen verrassing kwam (en vol-
gens de geruchten z'n oorzaak heeft in het feit dat het management
hen er kon van weerhouden verder te gaan onder dezelfde naam of
zelfs in dezelfde samenstelling), kon je, als je de afgelopen maan-
den de interviews in de Britse bladen hebt gelezen, de split van de-
ze band van verre zien aankomen. Dit was een band waarvan de leden
elkaar hartgrondig haatten. Waar ze voornamelijk ruzie over maakten
kun je horen op dit, hun debuut-, album, namelijk muzikale menings-
verschillen. A Proud Tradition Of Failure is een album van een band
die tegelijkertijd subtiele post-gitaarrock a la slint en mogwai als
felle indiegitaarpunk wil maken. Subtiele gitaarlicks worden afge-
wisseld danwel gecombineerd met bijtende riffs in vaak lang uitge-
sponnen songs zonder herkenbare onderdelen als refrein of couplet.
Merendeels instrumentale muziek, op hier en daar een dialoogje of
een voorzichtig zingend of in een dik engels accent mompelende zan-
ger na. Het resultaat is een album vol mooie, spannende gitaarrock
op het scherpst van de snede.(jg)

MARINE RESEARCH - SONGS FROM THE GULF STREAM (k)

Her en der zijn ze wat bandleden kwijtgeraakt maar eigenlijk is dit
het rechtstreekse vervolg op de band die in de jaren 80 Talulah Gosh
heette en gedurende de eerste helft van de jaren 90 als Heavenly
door het leven ging. En alhoewel ze zichzelf nu dus Marine Research
noemen, is er muzikaal weinig veranderd over de jaren. De band
speelt nog steeds zoete gitaarpop á la c86; beetje rammelend, een
lieve zangeres (Amelia Fletcher) met een lieve stem en lieve melo-
dieën, hier en daar een lief keyboardje en veel lieve koortjes. Hele
lieve muziek dus. Soms iets te lief misschien, af en toe verdwijnt
de grote lijn een beetje onder alle goeie bedoelingen. Het is een
geluid dat de laatste jaren links en rechts qua succes en kwaliteit
is ingehaald, door respectievelijk Belle & Sebastian en het hele
Britpop-gebeuren bijvoorbeeld. Een paar songs steken met kop en
schouders boven de rest uit, namelijk Parallel Horizons, Glamour Gap
en Hopefulness to Hopelesness, maar de rest klinkt ook allemaal erg
lief en dus is het haast onmogelijk er iets onaardigs over te zeg-
gen. Maar als ik dan even helemaal eerlijk mag zijn, wil je ik toch
aanraden eerst bijvoorbeeld Operation Heavenly van Heavenly uit 1996
te proberen. Toen was de band wat mij betreft op hun best, alhoewel
dit album er ook best mag wezen.(jg)

SOLEX - PICK UP (matador)

Het is een lovenswaardig streven vandaag de dag nog origineel te
willen klinken. Je zou kunnen denken dat na, laten we zeggen, dik
een halve eeuw rock'n'roll alles wel zo'n beetje gedaan was en dan
komt er zomaar een Liesbeth Esselink uit Amsterdam die het eens he-
lemaal anders aanpakt. Voor haar tweede album als Solex heeft ze zo
te horen weer flink in de bakken 'onverkoopbare uitverkoop' van haar
tweedehandsplatenzaak lopen grazen op zoek naar samples. Achter-,
over- en na-elkaar gezet en van Solex's typische zanglijnen voorzien
levert het een muziek op die je nergens anders hoort. Je zou het in
de verte kunnen verhelijken met iets als Cibo Matto (met wie Solex
op het moment op tour is door de VS) of anders Laika, maar de muziek
van Solex bevindt zich eigenlijk in een geheel eigen wereldje. Maar
het hebben van een uniek geluid is niet genoeg, je moet er vervol-
gens ook iets mee kunnen doen om het ook nog een plezier om naar te
luisteren te maken. Anders klinken om het anders klinken is geen in-
teressant doel op zich en het lijkt erop of Solex dat (nog) niet he-
lemaal heeft begrepen. Want niet tevreden met een opvallende muzika-
le basis, lijkt ze ook de zanglijnen nog eens zo ingewikkeld en on-
begrijpelijk mogelijk te willen maken, waardoor het hier en daar
verzandt in onopvallende interessantdoenerij die niet blijft hangen.
De nummers die op dit album boven de rest uitsteken doen dat meren-
deels vanwege een opvallende, meestal speelse, sample. De single
Randy Costanza bijvoorbeeld met z'n kermismelodietje en gitaar- en
klarinetlicks, het Mexicaans getinte That's What You Get With People
Like That On Cruises Like These..., Superfluity met z'n speelse
strijkers en xylofoontje en de gitaarriff in That'll Be $22,95. Dat
zijn de nummers die je je naderhand nog herinnert, de rest klinkt
allemaal erg eigenzinnig maar zijn eigenlijk vergeten zodra ze af-
gelopen zijn. Een misschien iets te eigenwijs album dus, want af en
toe iets te gewild moeilijk. Het hebben van een geheel eigen geluid
is geen excuus om niet op zoek te hoeven gaan naar de Perfecte Pop-
song.(jg)

SPEARMINT - A WEEK AWAY (hitback)

Spearmint zijn wereldberoemd in de Paradiso. Er hoefde het afgelopen
jaar maar een avond met meer dan een paar bandjes te zijn in de Ams-
terdamse poptempel en de kans was groot dat je Spearmint op het po-
dium zou tegenkomen. Niet dat daar iets tegen is hoor, het zijn ver-
schrikkelijk aardige mensen en ze maken erg leuke muziek. Britpop,
but not as we know it, want me extra northern soul invloeden, sam-
ples en andere electronica (zonder dat het gaat overheersen). Pre-
tentieloos, maar niet goedkoop; het is vooral aanstekelijk. Als zan-
ger Shirley We're Going Out zingt, sta jij bij wijze van spreken al
met je jas aan bij de voordeur. Aanstekelijk, dus we zijn het in
Isn't It Great To Be Alive helemaal met ze eens en we vinden het he-
lemaal niet erg dat het album wordt afgesloten met het gevoelig ac-
oestische Saturday ondanks dat het gaat over een 'time to say good-
bye' en we vinden het easy-tune-achtige instrumentaaltje Best Ball-
room dus erg leuk, net zoals Start Again dat met z'n 'You don't
reallly think this song is about you' in wezen een antwoordsong is
op Carly Simon's (en Daryll-Ann's) You're So Vain. Zoals gezegd, als
je het afgelopen jaar ook maar in de buurt van de Paradiso bent ge-
weest kun je het merendeel van de nummers meezingen. A Trip Into
Space bijvoorbeeld, dat is dat nummer met die pianolick. Of anders A
Week Away, het nummer waar zanger Shirley altijd z'n memorecorder
gebruikte om te samples mee af te spelen. Juist die paar nummers
waarin de band gebruikt maakt van samples springen er in eerste in-
stantie misschien uit, maar de rest van de songs doet er zeker niet
voor onder. Een leuk album dus vol blije Britse pop. Oh, en aan-
staande donderdag staan ze weer eens in de Paradiso.(jg)

SUPERSTAR DISCO CLUB - WELCOME TO THE ... (che)

Ondanks de bandnaam en het feit dat ze uit Frankrijk komen, maakt de
Superstar Disco Club géén disco-house en heeft niets van doen met
Air of Daft Punk. In plaats daarvan is Superstar Disco Club de Fran-
se Pavement/Urusei Yatsura/Idlewild. Op zich een loffelijk streven
want er kan nooit tegendraaidse gitaarrock op de wereld zijn, maar
dit drietal doet het hier een beetje met, excusez le woordgrap, de
Franse slag. Het is een beetje een rommeltje. Naast een flinke hand
vol uitstekende nummers (zoals Lucky Day 51, Escale Borely, het
acoustische Kaleïdoscope en anderen) wordt je bijvoorbeeld ook ge-
trakteerd op een hoop rommelige, overbodige intermezzi, die de vaart
er vakkundig uit weten te halen. Ook op nog een versie van het num-
mer The Abstract Fashion Crisis Day (het origineel is dan weer wél
leuk) en het schreeuwerige, alles behalve subtiele punknumer I Wanna
Beer zitten we niet te wachten. We willen gewoon meer puntige pop-
liedjes, het liefst met die zangeres die zo'n sexy accent heeft als
ze in het Engels zingt. Tegen het eind verzand het geheel helemaal
in langdradigheid, met een paar waarschijnlijk psychedelisch bedoel-
de nummers waar totaal geen spanning in zit. Vooral curieus is het
tweede num-mer Katia Goes Clubbing, waarin de band tegelijkertijd
Sonic Youth en Underworld probeert na te doen. Een nogal wissel-
vallig album dus, maar met genoeg lichtpuntjes om het de moeite
waard te maken.(jg)

TRIKCY WITH DJ MUGGS AND GREASE - JUXTAPOSE (island)

De nieuwste cd-worp van Tricky werd voorafgegaan door geruchten als
zou Tricky eindelijk nog eens een beluisterbare, toegankelijke plaat
hebben gemaakt. En dat werd tijd, want na zijn debuut Maxinquaye
heeft Tricky ons afgescheept met louter ondoorgrondelijke platen.
Met name het vorige Tricky-album Angels With Dirty Faces bevat mu-
ziek die liever niet beluisterd wil worden. Door sommige journalis-
ten wordt dit type platen ten onrechte beschreven als 'moeilijke'
platen, die veel van de luisteraar vergen, en hun geheimen pas na
vele draaibeurten prijsgeven'. Zie de cultstatus van een album als
Trout Mask Replica van Captain Beefheart, volgens veel popjournalis-
ten zijn beste werk.  Om thuis stiekem Doc at the Radar Station
grijs te draaien, een veel toegankelijkere en betere plaat. Op de
hoes van Juxtapose stelt Tricky zich bescheiden op, Dj Muggs en
Grease worden nadrukkelijk de hoes vermeld en hetzelfde geldt voor
Mad Dog, D'Na, Kioka, Bob Khaleel. Werpt deze hoge collaboratiegraad
vruchten af? De opening van Tricky's album is alvast bemoedigend.
For Real, tevens de eerste single, is een heerlijk zwoele, lekker
wegkabbelende track. Vervolgens Bom Bom Diggy, waarvan de eerste
minuut met het herhaaldelijk gefluisterde Bom Bom Diggy een  hypno-
tiserende werking heeft. Maar de betovering wordt verbroken zodra
Mad Dog begint te rappen, en er heel dun klinkende gitaren in de mix
worden gegooid. Contradictive werkt dan weer wel maar daarna is het
alwaar tijd voor She Said, dat begint met jachtige, opgefokte per-
cussie en herinneringen oproept aan het vorige Tricky-album. Ook I
Like The Girls is mis; ranzige, platte sexrap.  Op Hot Like A Sauna
werkt de samenwerking opeens wel, de afwisseling in het gefluister
van Tricky, de felle raps van Mad Dog en de ijle zang van Kioka re-
sulteert in een spannende track. Call Me glijdt vervolgens akelig
onopvallend voorbij. Wash My Soul is weer lekker smooth maar lang
kan de pret niet duren want dan is het alweer tijd voor de metal mix
van Hot Like A Sauna, vlees noch vis, ofwel metal noch mix. Scrappy
Love is dan wel weer sterk, niet geheel ontoevallig een van de
tracks waar de samenwerking met allerhande hiphopvolk even opzij ge-
zet wordt, en Tricky's fluisterrap prominent aanwezig is. De con-
sensus bij journalisten lijkt te zijn om dit een halfgeslaagde plaat
te noemen. Voor een album dat in totaal 35 minuten duurt, resulteert
dat in 17 minuten geslaagde muziek. Één goede EP zou wellicht een
betere conclusie zijn. (mv)

WALKABOUTS - TRAIL OF STARS (glitterhouse)
WILLARD GRANT CONSPIRACY - MOJAVE (rykodisc)
TINDERSTICKS - SIMPLE PLEASURES (island)

Recensenten grijpen vaak terug op namen van andere bands om muziek
van een bepaalde groep te karakteriseren. Daarbij valt op dat de
hier gerecenseerde bands vaak in een adem worden genoemd. Op zoek
naar de verschillen dus.  Om te beginnen met the Walkabouts, de Ame-
rikaanse folkrockband rond de sympathieke Chris Eckman en Carla Tor-
gerson. Deze band is zich door de jaren heen steeds meer op kamp-
vuurballades gaan richten. Na Devil's Road, naar mijn mening hun
beste werk, heeft de groep nog twee albums uitgebracht; Nighttown en
nu dus Trail of Stars. En op beide platen klinken the Walkabouts wel
erg soft. De scherpe randjes, die op een plaat als Scavenger nog
volop aanwezig waren, zijn er volledig vanaf. Dit wordt met name
veroorzaakt door de zeer prominent aanwezige synthesizer en strij-
kers. De warme stemmen van Chris & Carla zullen echter altijd mooi
blijven en incidenteel duikt er toch nog een geweldige track op
(Drown, Straight To The Stars). Verder een mooi  verzorgd cd-rom
gedeelte met discografie en screensaver.
     Op tournee in Nederland werden the Walkabouts onlangs vergezeld
door The Willard Grant Conspiracy, een band waarover ik vorig jaar
al zeer enthousiast was naar aanleiding van hun tweede album Flying
Low. Bovendien een goede liveband, hetgeen ze vorig jaar op Crossing
Border bewezen. Zanger Robert Fisher is een geweldig verhalenvertel-
ler (dat hebben ze alvast met the Walkabouts gemeenschappelijk). Ook
hier de nadruk op ballades, zij het met een enkele punkrock eruptie
(Go Jimmy Go). De titel Mojave verwijst naar een woestijn waar Cap-
tain Beefheart ooit nog woonde, en de plaat heeft dan ook een melan-
cholieke en desolate sfeer. Een plaat die onder de huid kruipt, zij
het dat de songkwaliteit halverwege de plaat wat afneemt.
     Tot slot de Tindersticks, een band die eigenlijk niet past in
het hier opgevoerde rijtje. De Tindersticks horen niet thuis in de
Amerikaanse folkrocktraditie (al is het maar omdat het geen Ameri-
kaanse band is). Waren de vorige drie reguliere releases van deze
band vooral geschikt voor Gauloises rokers die het daglicht schuwen,
Simple Pleasure is een nieuw begin voor de Tindersticks. Can We
Start Again? heet dan ook het openingsnummer. Voor het eerst klinkt
er hoop en breekt het zonlicht door. En er zijn meer veranderingen;
Stuart Staples gebruikt zijn bariton om te zingen i.p.v. te murme-
len, er zijn koortjes, en de band laat heel duidelijke soulinvloeden
horen. Op slechts één track (Pretty Words) klinken de Tindersticks
als voorheen. En deze fan heeft het er moeilijk mee; de blazers, de
dameskoortjes, ik vind het allemaal nogal pijnlijk. Waar is de humor
van My Sister, de edelkitsch van Tiny Tears? Waar is de donkere ro-
mantiek gebleven? Maar oordeelt u natuurlijk vooral zelf. (mv)

== COMPILATIES =====================================================

SCHORRIEMORRIE (redear)

CONCEPT: Het sympathieke en splinternieuwe Nederlandse Red Ear label
presenteert een cd vol Nederlandstalige punk. 16 bands met in totaal
23 nummers. 
RESULTAAT: Veel tweederangs Heideroosjes, om heel eerlijk te zijn.
Bands voor wie punk zo te horen niet zozeer een bewuste keuze was
maar bittere noodzaak wegens gebrek aan muzikale kwaliteiten. Veel
wordt goed gemaakt door het grote enthousiasme, hier en daar een
briljant moment en veel van de teksten, waaruit blijkt dat ondanks
het economisch gezien voor de wind gaat in Nederland er nog genoeg
te protesteren overblijft. En omdat het nu eenmaal punk is, zijn ze
vooral Tegen. Tegen Emile Ratelband (Tsjakka van de Outcasted Teens)
Endemol (Hoersubsidie van Dutchband) en de Paus (De Paus van Stunion
P) bijvoorbeeld.
HOOGTEPUNT: Mr Potatohead's versie van De Vlieger.
DIEPTEPUNT: Muzikaal is niet alles aan mij besteed, maar waar ik in
eerste instantie écht van opkeek was de tekst van Eigen Hout Blijft
Goud Waard van Mihoen. Het refrein namelijk is een luidkeels gezon-
gen 'Nederland is Vol!', bij nadere bestudering van het tekstboekje
blijkt er weliswaar een vraagteken achter deze zin te staan en de
rest van de tekst deze vraag te ontkrachten, maar echt subtiel is
het niet.(jg)

EVERYTHING IS NICE (matador)

CONCEPT: In het kader van het 10-jarig bestaan van platenmij Matador
een 3cd-verzamelaar voor de prijs van een enkele cd. 2 cd's zijn ge-
vuld met greatest hits van het label (van bands die nog steeds op
het label zitten wel te verstaan, dus wel Solex geen Bettie S.) en 1
met previously unreleased tracks.
RESULTAAT: Vergelijkbaar met de nog niet eens zo lang geleden ver-
schenen vorige Matador-compilatie, What's Up Matador. Alhoewel we
hier goed de nieuwe richting die het label de laatste tijd lijkt te
zijn ingeslagen kunnen waarnemen. Naast succesnummers van de usual
suspects (Pavement, Jon Spencer, Guided By Voices et al) dus ook
veel 'electronica' (Matmos, Khan, Boards Of Canada, Pole etc) en
zelfs hiphop (Arsonists & Non Phixion).
HOOGTEPUNT: Kies maar uit: The Official Ironman Rally Song van
Guided By Voices, Stereo van Pavement, Here We Go van Arab Strap, ze
mogen, zoals het cliché gaat, in geen enkele zichzelf respecterende
platencollectie ontbreken. Van de unreleased nummers is het vooral
Sea Of Love van Catpower dat mij in positieve zin opviel.
DIEPTEPUNT: Misschien moeten de mensen van Matador die gulden regel
over de schoenmaker en z'n leest er nog eens op na slaan, want ik
ben nog niet helemaal overtuigd van hun 'nieuwe richting'. Een hoop
van de electronische dingen zijn aardig (Jega, Burger/Ink en Void)
maar met die hiphop-acts zijn ze echt een stap te ver gegaan. Non
Phixion en de Arsonists zijn niet slecht, maar klinken precies zoals
alle andere hiphopdingen op het moment. (jg)

99.1 (moving shadow)

CONCEPT: Een flinke selectie uit het Moving Shadow-aanbod in de mix,
met als bonus nóg een mix-cd maar dan met alleen maar E-Z Rollers.
RESULTAAT: Jungle, dus. Met hyperactief ratelende drums enzo. Namen
als Flytronix, Omni Trio en Calyx. Het begint wat jazzy en zweverig,
maar het wordt vanaf ongeveer halverwege wat steviger en donkerder.
Prima spul, en voor een tientje ben je weer helemaal bij.
HOOGTEPUNT/DIEPTEPUNT: Het is allemaal zo naadloos aan elkaar gemixt
dat de nummers onderling niet te onderscheiden zijn en er zijn dus
eigenlijk geen hoogte- danwel dieptepunten aan te wijzen. De track-
nummering verspringt op wat mij betreft volstrekt willekeurige plaa-
tsen. Op cd2 hebben ze de moed helemaal maar opgegeven, dat is ge-
woon één track. (jg)

SHOWA 64 (disorient)

CONCEPT: Volgens de hoes 'A definitive collection of house, soul,
jazz, downbeat, and abstract beats from 1975-1998. (...) Originals,
remixes and foreign collaborations'.
RESULTAAT: 2x2 LP-kanten vol jazzy, Japanse electronische muziek van
de laatste twee decennia. Van Kiyoshi Yamaya en Ryuichi Sakamoto uit
respectievelijk de jaren '70 en '80 tot de actuele klanken van bij-
voorbeeld Pizzicato 5, Keen en zelfs Cornelius. Afgewisseld met de
surrealistische hoorspelen van Snakeman Show. Bovendien bevat de
hoes van de lp (of anders het cd-boekje) een uitgebreide geschiede-
nis van de electronische muziek in Japan.
HOOGTEPUNT: Toujours L'Amore van Dimitri From Tokyo (oftewel Dimitri
From Paris op de Japanse toer)
DIEPTEPUNT: Soms is het wel erg jazz en veel van de nummers dreutel-
en schier eindeloos door.(jg)

YOU GOTTA GET MORE ALIVE (555)

CONCEPT: Vriendelijk geprijsde (5 ukpd, 20 gldn) compilatie van het
555-label uit Leeds. Voor de kenners: dat is het label van Stewart
die vroeger in Boyracer zat en nu in onder andere Empress en Steward
RESULTAAT: Een leuke cd voor de gevorderde indiepop-liefhebber. Met
vooral abstracte, experimenteel electronische dingen (Hood, Third
Eye Foundation, Kid 606 et al), maar ook een aantal meer poppy num-
mers van bijvoorbeeld Sisterhood Of Convoluted Thinkers en Figurine.
HOOGTEPUNT: Figurine. Sunlight is, naast het nummer van de onder-
staande Darla-verzamelaar, vooralsnog het enige dat ik van deze band
ken, maar voor mij is deze band dé ontdekking van het moment. Een
aanrader voor de liefhebbers van de meer poppy momenten op het meest
recente Les Rhythmes Digitales album. Synthipop voor het volgende
millennium.
DIEPTEPUNT: Soms is het wel erg minimalistisch, i.e. saai.(jg)

LITTLE DARLA HAS A TREAT FOR YOU, VOLUME 12 (darla)

CONCEPT: 4x per jaar verschijnende verzamelaar van Amerikaanse label
en distributeur Darla. Met, zoals elke keer, veel exclusieve tracks.
RESULTAAT: Hebbedingetje (er verschijnen maar een paar duizend exem-
plaren) voor de liefhebbers van extreem poppy indiepop, met muziek
van bands als Mondo Crescendo, Apples In Stereo, Montgolfier Broth-
ers en Figurine (zie boven), met hier en daar wat experimenteel el-
ectronische dingen (Orange Cake Mix, Holiday Flyer) en zelfs voor-
zichtige jungle (Tleilaxu en Flowtron)
HOOGTEPUNT: Panda Riot van Our Hour; ultra-catchy cartoonpop uit,
hoe kan het ook anders, Japan.
DIEPTEPUNT: Soms wordt het me af en toe nets iets té glad, zoals bij
de Fransoos Louis Philippe.(jg)

== SINGLES =========================================================

ELASTICA - ELASTICA 6 TRACK EP (cds, deceptive)

Een jaar of 5 en een bandlidwisseling of 10 later en Elastica is
weer terug. Met een ep-tje dat in ieder geval niet Justine's ant-
woord is op Blur's 13 maar waarop ze eigenlijk niet meer doen dan
laten horen waar ze zich de afgelopen jaren, muzikaal, mee bezig
hebben gehouden. Er staan twee nummers op met een vocale bijdrage
van Mark E Smith (How He Wrote Elastica Man en kb), een live-nummer-
tje (Operate), een demosong van Donna Die Nu Uit De Band Is (Nothing
Stays The Same), een ambient, experimenteel niemendalletje (Miami
Nice) en tot slot een 'gewoon' Elastica nummer. Om eerlijk te zijn
klinkt het allemaal nog precies zo als toen we ze voor het eerst
tegenkwamen, qua Stranglers- en Wire-achtige (Brit)pop. Toch leuk om
weer van ze te horen.(jg)

BRASSY - I CAN'T WAIT (7", wiiija)

Waarom is dit potdorie nog geen hit? Want is niet alleen in het be-
zit van alle juiste credentials: het is namelijk de band van de zus
van Jon Spencer van de Blues Explosion en komt tot ons via het label
dat ons eerder al verblijdde met bijvoorbeeld bis en Cornershop. Het
is bovendien een dijk van een nummer. De ultieme kruising tussen Bis
Beck en Beastie Boys. Lekker lijzig en laidback, maar aan de andere
kant toch rete-funky. In één nummer maakt Brassy het complete ouevre
van die zeikwijven van Luscious Jackson geheel overbodig.(jg)

MARK 700 - THIS CAN'T BE THE END (7", fortuna pop)

De perfecte popsong die My Bloody Valentine en/of The Jesus And Mary
Chain nooit schreven. Geweldig nummer met alle noodzakelijke ingre-
diënten zoals stofzuigergitaren, oe-oeh-koortjes, een mannen- en
vrouwenstem die allebei iets anders zingen, een refrein to die for
en op de achtergrond bovendien iets wat lijkt op een autoalarm.(jg)

ADD N TO X - REVENGE OF THE BLACK REGENT (7", mute)

Niet bepaald het beste of opvallendste nummer van hun Avant Hard-al-
bum, maar desalniettemin aardige, nogal bombastische single van Add
N To X. De analoge synths stuiteren, knorren en zoemen weer dat het
een lieve lust is, terwijl er in de tweede helft ook in ene een zan-
geres een beetje zweverig loopt te doen. Extra leuk vanwege de b-
kant, een opvallende cover van Black Sabbath's Iron Man.(jg)

LUKE SLATER - ALL EXHALE (7", mute)

Alleraardigst voorproefje van Luke Slater's nieuwste album Wireless.
Stevig doorjakkerende elektro-techno met vocodor-stemmen, een dame
die ons constant adviseert met z'n allen uit te ademen en een stapel
gezellige bliepjes en andersoortige electronische geluidjes. Heeft
voor een techno-nummer overigens een verdomd traditionele songstruc-
tuur, met zelfs iets wat wel erg veel op een refrein lijkt. Maar
klinkt na de recente succesen van Les Rhytmes Digitales en Aphex
Twin misschien niet bijster origineel, want je zou kunnen zeggen dat
dit een perfecte kruising tussen die twee is. Het idee van de Echo-
boy mix op de b-kant is aardig, vervang (bijna) alle electronica
door een soort van Tom Waits-achtige muziek, het resultaat is echter
behoorlijk saai. (jg)

JIM'S SUPER STEREOWORLD - BONKERS IN THE NUT (7", fierce panda)
THE CLINT BOON EXPERIENCE - YOU CAN'T KEEP A GOOD MAN DOWN (7", art-
ful)

Nieuwe ronde, nieuwe kansen, voor respectievelijk Jimbob, vroeger
50% van Carter The Unstoppable Sex Machine en Clint Boon, met z'n
orgel hét geluid van de Inspiral Carpets. Beide gaan op de 'wacky'-
toer, een beetje Bonker's In The Nut dus, als in: een beetje vreemd
maar wel lekker. Clint Boon en z'n Experience doen het op de a-kant
in een soor galmende pop waar ik, geloof het niet, onder andere Bo-
no, My Life Story, Jamiroquai (of 'disco' in het algemeen) en elke
cheesy crooner ooit in herken. Ik moet bekennen dat ook ik het de
eerste keer verschrikkelijk vond tegenvallen, maar de tweede keer
liep ik al mee te zingen en dat is sindsdien niet meer gestopt. Op
de b-kant trouwens een vrij stevige (live-)versie van The Stooges' I
Wanna Be Your Dog met een vocale gastrol voor Mark E Smith. Jim en
z'n Super Stereoworld hebben de meezing-klassieker When The Saints
Come Marching In als basis genomen voor een bombastisch maar tege-
lijkertijd cabaratesk, waanzinnig maar eigenlijk ook gewoon erg leuk
werkstukje. Een beetje a la Carter USM dus, alhoewel dat toch meer
een Poor Man's Pet Shop Boys waren. Op de b-kant hier het verschrik-
kelijk lieve You're My Mate (And I Like You).(jg)

CLINTON - BUTTONED DOWN DISCO (cds, hut)

Ik wilde eigenlijk beginnen met een goeie Monica Lewinski grap, maar
ik kon er zo gauw geeneen bedenken. Clinton is Cornershop. Maar het
duo achter die band gebruikt dit alias voor hun meer electronische,
house-getinte producten, zoals dit, een eigenaardig, maar ongelove-
lijk catchy nummer met een vette discobeat (inclusief handclaps), 'n
ronkende bas, een paar funky blazers en een gesamplede, Israelische
zangeres als belangrijkste ingrediënten. Een soort Daft Punk met een
gevoel voor humor. Heeft de potentie om na regelmatig gehoord te heb
ben erg irritant te worden, maar is op het moment nog fantastisch.
De remixen van de Skratcha Perverts en Fila Brazilia voegen vervol-
gens weinig toe aan het geheel en zijn eigenlijk gewoon saai.(jg)

SUKPATCH - TIE DOWN THAT SHINY WAVE (cds, grand royal)

Een handige manier om kennis te maken met dit Amerikaanse combo met
dank aan (het label van) de Beastie Boys: een ep (5 tracks tegen de
prijs van een cd-single) met allemaal al eerder verschenen nummers
van singles op kleinere labels als Slabco en Moshi Moshi. Een soort
mini-Best Of dus, van een band die zou omschreven kunnen worden als
Pavement-met-een-drumcomputer, alhoewel dat op een of andere manier
blijkt te gaan klinken alsof een van de Reid-broer-tjes (van de Je-
sus & Mary Chain) demo-opnamen staan te maken met de Nieuw-Zeelandse
one-hit-wonders OMC (van How Bizarre, weetunogwel).(jg)

LOLITA STORM - GOODBYE AMERICA (7", rabbid badger)

Volgens mij roep ik elke editie van Stereo een nieuwe single uit tot
Single Van Het Jaar, maar dit keer meen ik het echt. Deze debuut-
single van Lolita Storm klinkt als een kruising tussen Shampoo en/of
de Donna's en Atari Teenage Riot. Schreeuwerige drie-akkoorden mei-
denpunkpop met overstuurde, fucked-up breakbeats. Het is vooral
snoeihard. Er zijn momenten, bijvoorbeeld in het refrein in Get Back
(I'm Evil) op de b-kant, dat alles samensmelt tot één muur van la-
waai waarin niets meer te herkennen is. Alles bijelkaar duurt het
nog geen 2 keer 2 minuten, maar het zijn de opwindendste 4 minuten
van het jaar.(jg)

CALC - DISCO (cds, shifty disco)
MANATEE - EASY (cds, shifty disco)
MURRY THE HUMP - THROWN LIKE A STONE (cds, shifty disco)
SPINACH - TOOTSIE ROLL (cds, shifty disco)

Op de valreep deze vier recente singles die verschenen in het kader
van de singlesclub van het Oxfordse Shifty Disco label. Absolute win
naar is het Welshe Murry The Hump, die bewijzen dat hun verkiezing
tot Single Van De Week in de NME een paar weken geleden geheel te-
recht was. Thrown Like A Stone is een fantastisch, beetje country-
achtig indiegitaarnummer. Net het soort nummer dat Daryll-Ann op hun
nieuwste plaat mist, een soort Belle & Sebastian zonder zichzelf zo
serieus te nemen. De overige drie singles zijn iets minder. Niet on-
aardig, maar niet bepaald wereldschokkend. De single in de maand ju-
li bij Shifty Disco was die van Calc. Een soort van Franse Grandad-
dy; meefluitbare indierock met een orgeltje. Helaas denkt de gita-
rist dat hij in een heavy metal band zit, getuige z'n vervelende gi-
taarsolo. Manatee, de band van de maand augustus, is typische Engel-
se alternatieve rock, van het soort zoals we dat wel kennen van een
band als Swervedriver. Best aardig dus. Laatste aanwinst, voor de
maand oktober, is Spinach, dat voor een Amerikaanse band behoorlijk
Brits klinkt. Je zou het eigenlijk wel Britpop mogen noemen, uiterst
vrolijk, fantastisch refrein, maar dan upgedate met wat samples en
andere electronica. Als een kruising tussen Supergrass en Spearmint
met een vleugje Fatboy Slim. Eigenlijk ook wel erg leuk, maar het
haalt het niet bij Murry The Hump.(jg)

== POLDERPOPJOURNAAL ===============================================

Helaas, na 11 jaar en 5 cd's hebben de CORDS het bijltje erbij neer-
gegooid. De afzonderlijke leden blijven nog wel actief in de muziek-
wereld. Zo zal zangeres Simone zich bezighouden met haar project Te-
lefunk.

Het Nederlandse TRANSFORMED DREAMS label gaat de wereld veroveren,
te beginnen met Nederland. In volle oorlogssterkte, dat wil zeggen
met de 5 bands Birdskin, Dan Geesin, Seedling, Zea en Zoppo, landen
ze op 22 oktober in 013 in Tilburg, 6 november in Ekko te Utrecht en
22 januari in de Kelder, Amersfoort. Maar er zijn ook kleinschalig-
ere guerilla-aanvallen gepland, zoals op 26 november in de Toeter in
Meppel met Seedling en Zoppo, op 27 november in de Koekoek in Groni-
ngen met Zoppo en Seedling en op 3 december in De Vlerk in Rotterdam
met Birdskin, Zea en Zoppo. Meer info vind je op de site van Trans-
formend Dreams http://www.dumb.demon.nl/tfdreamslabelparty

'sNeerlands toonaangevende guitarpop/rocklabel Excelsior doet aan
gezinsuitbreiding. De nieuwste ster in de stal is BAUER. Zijn debuut
album verschijnt pas in November maar op http://www.bauer-plaza.com
kun je alvast een voorproefje downloaden in de vorm van een mp3.

Het Belgische INES BOUKOV label realiseerde zich dat er op één cd
eigenlijk een zee van ruimte is en dat er met gemak eigenlijk wel 3
albums op één zo'n zilveren schijfje passen. Te weten het Franse
Super Prestige (dromerige 60's gitaarrock), het meer poppy Poney uit
Belgie en tenslotte het Nederlandse John Wayne Shot Me met hun vreem
de lofi gitaarpop. Je kunt de drie bands ook live aan het werk zien,
namelijk op 14 oktober in De Vlerk te Rotterdam, 20 oktober in Chez-
zelle te Louvain La Neuve, Belgie, op 21 oktober in Winston Kingdom
in Amsterdam, 6 november ACU, Utrecht (met Flexa Lyndo), 10 december
Les Halles te Schaerbeek, Belgie en tenslotte op 19 februari 2000
(ervanuitgaande dat de wereld niet vergaat in de tussentijd dus) in
Villa Nova te Vlaardingen

De release van de bovengenoemde verzamelaar SCHORRIEMORRIE vol Ne-
derlandstalige punk wordt ondersteund door een aantal festivals. Te
weten op 20 oktober in Winston, Amsterdam met optredens van Rockbok,
Bep, Prøterbröd, The Outcasted Teens, Mr Potatohead en Stunion P, 21
oktober De Vlerk, Rotterdam met Dutchbad, De Klojo´s and Bep, 23 ok-
tober Parkhof, Alkmaar met Mihoen, Dutchbad, Uit de Sloot, Beyond
Lickin´ en de Klojo's, 29 oktober ACU, Utrecht met Mr Potatohead,
Mihoen en The Outcasted Teens en 13 november Winston, Amsterdam met
Snikkeldrift, Dutchbad, Pane, De Klojo´s, MindbuG en Uit de Sloot.
Voor meer info surf je naar http://www.redear.nl

Tot slot nog een paar data voor in de agenda: MUMMY'S A TREE (Tom
Waits/Zita Swoon-achtig): 15 oktober, De Hete Brij, Popronde Zwolle;
27 oktober, Burgerweeshuiscafe, Deventer; 29 oktober, De Beugel,
Popronde Arnhem; 12 november, Tango, Popronde Delft; SPOOKRIJDERS
(Nederhop, bekend van radio en tv): 16 oktober, Witte Theater, Ij-
muiden; 22 oktober, Fenix, Sittard; 23 oktober, Plato, Helmond; 27
oktober, Jongerencentrum, Leeuwarden; 30 oktober, Hoeve, Hoofddorp;
5 november, Simplon, Groningen; 6 november, Bibelot, Dordrecht; 12
november, Tagrijn, Hilversum; 13 november, Willem II, Den Bosch (met
Space Marines); 26 november, Beest, Goes; 27 november, Iduna, Drach-
ten (met White Wolf); 3 december, Doornroosje, Nijmegen; 4 december,
Kelder, Amersfoort; 10 december, Groene Engel, Oss; KING ME (volgens
de Opscene: 'eigenzinnige, prettig wringende gitaarpop, laveert qua
geluid tussen Pavement, Will Oldham, Tindersticks en Deus): 23 okto-
ber, LVP, Leiden (cd-presentatie)

== LIVE ============================================================

THE FALL + OZARK HENRY, PARADISO, AMSTERDAM

Het is niet bepaald een goed teken wanneer kwart over tien de roadie
een paar gitaren op het podium komt slepen en ze begint in te plug-
gen terwijl de band eigenlijk al om halftien had moeten beginnen.
Maar goed, dit is The Fall dus a) dat was te verwachten en b) het
maakt niet veel uit dat die dingen niet nauwkeurig gestemd en inge-
lijnd zijn. We hadden met z'n alleen sinds het voorprogramma - de
donkere, zware, beetje gothic triphop van Ozark Henri - al dik een
uur naar de spleet in de gordijnen achter op het podium staan turen
wachtend op een glimp van de voor het eerst in 7 jaar weer voor op-
tredens met The Fall in het land zijnde Mark E Smith. Dan maken die
laatste paar minuten ook niet meer uit en even voor half-11 begint
het met, waarom ook niet, een minutenlange 'drone', alsof je met je
kop onder een versleten electrische grasmaaier ligt; de band komt op
(geen idee wie het zijn, elke paar maanden krijgt MES ruzie met z'n
bandleden en flikkert ze de band uit), de datmachine begint dans-
beats te spuien, de gitarist zet de riff van de vorige single Touch
Sensitive in en The Fall is de beste band ter wereld. 
     De band klinkt eigenlijk al twintig jaar hetzelfde. The Fall is
garagepunkrock'n'roll op z'n elementairst maar vervolgens heeft ie-
mand er een flinke trap tegen aangegeven zodat alles nu een beetje
scheef zit. De laatste jaren zijn er hier en daar wat dansritmes
bijgekomen, maar op een of andere manier maakt dat weinig uit voor
het geluid. Belangrijkste schakel in de band is natuurlijk de Mighty
MES. Hij zit er, in z'n foute, blauwe broek, Zeeman-polo en net-iets
-anders-blauw vest, uit als een uitgeblusde, tegen z'n pensioen aan-
hikkende geschiedenisleraar. Hij klinkt als een *dronken* geschiede-
nisleraar. Z'n zeurderige, dreinender zanglijnen klinken eigenlijk
in elk nummer hetzelfde, onverstaanbaar op de steevast op het eind
van elke zin te horen '-uh' na. Hij gedraagt zich als een verwend
kind: bewondert uitgebreid de architectuur van het Paradiso-podium
en knoeit onophoudelijk met de versterkers van z'n gitarist en bas-
sist. Het is verschrikkelijk moeilijk voor te stellen waarom hij in
hemelsnaam in een band zit, hij lijkt absoluut niet geinteresseerd
in publiek en/of mede-bandleden, maar dat hoort er nu eenmaal bij en
het is allemaal fantastisch. 
     Ze spelen voor zo'n 40 minuten, inclusief twee, rommelige (maar
dat geldt eigenlijk voor het hele concert), toegiften. Voor een band
die al zo lang bestaat leggen ze opvallend de nadruk op hun recente-
re werk. Zoals nummer als The Antidote, F-Oldin Money en The Joke.
Toen het om ongeveer kwart over 11 dan toch echt allemaal afgelopen
was, klaagden twee gozers achter me dat ze hun geld terug wilden om-
dat het zo kort was en zo chaotisch. Die hebben er dus niet van be-
grepen...(jg)

MELT BANANA, DE VLERK, ROTTERDAM

Bij Kink FM hebben ze sinds een paar maanden een programma geheel
gewijd aan muziek uit Japan. Een fantastisch idee, want er gebeurt
daar veel interessants, maar helaas leggen de programmamakers de
nadruk op de, al dan niet alternatieve, rock die in Japan zelf ma-
teloos populair is, en besteden hoegenaamd geen aandacht aan de
soorten muziek waarin het land zich juist onderscheid van de rest
van de wereld. Zoals de Clubpop van bands als de Fantastic Plastic
Machine of, aan de andere kant van het spectrum, de extreme noise
van bands als Boredoms en Melt Banana. Deze bands zijn 'hier' in
het westen inderdaad soms al een beetje bekend, en het programma
schijnt liever de voorkeur te geven aan bands die dat (nog?) niet
zijn ondanks dat ze in Japan zelf miljoenen platen verkopen. On-
danks de hier en daar opduikende electronische beats en Nine Inch
Nails samenwerkingsprojecten klinkt het wat mij betreft allemaal ou-
bollig. Dat soort muziek maken 'wij', hier in het westen, veel be-
ter. Volgens mij zou het juist interessanter zijn om muziek te laten
horen die typisch voor Japan is.
    Maar goed, Melt Banana dus. Helaas was hun concert in Amsterdam
zo verschrikkelijk slecht aangekondigt dat (zelfs) ik er niets vanaf
wist en ben helemaal naar Rotterdam gereisd om de band te kunnen
zien. Maar dat was het zeker waard. Op plaat is hun waanzinnige,
complexe freejazz/punk-noise met gillende vocalen vooral curieus en
een goeie manier om ongewenst bezoek weg te pesten. Live komt de ag-
gressie en intensiteit van de muziek pas echt goed over. Fuck Korn.
Fuck Limp Bizkit. Dat zijn zielige watjes in vergelijking met dit
Tokyose viertal. Zó moet punkrock klinken in het volgende millenni-
um. Met mathematische precisie creëert de band een overweldigende
chaos die ze vervolgens met de kracht van een uit de hand gelopen
kernreactie (actueel Japan grapje...) van het podium vuren. Het aar-
dige Japanse dametje dat me net nog een cd'tje verkocht - we hebben
nog samen guldens lopen tellen voor het wisselgeld - is verandert in
een heftig headbangend basmonster. De beleefd glimlachende jongen
die er naast zat - in z'n Giant Robot Magazine/Transformers t-shirt
heeft nu een wit mondkapje voor en stuitert over het podium, onder-
wijl de vreemdste, extreemste geluiden uit z'n gitaren persend. De
nummers zijn kort - er zijn momenten dat ze er 4 in een halve minuut
doen - en ontbreken elke vorm van couplet/refrein en melodie. Hun
cover van  Surfin' USA zou Brian Wilson spontaan een hartaanval
veroorzaken. Dit is zonder twijfel een van de beste concerten van
dit jaar!(jg)

====================================================================
Copyright 1999: de in Stereo geplaatste artikelen blijven natuurlijk
eigendom van de schrijvers in kwestie...         stereo@starmail.com